Dpep — клетка мембранасынан өтө алган жана ATF5, CEBPB менен CEBPD деп аталган bZIP транскрипция факторлорунун функциясын бузуу үчүн иштелип чыккан клеткага кирүүчү decoy-пептид. Бул изилдөө Dpepтин өз алдынча таасирин кайра баалоодон көрө, Dpepти про-апоптоздук BH3-mimetic ABT-263 жана гипометилдөөчү decitabine дарысы менен айкалыштыруу ар түрдүү рак клеткаларында күчтүүрөөк таасир жаратабы жана бул айкалыштар Dpepке туруктуулук пайда кылган клеткаларда да иштейби деген суроону изилдейт. Изилдөө адамдардагы дарылоо сыноосу эмес; негизги эксперименттер клетка культурасында жүргүзүлгөн, Dpep + ABT-263 айкалышы кошумча түрдө A375 меланома клеткаларынан түзүлгөн иммундук жетишсиздиги бар чычкандын xenograft моделинде сыналган.

In vitro эксперименттерде меланомадан чыккан A375-ATCC, жоон ичеги рагынан чыккан HCT116, глиобластомадан чыккан T98G, эмчек рагынан чыккан MCF7, өнөкөт миелоиддик лейкоздон чыккан K562 жана курч миелоиддик лейкоздон чыккан MOLM-14 клеткалары бааланган. Dpep өзү A375-ATCC, HCT116, T98G жана MCF7 клеткаларында болжол менен 20 µM; K562де болжол менен 9 µM жана MOLM-14тө болжол менен 10 µM IC50 маанилерин көрсөткөн. ABT-263 менен Dpep айкалышы изилденген алты негизги клетка линиясын баарында маанилүү синергиялык таасир көрсөткөн. Dpep + decitabine айкалышы A375-ATCC, HCT116, T98G, MCF7 жана K562де маанилүү синергия көрсөткөн; MOLM-14тө болсо синергия багытындагы тенденция билдирилген.

Изилдөөчүлөр ылайыктуу доза айкалыштары менен культурадагы шишик клеткаларынын чоң бөлүгүн жок кылууну максат кылышкан. Dpep + ABT-263 айкалышында алты негизги клетка линиясынын төртөөндө 20–40 µM Dpep менен 1–2 µM ABT-263 колдонулуп, клетка саны %90дан ашык азайтылган. ABT-263кө өзгөчө сезгич MOLM-14 клеткаларында 20 µM Dpep + 10 nM ABT-263 менен %90дан ашык клетка жоготуусу байкалса, ABT-263кө салыштырмалуу туруктуу K562 клеткаларында 10 µM Dpep + 2 µM ABT-263 менен болжол менен %80 клетка жоготуусу байкалган.

Dpep + decitabine + ABT-263 үчтүк айкалыштарында да клетка линиясына жараша дозалар колдонулуп, изилденген бардык негизги клетка линияларында клетка санын %90дан ашык азайткан жок дегенде бир айкалыш аныкталган. Алты линиянын бешөөндө жок дегенде бир үчтүк айкалыш үчүн маанилүү синергия байкалган; MOLM-14тө болсо синергия багытындагы статистикалык тенденция билдирилген. Тескерисинче, ABT-263 + decitabine жуп айкалышы K562ден башка сыналган клетка линияларында маанилүү синергия көрсөткөн эмес. Бул жыйынтык үчтүк айкалыштардын таасири ABT-263 менен decitabineдин бири-бирин күчөтүүсүнөн гана турбасын колдойт.

Изилдөөнүн маанилүү бөлүгү дарыга туруктуулукка арналган. HCT116 клеткалары in vitro шартында 5 µMден башталып 10, 15 жана 20 µMге чейин көбөйтүлгөн Dpep басымы астында тандалып, туруктуу абалга келтирилген; бул клеткалардын Dpep IC50 мааниси болжол менен 20 µMден >40 µMге көтөрүлгөн. Ошого карабастан Dpep + ABT-263 жана Dpep + decitabine айкалыштары туруктуу HCT116 клеткаларында күчтүү синергиялык жооп жаратып, үчтүк айкалыштар менен туруктуу клетка санын %90дан ашык азайткан шарттар табылган. A375 меланома клеткаларынан in vivo Dpep же Dpep123 дарылоосу астында кайра өскөн шишиктерден алынган эки башка туруктуу клетка линиясында да айкалышкан дарылоолор Dpep туруктуулугун жеңе алган.

Чычкан меланома xenograft экспериментинде Dpep жана ABT-263 өз-өзүнчө шишиктин өсүшүн жайлатып, жашап калуу мөөнөтүн узарткан; айкалыш болсо эки монотерапияга караганда шишикти күчтүүрөөк басып, жашап калууну дагы узарткан. Dpep + ABT-263 тобунда 10 чычкандын 4ү 60 күндүк дарылоонун аягына жеткен. Андан кийин дарылоо токтотулуп, жаныбарлар дагы 30 күн көзөмөлдөнгөн; 60-күндө тирүү болгон жаныбарларда көзөмөлдүн аягында пальпация же гистология менен шишик аныкталган эмес. Макаланын Highlights бөлүмү бул жыйынтыкты тырмакча ичинде “%40 cure rate” деп атаганы менен, бул сөз айкашы ушул чычкан xenograft экспериментине гана тиешелүү жана адамдардагы клиникалык айыгуу көрсөткүчү катары чечмеленбеши керек.

Изилдөө Dpep адамдарда клиникалык дарылоо катары натыйжалуу же коопсуз экенин көрсөтпөйт. Nude mouse xenograft модели толук иммундук системага ээ эмес; Dpep + ABT-263 айкалышы менен in vivo болгону бир шишик түрү сыналган жана бейтаптын шишигинен түз алынган үлгүлөр изилденген эмес. Изилдөөнүн жыйынтыгы айкалыштар клиникага чейинки деңгээлде мындан ары изилдөөгө татыктуу экенин колдойт; адамдарда далилденген дарылоо натыйжалуулугун көрсөтпөйт.

Изилдөөнүн негизги көйгөйү эмнеде?

Рак клеткаларынын өсүшү бир эле сигнал жолуна көз каранды эмес. Клетканын жашоосун колдогон транскрипциялык программалар, анти-апоптоздук белоктор жана эпигенетикалык өзгөрүүлөр бир убакта ишке кириши мүмкүн. Бул бир гана бутага багытталган дарылоо алгач натыйжалуу болсо да, убакыт өткөн сайын туруктуулуктун өнүгүшүнө алып келиши мүмкүн.

Dpep буга чейин көптөгөн шишик клетка түрлөрүндө өсүүнү жана жашап калууну басаңдаткан эксперименттик пептид катары иштелип чыккан. Бирок мурунку изилдөөлөр Dpep дарылоосу айрым шишиктерди узак убакыт басканына карабай, шишиктердин бир бөлүгү уланган дарылоо учурунда кайра өсүшү мүмкүн экенин көрсөткөн. Бул Dpep туруктуулугу да башка рак дарылоолорундагы туруктуулук көйгөйү сыяктуу изилдениши керек экенин көрсөтөт.

Бул изилдөөнүн эки негизги суроосу бар:

1. Dpep башка ракка каршы агенттер менен айкалыштырылганда өз алдынча күтүлгөндөн күчтүүрөөк, башкача айтканда синергиялык таасир бере алабы?
2. Бул айкалыштар Dpepке туруктуулук өнүктүргөн рак клеткаларын да баса алабы?

Dpep Деген Эмне жана ATF5, CEBPB менен CEBPDни Кантип Бутага Алат?

Dpep клетка ичине өтүүнү камсыз кылган penetratin ырааттуулугун CEBPDнин leucine-zipper аймагынан алынган decoy ырааттуулугу менен бириктирип, ATF5, CEBPB жана CEBPDнин функционалдык димерлешүүсү менен атаандашуу аркылуу бул транскрипция факторлорунун активдүүлүгүн басуу үчүн иштелип чыккан эксперименттик пептид.

ATF5, CEBPB жана CEBPD деген эмне?

ATF5, CEBPB жана CEBPD basic leucine zipper — bZIP үй-бүлөсүнө кирген транскрипция факторлору. Транскрипция фактору белгилүү гендердин канчалык деңгээлде экспрессияланарын жөнгө салган белок.

Бул үч белок ген экспрессиясын жөнгө салуу үчүн leucine zipper аймактары аркылуу бири-бири же өзүнүн жуптары менен димер түзүшү керек. Башкача айтканда, эки белок белгилүү түзүлүштүк интерфейс аркылуу жупташып, функционалдык комплекс түзөт.

Dpep ушул түзүлүштүк зарылдыкты пайдаланат. Пептид бута белоктордун leucine zipper аймактары менен өз ара аракеттене ала турган “decoy”, башкача айтканда жалган жупташуу өнөктөшү сыяктуу иштей тургандай түзүлгөн. Ошентип, нормалдуу ATF5/CEBPB/CEBPD димерлешүү тармагын бузуп, алардын транскрипциялык активдүүлүгүн азайтуу көздөлөт.

Клеткага кирүүчү пептид деген эмне?

Көпчүлүк белоктор же пептиддер клетка мембранасынан өз алдынча натыйжалуу өтө албайт. Dpepтин N-terminal бөлүгүндө жайгашкан penetratin ырааттуулугу пептиддин клетка ичине жетишин колдогон cell-penetrating motif катары кызмат кылат.

Ошондуктан Dpepти эки функционалдык бөлүктүн бирикмеси катары кароого болот:

• клетка ичине кирүүнү камсыз кылган penetratin аймагы,
• ATF5/CEBPB/CEBPD leucine zipper өз ара аракеттенүүлөрүн бутага алган decoy аймагы.

Изилдөөдө колдонулган пептиддердин ырааттуулуктары

Пептиддер %10 glycerol камтыган PBS pH 7,2 ичинде эритилип, 2 mM aliquot түрүндө −80 °Cде сакталган жана эксперименттерде керектүү концентрацияларга чейин суюлтулган.

Dpepmut эксперименти эмне үчүн маанилүү?

Пептиддин рак клеткаларынын санын азайтышы эле бутага алынган leucine zipper механизми туура экенин далилдебейт; пептиддин башка, өзгөчө эмес таасирлери да болушу мүмкүн.

Ошондуктан изилдөөчүлөр leucine zipper өз ара аракеттенүүсүндөгү критикалык аминокислоталарды бузган Dpepmutту колдонушкан. T98G клеткаларында Dpepmut өзү Dpepке караганда кыйла төмөн активдүүлүк көрсөткөн жана ABT-263 менен синергия түзгөн эмес.

Авторлор бул жыйынтыкты Dpep + ABT-263 синергиясы толук пайда болушу үчүн leucine zipper түзүлүшү маанилүү экенин жана таасирди жөн гана жалпы же кокустук пептиддик таасир менен түшүндүрүүгө болбой турганын колдогон далил катары чечмелешет.

Бул эксперимент күчтүү өзгөчөлүк контролу болгону менен, бардык мүмкүн болгон off-target механизмдерди өзү эле четтеткен комплекстүү молекулалык карталоо эмес.

ABT-263 эмне үчүн айкалыш өнөктөшү катары тандалган?

ABT-263, башка аты navitoclax, pro-survival BCL2 үй-бүлөсүндөгү BCL2, BCLXL жана BCL-W/BCL2L2 белокторун бутага алган BH3-mimetic кошулма.

Апоптоз — клетканын программаланган өлүм механизми. Рак клеткалары BCL2 үй-бүлөсү сыяктуу анти-апоптоздук белокторду колдонуп, өлүм сигналдарына туруштук бере алат.

Мурунку Dpep изилдөөлөрүндө про-апоптоздук BMF жогорулап, survivin/BIRC5 сыяктуу жашоону колдогон белоктор азайганы билдирилген. Ошондуктан изилдөөчүлөр Dpep клетканы апоптоз багытына түрткөн шартта BCL2 үй-бүлөсүн ABT-263 менен кошумча басуу күчтүүрөөк клетка өлүмүн жаратышы мүмкүн деп болжошкон.

Бирок бул изилдөө “apoptotic threshold” түшүндүрмөсүн деталдуу молекулалык эксперименттер менен түздөн-түз далилдеген эмес. Талкуу бөлүмүндө бул механизм ачык түрдө гипотеза жана биологиялык негиз катары берилет.

Decitabine эмне үчүн айкалыш өнөктөшү катары тандалган?

Decitabine — DNA methylation деңгээлин азайта ала турган гипометилдөөчү агент. Рак клеткаларында айрым шишикти басуучу жана про-апоптоздук гендердин hypermethylation себебинен басылышы дарылоого туруктуулукка салым кошушу мүмкүн.

Dpepке туруктуу A375 клеткаларынын transcriptome салыштыруусунда бир катар шишикти басуучу гендер төмөн жөнгө салынганы жана бул гендердин маанилүү бөлүгү адабиятта hypermethylation менен байланыштуу экени көрсөтүлгөн. Бул байкоо decitabineди Dpep менен айкалыштыруу үчүн биологиялык негиз берген.

Бирок изилдөө туруктуу клеткаларда ар бир гендин methylation абалын түз өлчөп, “decitabine дал ушул генди деметилдеп туруктуулукту бузду” деген түрдөгү механисттик чынжырды көрсөткөн эмес.

Бул Изилдөөдө Синергия Эмнени Билдирет?

Синергия — эки же үч агент бирге жараткан клетканы азайтуучу таасир агенттер бири-биринен көз карандысыз иштегенде күтүлгөн бириккен таасирден күчтүүрөөк болушу; изилдөө муну негизинен Bliss independence модели менен, ал эми Dpep/Bpep–ABT-263 үчүн кошумча Chou–Talalay негизиндеги CompuSyn isobologramдары менен баалаган.

Bliss independence ыкмасы

Булак Bliss моделин колдонот, бирок аны теңдеме түрүндө жазбайт. Төмөнкү туюнтма ыкманын кантип иштээрин түшүндүрүү үчүн гана берилген стандарттык концептуалдык көрсөтүү; изилдөөнүн жаңы табылгасы эмес.

Эки дарылоодон кийин тирүү калган клетка фракциялары 0 менен 1 аралыгында \(V_A\) жана \(V_B\) болсо, агенттер бири-биринен көз карандысыз иштеген учурда күтүлгөн бириккен жашап калуу болжол менен:

\[ V_{A+B,\mathrm{beklenen}}=V_A\times V_B \]

түрүндө көрсөтүлөт.

Мисалы, A дарылоодон кийин клеткалардын %60ы жана B дарылоодон кийин %50си калса, көз карандысыздык шартында күтүлгөн биргелешкен жашап калуу:

\[ 0{,}60\times0{,}50=0{,}30 \]

башкача айтканда %30 болот.

Эгер чындыгында айкалыштан кийин мындан кыйла аз клетка тирүү калса, таасир эки көз карандысыз таасирдин жөн гана үстү-үстүнө келиши менен түшүндүрүлгүс даражада күчтүү жана синергиянын пайдасына бааланат.

Булактагы графиктердин штрихтелген мамычалары ушул көз карандысыздык божомолу менен эсептелген күтүлгөн клетка сандарын көрсөтөт. Статистикалык жылдызчалар көп панелдерде байкалган айкалыш жыйынтыгы менен ушул күтүлгөн көз карандысыз маанинин айырмасын салыштырат.

Chou–Talalay isobologramы деген эмне?

Изилдөө T98G жана MCF7 клеткаларында Dpep/Bpep менен ABT-263 айкалыштарын кошумча түрдө CompuSyn 1.0 программасы жана Chou–Talalay median-effect ыкмасы менен талдаган.

Isobologramда бирдей биологиялык таасир берген эки дарынын ар башка доза айкалыштары геометриялык түрдө көрсөтүлөт. Макала колдонгон normalized isobologram чечмелөөсүндө чекиттердин диагоналдык көз карандысыз/additive референс сызыгынын сол жагында жайгашуусу синергияга шайкеш келет.

Булак белгилүү combination-index маанилеринин таблицасын билдирбейт; ошондуктан Verianla булакта жок CI сандарын чыгарбайт.

IC50 эмнени билдирет?

IC50 — изилденген эксперименттик шартта агент өлчөнгөн клеткалык жоопту болжол менен %50 азайткан концентрация. Бул изилдөөдө клеткалар 5–6 күн дарыланып, калган клеткалардын саны бааланган.

Демек бул жерде IC50 түздөн-түз адамдагы дарылоо дозасын билдирбейт. Бул клетка культурасында колдонулган µM бирдигиндеги чөйрө концентрациясы.

Клетканын жашоосу эмне үчүн метаболикалык тесттин ордуна саноо менен өлчөнгөн?

Изилдөөчүлөр solid-tumor тегиндеги клеткаларда hemocytometer же Countess II автоматтык клетка эсептегичин колдонушкан. Мунун себеби мурда Dpep клетка метаболизмин өзгөртөрү байкалган. Метаболикалык активдүүлүккө негизделген айрым viability assayлер клетка чындыгында тирүү кала берсе да, метаболикалык абал өзгөргөндүктөн туура эмес чечмелениши мүмкүн.

K562 жана MOLM-14 сыяктуу суспензиялык клеткаларда Trypan Blue колдонулуп, тирүү жана өлүк клеткалар түздөн-түз ажыратылган.

Булактын аныктамасына ылайык жашоонун пайыздык көрсөткүчүнүн негизги логикасы:

\[ \text{Canlılık (\%)}= \frac{\text{canlı hücre sayısı}} {\text{toplam hücre sayısı}} \times100 \]

түрүндө.

“WT” бул жерде эмнени билдирет?

Макалада колдонулган WT — wild type деген сөз айкашы бул контекстте негизинен Dpep туруктуулугу үчүн атайын тандалбаган баштапкы рак клетка линияларын туруктуу туундулардан айырмалоо үчүн колдонулат. “WT” бул жерде клеткалар нормалдуу же раксыз дегенди билдирбейт; алардын баары рак тегиндеги клетка линиялары.

“Liquid tumor” эмнени билдирет?

Булактагы “liquid tumor” сөз айкашы K562 жана MOLM-14 сыяктуу гематологиялык залалдуу оорудан чыккан клеткаларды билдирет. K562 өнөкөт миелоиддик лейкоз, MOLM-14 болсо курч миелоиддик лейкоз модели. “Суюк шишик” деген сөз физикалык жактан суюк шишик массасын билдирбейт.

Dpep Туруктуулугу Кантип Түзүлгөн жана Кантип Жеңилген?

Изилдөө Dpep туруктуулугун эки башка жол менен моделдеген: HCT116 клеткалары лабораторияда улам көбөйгөн Dpep концентрацияларына дуушар болуп in vitro тандалган, ал эми A375 туруктуу клеткалары Dpep же Dpep123 астында кайра өскөн чычкан меланома xenograftтарынан алынган; эки моделде тең Dpepтин ABT-263 жана/же decitabine менен айкалышы туруктуу клеткаларды Dpep өзүнө караганда күчтүүрөөк баскан.

HCT116 туруктуулук модели

HCT116 клеткалары адегенде 5 µM Dpepке дуушар болгон. Тирүү калган клеткалар кайра туруктуу пролиферацияга жеткен сайын доза ирети менен 10, 15 жана 20 µMге көтөрүлгөн.

Параллелдүү контроль культура ошол эле убакыт ичинде ошол эле пассаж шарттарында кармалган, бирок Dpepтин ордуна %10 glycerol/PBS ташуучу алган.

Алынган туруктуу HCT116 клеткалары андан кийин 10 µM Dpep камтыган чөйрөдө кармалган.

Контроль HCT116 клеткаларында Dpep IC50 болжол менен 20 µM болсо, туруктуу клеткаларда >40 µM болгон. Бул клеткалардын Dpepке сезгичтиги кыйла төмөндөгөнүн көрсөтөт.

Ошол эле учурда туруктуу HCT116 клеткаларынын ABT-263 жана decitabineге сезгичтиги контроль клеткаларына болжол менен окшош бойдон калган. Dpep + ABT-263 жана Dpep + decitabine айкалыштары туруктуу клеткаларда кайрадан күчтүү синергия түзгөн; ылайыктуу үчтүк айкалыштар менен клетка санын %90дан ашык азайтууга мүмкүн болгон.

A375 in vivo туруктуулук модели

Экинчи туруктуулук модели түздөн-түз чычкандарда өскөн A375-ATCC меланома шишиктеринен алынган.

Dpep же C-terminalынан 10 аминокислота кыскартылган активдүү Dpep123 формасы менен дарыланган xenograftтар башында басылган, бирок узак дарылоодон кийин айрым шишиктер кайра өскөн.

Бул шишиктерден культуралар түзүлүп:

• A375 Dpep-resistant#1,
• A375 Dpep-resistant#2

линиялары алынган.

Ташуучу менен дарыланган чычкандардын шишиктеринен салыштыруу үчүн A375 Dpep-responsive#1 жана A375 Dpep-responsive#2 культуралары түзүлгөн.

Эки туруктуу A375 линиясынын тең Dpep IC50 мааниси болжол менен 40 µM же андан жогору болгон, ал эми decitabine жана ABT-263кө сезгичтиги баштапкы клеткаларга жакыныраак бойдон калган.

Dpepтин ABT-263 жана/же decitabine менен айкалышы бул эки туруктуу A375 линиясында да синергиялык жооп көрсөткөн жана үчтүк айкалыштар менен %90дан ашык клетка жоготуусун жараткан шарттар табылган.

Transcriptome салыштыруусу туруктуулук жөнүндө эмнени көрсөттү?

Изилдөөчүлөр жаңы RNA sequencing жасоонун ордуна мурда жарыяланган Plate-seq маалымат топтомун кайра талдашкан. A375 Dpep-resistant#1 менен A375 Dpep-responsive#1 клеткаларынын Dpep дарылоосуна чейинки жана 20 µM Dpep менен 48 сааттык дарылоодон кийинки транскриптомдору салыштырылган.

Туруктуулук Dpepке берилген бардык молекулалык жооптордун жоголушу түрүндө өнүккөн эмес. A375-ATCC жана responsive клеткаларда Dpepке жооп берген 37 гендин 21и туруктуу клеткаларда да жалпысынан окшош жооп көрсөткөн.

Dpep берилгенге чейин resistant жана responsive клеткалардын ортосунда 200дөн ашык дифференциалдуу экспрессияланган ген аныкталган жана алардын болжол менен %70и туруктуу клеткаларда төмөнүрөөк экспрессияланган.

Мындан тышкары, Dpep дарылоосуна чейин айырмаланган жана responsive клеткаларда гана Dpepке жооп берип айырманы дагы күчөткөн 26 ген аныкталган; алардын 20сы туруктуу клеткаларда төмөн жөнгө салынган.

Туруктуу клеткаларда жогору жөнгө салынган гендердин арасында адабиятта oncogene деп аныкталган 8 ген, төмөн жөнгө салынган гендердин арасында tumor suppressor деп аныкталган 14 ген болгон.

Авторлор бул үлгүнү Dpep туруктуулугунун бир бөлүгү pro-survival oncogenic программалардын көбөйүшү жана апоптозду колдой турган tumor-suppressor программалардын азайышы менен байланыштуу болушу мүмкүн экенине колдоо катары чечмелешет.

Бирок transcriptome салыштыруусу бир гана A375 responsive/resistant жуп үчүн деталдуу жасалган. Ошондуктан бул генетикалык/эпигенетикалык үлгү бардык Dpepке туруктуу рактарда жалпы механизм деп айтууга болбойт.

NK-92MI эксперименти эмне үчүн жүргүзүлгөн?

Natural killer — NK клеткалары залалдуу клеткаларды өлтүрө алган тубаса иммундук системанын клеткалары. Изилдөөчүлөрдүн мурунку иши Dpep менен алдын ала дарыланган шишик клеткалары NK-92MI клеткаларынын өлтүрүүчү таасирине көбүрөөк сезгич болуп калганын көрсөткөн.

Бул изилдөөдө HCT116 клеткалары 48 саат бою:

• 20 µM Dpep,
• 20 µM Dpep + 1 µM ABT-263,
• 20 µM Dpep + 1 µM decitabine

шарттарында алдын ала дарыланган.

Андан кийин NK-92MI клеткалары effector-to-target катышы 2,5:1 боло тургандай кошулуп, ошол эле дары шарттарында дагы 24 саат бирге культураланган.

ABT-263 жана decitabine менен алдын ала дарылоолор өз-өзүнчө HCT116 клеткаларын NK-92MI өлтүрүүсүнө Dpepке окшош түрдө сезгич кылган. Dpep + ABT-263 жана Dpep + decitabine алдын ала дарылоолору болсо агенттердин көз карандысыз таасирлеринен күтүлгөндөн күчтүүрөөк сезгичтешүүнү көрсөткөн.

1 µM decitabine же ABT-263түн NK-92MI клеткаларынын өзүнө 24 сааттык таасири тиешелүүлүгүнө жараша болжол менен %92 ± 2 жашоо (N=6) жана %100 ± 4 (N=3) деп билдирилген.

NK-92MI клеткаларын decitabine менен түз алдын ала дарылоо HCT116 өлтүрүү жыйынтыгын олуттуу өзгөртпөгөндүктөн, авторлор decitabineдин сезгичтештирүүчү таасири NK клеткасынан көрө HCT116 шишик клеткасында жүрөт деп чечмелешкен.

Бул жыйынтык HCT116 + NK-92MI системасы үчүн гана көрсөтүлгөн; башка шишиктерде же тирүү организмде endogenous NK клеткалары менен ошол эле таасир пайда болору бул изилдөөдө көрсөтүлгөн эмес.

Изилдөөнүн Ыкмасы жана Жыйынтыктары

Клетка культурасынын шарттары

A375-ATCC, HCT116, T98G, MCF7 жана ыкма бөлүмүндө билдирилген башка adherent клеткалар DMEM + %10 FBS + 100 U/mL penicillin–streptomycin чөйрөсүндө 37 °C жана %5 CO2 шартында кармалган. K562 жана MOLM-14 клеткалары RPMI 1640 + %10 FBS + penicillin–streptomycin чөйрөсүндө ошол эле температура жана CO2 шартында өстүрүлгөн.

Тиешелүү клеткалар mycoplasma боюнча текшерилип, контаминация жок экени ырасталган.

Булак ичиндеги клетка тизмеси боюнча эскертүү: Cell Culture бөлүмү T98G, A375-ATCC, HCT116, MDA-MB-231 жана MCF7 клеткаларын тизмектейт, ал эми Cell Viability бөлүмүндөгү тизмеде ошол эле контекстте T98G, A375-ATCC, HCT116 ордуна A549 аты да бар. A549 негизги жыйынтык сүрөттөрүндө кайра колдонулбайт; MDA-MB-231 болсо Dpep123 экспериментинде көрүнөт. Бул айырма булакта өзүнчө түшүндүрүлгөн эмес.

Клетканын жашоо жөндөмдүүлүгү боюнча эксперименттер

Клеткалар 96-well пластинкаларга себилип, түн бою стандарттык чөйрөдө кармалган. Андан кийин чөйрө %2 FBS камтыган DMEM же RPMI менен алмаштырылып, Dpep, ABT-263, decitabine же алардын айкалыштары кошулган.

Негизги клетка жашоо жөндөмдүүлүгү эксперименттеринде дарылоо мөөнөтү жалпысынан 5–6 күн.

Solid-tumor клеткаларынын калган саны hemocytometer же Countess II автоматтык cell counter менен аныкталган. K562 жана MOLM-14 клеткалары Trypan Blue exclusion менен саналган.

Жалгыз агенттерге жооптор

MOLM-14түн ABT-263кө башка клеткаларга караганда кыйла сезгич болушу айкалыш экспериментинде талап кылынган ABT-263 дозасынын да кыйла төмөн болушун түшүндүрөт.

Dpep + decitabine кош айкалышы

Маанилүү синергия:

• A375-ATCC,
• HCT116,
• T98G,
• MCF7,
• K562

клеткаларында байкалган.

MOLM-14 үчүн синергия багытындагы тенденция билдирилген, бирок ошол эле статистикалык тактык деңгээлине жеткен эмес.

A375-ATCC, HCT116, T98G жана MCF7де 10–40 µM Dpep менен 0,5–2 µM decitabine айкалыштары аркылуу клеткалардын %90дан ашыгы жок кылынган.

K562де 10 µM Dpep + 0,5 µM decitabine жана MOLM-14тө 10 же 20 µM Dpep + 1 µM decitabine менен %80ден ашык клетка жоготуусу байкалган.

Dpep + ABT-263 кош айкалышы

Бул айкалыш изилденген алты негизги клетка линиясынын баарында маанилүү синергиялык активдүүлүк көрсөткөн.

Алты линиянын төртөөндө 20–40 µM Dpep + 1–2 µM ABT-263 айкалыштары клетка санын %90дан ашык азайткан.

MOLM-14:

20 µM Dpep + 10 nM ABT-263 → %90дан ашык клетка жоготуусу.

K562:

10 µM Dpep + 2 µM ABT-263 → болжол менен %80 клетка жоготуусу.

T98G жана MCF7де CompuSyn isobologramдары да синергиялык өз ара аракеттенүүнү колдогон.

Дарылоо тартиби маанилүү беле?

A375-ATCC клеткалары үчүн эки протокол салыштырылган:

1. 20 µM Dpep + 1 µM ABT-263 менен толук 5 күндүк биргелешкен дарылоо,
2. адегенде 2 күн 20 µM Dpep, андан кийин 3 күн 20 µM Dpep + 1 µM ABT-263.

Эки протоколдун ортосунда маанилүү натыйжалуулук айырмасы табылган эмес. Бул эксперимент N=3 шартында жүргүзүлгөн.

Bpep жыйынтыгы

Bpep Dpepтен башка leucine zipper ырааттуулугуна ээ болгону менен, ошол эле ATF5/CEBPB/CEBPD бута тобуна багытталган. Bpep + ABT-263 айкалышы T98G жана MCF7 клеткаларында Dpepке окшош синергиялык жүрүм-турум көрсөткөн.

Бул табылга бута транскрипция факторлорунун тармагы айкалыш жоопто маанилүү экенин колдойт; бирок Dpep менен Bpepтин бардык молекулалык таасирлери бирдей дегенди билдирбейт.

ABT-263 + decitabine өздөрү эле синергиялык беле?

Жалпысынан жок. K562ден башка сыналган клетка линияларында ABT-263 + decitabine жуп айкалышы маанилүү синергия көрсөткөн эмес.

Бул салыштыруу маанилүү; анткени Dpep камтыган үчтүк айкалыштардын күчтүү таасири ABT-263 менен decitabineдин өздөрү эле күчтүү синергия түзгөнүнөн келип чыкпаганын көрсөтөт.

Үчтүк Dpep + ABT-263 + decitabine дарылоосу

Үчтүк айкалыштын таасири клетка линиясына жана дозага байланыштуу.

Изилденген бардык негизги клетка линияларында ылайыктуу доза айкалышы тандалганда клетка санын %90дан ашык азайткан шарт аныкталган.

Алты линиянын бешөөндө жок дегенде бир үчтүк айкалыш маанилүү синергия көрсөткөн, MOLM-14 болсо статистикалык маанилүүлүккө багытталган тенденция көрсөткөн.

Булак клеткалардын %90дан ашыгы жок кылынган айрым эксперименттерде абдан аз клетка калгандыктан айкалыштардын ортосундагы айырма статистикалык маанилүүлүккө жетиши кыйын болушу мүмкүн экенин да белгилейт.

Dpep123 эксперименти

Dpep123 — Dpepтин C-terminalынан 10 аминокислота кыскартылган активдүү формасы. A375-ATCC, T98G жана MDA-MB-231 клеткаларында Dpep123 үчүн dose–response эксперименттери жүргүзүлгөн.

Мындан тышкары, A375-ATCC xenograftы бар чычкандарга vehicle же 10 mg/kg Dpep123 берилген. Бул кичинекей экспериментте ар бир топ N=3. Булак шишик өсүшү үчүн p=0,042 жана жашап калуу үчүн p=0,0495 билдирет.

Бул эксперимент Dpep123түн биологиялык активдүүлүгүн колдойт; кичине N=3 дизайн кеңири коопсуздук же натыйжалуулук боюнча жалпылоо үчүн жетиштүү эмес.

Чычкан Xenograft Экспериментиндеги “%40 Айыгуу” Деген Сөз Чынында Эмнени Билдирет?

Макаланын Highlights бөлүмүндөгү тырмакча ичиндеги “%40 cure rate” сөз айкашы Dpep + ABT-263 берилген 10 nude чычкандын 4ү 60 күндүк дарылоонун аягына шишикке байланыштуу этикалык аяктоо чекитине жетпей келип, тирүү калган жаныбарларда дарылоо токтотулгандан кийинки 30 күндүк көзөмөлдүн аягында пальпация же гистология менен шишик табылбаганын билдирет; бул адамдардагы %40 клиникалык айыгуу көрсөткүчү эмес.

Чычкан модели кантип түзүлгөн?

6–8 жумалык ургаачы NCR nude чычкандардын flank аймактарына 1 × 10⁶ A375-ATCC меланома клеткасы тери астына сайылган.

Шишик көлөмү 100–200 mm³ жеткенде жаныбарлар дарылоо топторуна рандомизацияланган.

Dpep + ABT-263 айкалыш изилдөөсүндө чычкандардын flank аймактарында жалпысынан үч өзүнчө A375 xenograft түзүлгөн.

Шишик көлөмү кантип эсептелген?

Булак шишик көлөмүн төмөнкү формула менен эсептеген:

\[ V= \frac{\text{uzunluk}\times\text{genişlik}^{2}}{2} \]

Бул жерде \(V\), mm³ менен берилген болжолдуу шишик көлөмү. Узундук жана тууралык сырттан өлчөнгөн эки негизги шишик өлчөмү.

Формула эки caliper өлчөөсүнөн шишик көлөмүн болжол менен көзөмөлдөөгө мүмкүндүк берет; бул шишиктин чыныгы үч өлчөмдүү геометриясын түздөн-түз сүрөттөө аркылуу толук көлөмдүк реконструкция эмес.

Дарылоо топтору

*Булак ичиндеги доза шайкешсиздиги: Ыкма бөлүмү жана Сүрөт 10 түшүндүрмөсү Dpep үчүн 20 mg/kg деп жазат. Жыйынтыктар бөлүмүнүн 3.6 бөлүгүндөгү бир гана сүйлөмдө 20 µg/kg деп жазылган. Бул жерде эки өзүнчө булак чекитинде дал келген 20 mg/kg мааниси көрсөтүлүп, карама-каршылык өзүнчө сакталган.

Эки көз карандысыз эксперимент жүргүзүлүп, ар бир эксперименттин башында жалпысынан топко 5тен жаныбар колдонулган. Vehicle тобундагы бир жаныбарда шишик пайда болбогондуктан ал чыгарылып, акыркы vehicle N=9 болгон.

Кайсы бир жеке шишик 1000 mm³ этикалык аяктоо көлөмүнө жеткенде тиешелүү чычканга euthanasia жүргүзүлүп, survival анализинде аяктоо катары кабыл алынган.

In vivo шишик өсүшү жана жашап калуу жыйынтыктары

Dpep жана ABT-263 монотерапиялары шишик өсүшүн vehicleге салыштырмалуу маанилүү жайлатып, survival мөөнөтүн узарткан.

Айкалыш шишик өсүшүн Dpep жана ABT-263тин ар бирин өзүнчө дарылоого караганда күчтүүрөөк баскан.

60 күндүк дарылоонун аягына Dpep монотерапия тобунда 2/10, Dpep + ABT-263 айкалыш тобунда болсо 4/10 чычкан жеткен.

60-күндө тирүү болгон жаныбарларда пальпациялануучу шишик табылган эмес. Дарылоолор токтотулуп, жаныбарлар дагы 30 күн көзөмөлдөнгөн. Булак бул жаныбарларда көзөмөлдүн аягында пальпация же гистология менен шишик көрүнбөгөнүн жана шишиктер жок кылынгандай көрүнгөнүн билдирет.

Булак ошондой эле Dpep, ABT-263 же айкалыш жаныбарлардын орточо дене салмагына олуттуу таасир этпегенин жана ачык терс таасир байкалбаганын билдирет.

Бирок дене салмагынын өзгөрбөшү комплекстүү токсикологиялык анализ эмес. Органдык уулуулук, гематологиялык уулуулук, фармакокинетикалык коопсуздук же адамдардагы коопсуздук бул эксперименттен чыгарылбайт.

Статистикалык анализдер

Булак жалпы клетка культурасы эксперименттери өз алдынча үч кайталоодо жүргүзүлгөнүн жана жыйынтыктар орточо ± SEM түрүндө берилгенин билдирет. Сүрөттөрдөгү N маанилери эксперименттик шартка жараша өзүнчө көрсөтүлгөн.

Негизги тесттер:

• эки куйруктуу Student t-тести: клетка культурасы салыштыруулары,
• Mann–Whitney тести: Dpep123 жана Dpep/ABT-263 xenograft шишик өсүшү салыштыруулары,
• Kaplan–Meier: survival ийри сызыктары,
• log-rank тести: survival ийри сызыктарынын ортосундагы айырма,
• Bliss independence: дары айкалыштарын көз карандысыздык күтүүсүнө карата синергиялык баалоо,
• CompuSyn 1.0 / Chou–Talalay: тандалган Dpep/Bpep + ABT-263 айкалыштарынын isobologram анализи.

Статистикалык маанилүүлүк үчүн p < 0,05 чеги колдонулган.

Изилдөө колдогон жыйынтыктар

• Dpep изилденген алты негизги рак клетка линиясынын баарында клетка өсүшүн/жашап калуусун баскан.
• Dpep + ABT-263 айкалышы алты негизги клетка линиясынын баарында синергиялык таасир көрсөткөн.
• Dpep + decitabine айкалышы беш негизги клетка линиясында маанилүү синергия, MOLM-14тө болсо синергия багытындагы тенденция көрсөткөн.
• Ылайыктуу үчтүк Dpep + ABT-263 + decitabine айкалыштары изилденген бардык негизги клетка линияларында клетка санын %90дан ашык азайта алган.
• Dpepке in vitro тандалган HCT116 жана in vivo шишиктен алынган A375 туруктуу клеткаларында айкалыш дарылоолору Dpep монотерапиясынан натыйжалуураак болгон.
• Dpepmutтун ABT-263 менен синергия түзбөшү толук Dpep активдүүлүгүндө leucine zipper түзүлүшү маанилүү экенин колдойт.
• Bpep + ABT-263 синергиясы ошол эле бута транскрипция факторлор тармагын колдонгон башка decoy-пептид да айкалыш таасирин көрсөтө аларын колдойт.
• Dpep + ABT-263 A375 xenograft чычкан моделинде эки монотерапияга караганда шишик өсүшүн күчтүүрөөк басып, survival камсыз кылган.
• Айкалыш тобунда 4/10 жаныбар 60 күндүк акыркы чекитке жетип, дарылоосуз кошумча 30 күндүк байкоодо тирүү калган жаныбарларда шишик табылган эмес.

Изилдөө колдобогон жыйынтыктар

• Dpep адамдарда натыйжалуу рак дарылоосу экени далилденген эмес.
• Dpep + ABT-263 айкалышы адамдарда %40 айыгуу берет деп айтууга болбойт.
• Изилдөө клиникалык I, II же III фаза сыноосу эмес.
• Чычкандарда дене салмагынын өзгөрбөшү адамдарда же жаныбарларда кеңири коопсуздук далили эмес.
• Dpep айкалыштары бардык рак түрлөрүндө бирдей иштээри көрсөтүлгөн эмес.
• Transcriptome жыйынтыктары бардык Dpep туруктуулук механизмдери бирдей экенин көрсөтпөйт.
• Dpep + ABT-263 синергиясынын так молекулалык механизми чечилген эмес.
• Decitabine кайсы конкреттүү tumor-suppressor гендерин demethylate кылып Dpep туруктуулугун бузары түздөн-түз көрсөтүлгөн эмес.
• NK-92MI сезгичтештирүү жыйынтыгы HCT116 системасында гана көрсөтүлгөн; тирүү организмде endogenous NK клеткалары менен ырасталган эмес.
• Cell-line-derived nude mouse xenograft модели адам шишигинин гетерогендүүлүгүн жана толук иммундук микро-чөйрөнү кайра түзбөйт.
• Бейтап шишиктеринен жаңы алынган баштапкы клеткалар же patient-derived xenograft моделдери бул изилдөөдө колдонулган эмес.

Изилдөөнүн негизги чектөөлөрү

Айкалыш өнөктөштөрүнүн камтуусу: Изилдөө негизинен ABT-263 жана decitabineге багытталган. BCL2 үй-бүлөсүн бутага алган башка агенттер жана альтернативдүү hypomethylating дарылар бааланган эмес.

Механизмди талдоо чектелген: Изилдөөнүн негизги максаты натыйжалуу айкалыштарды аныктоо болгондуктан, молекулалык синергия механизмдери терең текшерилген эмес.

Туруктуулук моделдеринин саны чектелген: Dpep-resistant клетка линиялары чектелген санда гана түзүлгөн.

Transcriptome салыштыруусу чектелген: Ген жөнгө салуу айырмачылыктары деталдуу түрдө бир гана A375 responsive/resistant жупта салыштырылган.

In vivo камтуу чектелген: Ресурстар A375 меланома жана Dpep + ABT-263 айкалышы менен гана кеңири xenograft экспериментине мүмкүнчүлүк берген.

Nude mouse модели: Cell-line-derived xenograft модели endogenous адам шишиктеринин гетерогендүүлүгүн, толук шишик микро-чөйрөсүн жана толук host immune responseту чагылдырбайт.

Бейтап материалы жок: Жаңы бейтап шишигинен алынган клеткалар же бейтаптан алынган xenograftтар сыналган эмес.

NK эксперименти чектелген: Dpep/ABT-263/decitabine менен NK-92MI сезгичтештирүү HCT116 клеткаларында гана изилденген.

Клиникалык доза эквиваленттүүлүгү көрсөтүлгөн эмес: Изилдөөчүлөр ABT-263 жана decitabine үчүн тандалган культура концентрациялары адабияттагы адам сывороткасынын деңгээлдери менен шайкеш чектерде кармалганын талкуулашат; бирок бул Dpep айкалышы адамдарда коопсуз, натыйжалуу же ошол эле фармакодинамикалык жүрүм-турумду көрсөтөрүн далилдебейт.

Келечектеги изилдөөлөр

Авторлор сунуштаган кийинки этаптарга ар түрдүү BCL2-family ингибиторлорун жана альтернативдүү hypomethylating агенттерди Dpep менен сыноо, синергиянын молекулалык механизмин деталдуу изилдөө, көбүрөөк өз алдынча туруктуу клетка линияларын түзүү жана transcriptome анализин кеңейтүү кирет.

Жаныбарлар боюнча бир нече шишик түрүн, orthotopic моделдерди, patient-derived xenograft материалын жана толук иммундук системасы бар syngeneic моделдерди колдонуу сунушталат.

Мындан тышкары, жаңы бейтап шишиктеринен алынган гетерогендүү материалдарда айкалыштарды сыноо жана Dpepтин NK клеткаларына карата түзгөн сезгичтешүүсүн in vivo шартында NK-92MI жана endogenous NK клеткалары менен изилдөө керек.

Булак жана Ыкма Жөнүндө Эскертүү

Түпнуска аталыш: Dpep, a Cell-Penetrating Peptide Targeting ATF5, CEBPB and CEBPD, Synergistically Combines with ABT-263 and Decitabine to Inhibit Cancer Cell Growth and Overcome Dpep Resistance

Авторлор: Qing Zhou; Trang Thi Thu Nguyen; James M. Angelastro; Markus D. Siegelin; Lloyd A. Greene.

Авторлордун тартиби: Булакта жогорудагы тартипте берилген.

Тең салым / тең биринчи авторлук: Булакта көрсөтүлгөн эмес.

Жооптуу автор: Lloyd A. Greene.

Жооптуу автордун e-mail дареги: lag3@cumc.columbia.edu

1-мекеме: Department of Pathology and Cell Biology, Vagelos College of Physicians & Surgeons, Columbia University Irving Medical Center, New York, USA.

2-мекеме: Ronald O. Perelman Department of Dermatology, Perlmutter Cancer Center, NYU Grossman School of Medicine, NYU Langone Health, New York, USA.

3-мекеме: Department of Molecular Biosciences, School of Veterinary Medicine, University of California Davis, Davis, USA.

Журнал: Cells.

Бөлүм: Cellular Pathology.

Басып чыгаруучу: MDPI.

Том / сан / макала №: 15(9), 826.

DOI: 10.3390/cells15090826.

Жөнөтүлгөн: 7 апрель 2026.

Түзөтүү: 24 апрель 2026.

Кабыл алынган: 27 апрель 2026.

Жарыяланган: 1 май 2026.

Academic Editor: Alessandro Poggi.

Булактын түрү: Оригиналдуу изилдөө макаласы; негизинен in vitro рак клеткаларынын айкалыш изилдөөсү жана чектелген клиникага чейинки mouse xenograft ырастоосу.

Рецензиялоо: Cells — рецензияланган журнал. Журналдын учурдагы расмий саясаты single-anonymized peer review колдонуларын жана peer review баскычына өткөн иштер үчүн жок дегенде эки рецензенттин отчету чогултуларын билдирет.

Лицензия: Creative Commons Attribution 4.0 — CC BY 4.0.

Preprint абалы: Булак PDF өзүнчө preprint жазуусун көрсөтпөйт. Максаттуу библиографиялык текшерүүдө ошол эле аталыш үчүн өзүнчө preprint жазуусу табылган эмес.

Түйүндүү сөздөр: cancer; anti-cancer; cell-penetrating peptide; Dpep; Bpep; ABT-263; decitabine; overcoming resistance; apoptosis; combination therapy.

Негизги эксперименттик максат: Dpepтин ABT-263 жана decitabine менен айкалыштары ар түрдүү шишик клеткаларында синергия жаратабы жана Dpep туруктуулугун жеңеби — ошону баалоо.

Негизги рак клетка линиялары: A375-ATCC; HCT116; T98G; MCF7; K562; MOLM-14.

Кошумча колдонулган клетка линиясы: MDA-MB-231, Dpep123 мүнөздөмөсүндө.

Булак ичиндеги клетка линиясынын отчет айырмасы: Cell Culture бөлүмүндө MDA-MB-231 тизмектелсе, Cell Viability тизмесинин бир сабында A549 бар; A549 негизги жыйынтыктарда кайра көрүнбөйт.

Клетка культурасынын температурасы: 37 °C.

CO2: %5.

Негизги дарылоо мөөнөтү: 5–6 күн.

Cell viability өлчөөсү: Solid-tumor клеткаларында hemocytometer же Countess II менен түз клетка саноо; K562 жана MOLM-14тө Trypan Blue exclusion.

Synergy ыкмалары: Bliss independence; тандалган Dpep/Bpep + ABT-263 эксперименттеринде CompuSyn 1.0 жана Chou–Talalay median-effect isobologramдары.

Статистика: Two-tailed Student's t-test; in vivo шишик өсүшү үчүн Mann–Whitney; survival үчүн Kaplan–Meier жана log-rank.

Маанилүүлүк чеги: p < 0,05.

GraphPad Prism: 10.4.2.

R: 4.1.2.

Dpep-resistant HCT116 түзүү: 5 → 10 → 15 → 20 µM Dpep менен stepwise in vitro selection; туруктуу клеткалар андан кийин 10 µM Dpep камтыган чөйрөдө кармалган.

A375 туруктуулук модели: Dpep же Dpep123 астында кайра өскөн A375-ATCC mouse xenograftтарынан культура түзүү.

Transcriptome маалымат булагы: Мурда жарыяланган Plate-seq маалымат топтому; GEO accession GSE244579.

NK модели: NK-92MI.

NK co-culture катышы: E:T = 2,5:1.

NK экспериментиндеги HCT116 алдын ала дарылоосу: 48 саат Dpep жана/же ABT-263/decitabine, андан кийин ошол эле агенттер бар шартта NK-92MI менен 24 саат.

In vivo модель: 6–8 жумалык ургаачы NCR nude чычкандарда A375-ATCC тери астындагы меланома xenograftы.

Инокулум: 1 × 10⁶ A375-ATCC клеткасы.

Рандомизациядагы шишик көлөмү: 100–200 mm³.

Dpep + ABT-263 изилдөөсү: Жалпысынан ар бир чычкандын үч flank аймагында xenograft.

Vehicle: %10 glycerol/PBS.

Dpep дозасы: Ыкма жана Сүрөт 10 түшүндүрмөсүндө 20 mg/kg, intraperitoneal, жумасына үч жолу.

Булак ичиндеги Dpep доза шайкешсиздиги: Жыйынтык 3.6 текстиндеги жалгыз сүйлөмдө 20 µg/kg деп жазылган. Булакта бул айырма түшүндүрүлгөн эмес.

ABT-263 дозасы: 50 mg/kg, intraperitoneal, жумасына үч жолу.

Дарылоо мөөнөтү: 60 күнгө чейин.

Этикалык шишик аяктоосу: Кайсы бир жеке шишиктин 1000 mm³ жетиши.

Кошумча көзөмөл: 60-күндө тирүү калган чычкандарда дарылоо токтотулгандан кийин 30 күн.

Айкалыштагы жашап калуу: 4/10 чычкан 60 күндүк дарылоонун аягына жеткен.

Dpep монотерапиясында жашап калуу: 2/10 чычкан 60 күндүк дарылоонун аягына жеткен.

“40% cure rate” чечмелөө чеги: Макаланын Highlights бөлүмүндө тырмакча ичинде колдонулган сөз айкашы; чычкан xenograft моделиндеги туруктуу жашап калуу/шишик табылбоо жыйынтыгын билдирет жана адамдардагы клиникалык айыгуу көрсөткүчү эмес.

Жаныбар этикасынын бекитүүсү: Columbia University IACUC, protocol AC-AABU1656; бекитүү 28 декабрь 2022.

Informed consent: Колдонулбайт; адамдар катышкан изилдөө эмес.

Маалыматтардын жеткиликтүүлүгү: Референс RNA-seq изилдөөсүнүн чийки жана иштетилген маалыматтары GEO GSE244579 астында; учурдагы изилдөөнүн чийки маалыматтары Supplementary File S2 ичинде берилген.

Supplementary File S1: A375 Dpep-resistant#1 жана Dpep-responsive#1 transcriptome салыштыруулары.

Supplementary Figure S1: Dpep + decitabine же Dpep + ABT-263 алдын ала дарылоосунун HCT116 клеткаларын NK-92MI өлтүрүүсүнө синергиялык түрдө сезгич кылышы.

Каржылоо: NIH R01NS083795 (J.M.A.), R01NS113793 (M.D.S.), R21NS137660 (M.D.S.) жана R01NS072050 (L.A.G.).

Кызыкчылыктардын кагылышы / интеллектуалдык менчик: J.M.A. жана L.A.G. Bpep менен Dpepти аныктаган патентте ойлоп табуучу катары көрсөтүлгөн. J.M.A., Q.Z. жана L.A.G. Dpep123тү аныктаган патенттик өтүнмөдө ойлоп табуучу катары көрсөтүлгөн. Авторлор каржылоочулар изилдөөнүн дизайнына, маалымат чогултууга, анализге, чечмелөөгө, макала жазууга же жарыялоо чечимине катышпаганын билдиришет.

Авторлордун салымдары: Conceptualization: Q.Z., M.D.S., L.A.G.; validation: Q.Z.; formal analysis: Q.Z., L.A.G.; investigation: Q.Z., T.T.T.N., J.M.A.; resources: J.M.A., M.D.S.; data curation: Q.Z., L.A.G.; original draft: L.A.G.; review/editing: бардык авторлор; visualization: Q.Z., L.A.G.; supervision жана project administration: L.A.G.; funding acquisition: J.M.A., M.D.S., L.A.G.

Негизги клиникалык чек: Dpep же Dpep айкалыштары бул изилдөөдө адамдарда сыналган эмес.

Негизги модель чеги: Nude mouse cell-line-derived xenograft модели адам шишигинин гетерогендүүлүгүн, orthotopic микро-чөйрөнү жана толук host immune systemди чагылдырбайт.

Негизги механизм чеги: Dpep + ABT-263 жана Dpep + decitabine синергиясынын деталдуу молекулалык механизми бул изилдөөдө түздөн-түз чечилген эмес.