The Good Story’deki “exchange” biçimi, J. M. Coetzee ile klinik psikolog Arabella Kurtz arasındaki karşılıklı metinsel katkıların, sıradan mektup yazışmasından veya tek yönlü söyleşiden farklı bir biçimde düzenlendiği ve edebiyat ile psikanaliz arasındaki yöntemsel gerilimi doğrudan biçimin kendisi üzerinden görünür kılan bir diyalog yapısıdır. Katherine Hallemeier'in makalesi, bu “exchanges” biçiminin Coetzee'nin psikanalizin yöntemleri ve sınırlarına ilişkin uzun süreli ilgisini nasıl sürdürdüğünü inceler. Makalenin temel savı, Coetzee'nin psikanalizin bireyci, sistematik ve zaman zaman rekabetçi düşünme biçimlerini eleştirirken kendi edebî yazısının da aynı düşünme biçimlerinden bütünüyle bağımsız olmadığını öz-düşünümsel olarak açığa çıkardığıdır.

Hallemeier'e göre The Good Story yalnızca edebiyat ile psikoterapi arasındaki bir fikir çatışmasını sahnelemez. “Exchanges” aynı zamanda bu çatışmanın içinden başka ilişki biçimlerinin ortaya çıkıp çıkamayacağını sınar: duygudaşlık, gerçek diyalog, Eros, sezgisel düşünme ve kişinin kendi benliğinin sınırları dışına çıkabilmesi. Böylece makale, Coetzee'nin psikanalizi dışarıdan eleştiren bağımsız bir edebî otorite olduğu şeklindeki basit okumayı reddeder; edebiyat ile psikanalizin hem birbirine rakip hem de birbirinin yöntemlerini dönüştürebilecek kadar birbirine yakın olduğunu savunur.

Araştırmanın temel meselesi

Makalenin hareket noktası, Coetzee'nin eserlerinde psikanaliz ile edebiyat arasındaki ilişkinin uzun süredir hem çekici hem de problemli bir araştırma alanı olmasıdır. Psikanaliz insan zihnini açıklamak, davranışı yorumlamak ve sıkıntının nedenlerini sistematik biçimde anlamaya çalışırken; Coetzee'nin edebiyatı bu sistematikliğin insan deneyiminin bütününü kuşatıp kuşatamayacağını sürekli sorgular.

Hallemeier bu gerilimi doğrudan The Good Story'ye geçmeden önce Coetzee'nin başka yazıları üzerinden kurar. Özellikle 2025 tarihli “Freud and Marriage” konferansında Freud'un bu kez analiz edilen kişi haline gelmesi önemlidir. Psikanalizin yazarı analiz ettiği klasik hareket tersine çevrilir: edebiyatçı, Freud'un mektuplarını ve düşünme alışkanlıklarını yorumlayan konuma geçer.

Bu tersine dönüş yalnızca zekice kurulmuş bir rol değişimi değildir. Hallemeier'in okumasında Coetzee, Freud'un bilme arzusunu rekabet, kıskançlık, hâkimiyet ve olumsuz olana yönelen kuşkucu bir zihinsel alışkanlıkla ilişkilendirir. Burada psikanalitik bilginin sınırı, insan zihninde neyin yanlış olduğunu belirlemeye aşırı odaklanması ve insan deneyiminin başka genişleme biçimlerini yeterince hesaba katmaması olabilir.

Dusklands ve psikanalitik bireycilik eleştirisi

Hallemeier bu tartışmayı Coetzee'nin erken dönem romanı Dusklands ile ilişkilendirir. Romanın “The Vietnam Project” bölümündeki Eugene Dawn, psikolojik ve psikanalitik söylemi emperyal şiddet bağlamında kullanır. Psikoterapötik dil burada zorunlu olarak şiddetin karşıtı değildir; şiddetin geniş siyasal ve tarihsel yapısını tek bireyin psikolojisine indirgeyerek onu bireyselleştirebilir.

Bu nokta makalenin ilerleyen argümanı için önemlidir. Coetzee'nin psikanalize yönelik kuşkusu yalnız “psikoloji insan zihnini yanlış açıklar” biçiminde değildir. Daha derin sorun, bireysel özneye aşırı odaklanmanın tarihsel, siyasal ve yapısal şiddeti görünmez hale getirip getirmediğidir.

The Good Story’de “Exchange” Biçimi Neden Önemlidir?

The Good Story’de “exchange” biçimi önemlidir çünkü edebiyat ile psikanaliz arasındaki fikir çatışmasını yalnız içerik düzeyinde anlatmaz; karşılıklı konuşmanın yapısı aracılığıyla bu çatışmayı sahneler, tarafların birbirine direnmesini görünür kılar ve aynı zamanda bu rekabetçi konumların tamamen sabit kalıp kalamayacağını sınar. Hallemeier bu nedenle “exchange” terimini basitçe “mektup” veya “söyleşi” ile eşitlemez.

2010 e-posta yazışması ile 2015 kitabı arasındaki fark

The Good Story, Coetzee ve Kurtz'un daha önceki entelektüel temasının ikinci ürünüdür. İlk ürün 2008'de gerçekleştirilen ve 2010'da yayımlanan bir e-posta yazışmasıdır. Bu ilk metin konu başlıkları, hitaplar ve imzalar gibi e-posta biçiminin belirgin işaretlerini taşır.

The Good Story ise kendisini doğrudan “letters” olarak değil “exchanges” olarak sunar. Hallemeier bu kelime seçimini biçimsel açıdan ciddiye alır. “Exchange”, karşılıklı verme ve alma hareketini öne çıkarır; duygusal yakınlıktan çok süreç ve karşılıklılık fikrini vurgular. Kelimenin ticari veya işlemsel çağrışımı da önemlidir; çünkü Coetzee ile Kurtz arasındaki karşılıklı katkılar çoğu zaman uzlaşmadan ziyade karşıtlık ve kendi konumunda ısrar biçiminde ilerler.

Bilimsel sistematiklik ile duygudaşlık arasındaki gerilim

2010 yazışmasında “John”, psikolojinin zihni yalnız bilimsel yöntem ve rasyonel açıklamayla sınırlandırmasına karşı çıkar. “Arabella” ise klinik disiplininin sistematik ve soruşturucu yaklaşımını temsil eder. Hallemeier bu ayrımı, bir tarafta rasyonel sınıflandırma ve test etme, diğer tarafta ise “faculty of sympathy” yani duygudaşlık yetisi arasındaki yöntemsel fark olarak okur.

Ancak metin bu iki yöntemi tamamen ayrı kutuplara yerleştirmez. Kurtz'un sistematik klinik yöntemi de duygudaşlığa ihtiyaç duyar; Coetzee'nin edebî duygudaşlık savunusu ise kendi tutarsızlıklarını, rekabetçi reflekslerini ve düşünsel sınırlarını ortadan kaldırmaz.

Hakikat ile terapötik iyilik arasındaki temel anlaşmazlık

Bu karşılaştırma, iki kişinin bütün görüşlerinin eksiksiz özeti değildir. Hallemeier'in vurgusu, bu gerilimlerin The Good Story içindeki biçimsel ve yöntemsel karşıtlığı nasıl yapılandırdığı üzerindedir.

Tarihsel hakikat, unutma ve adalet

JMC için temel sorunlardan biri, bireylerin veya toplumların kendileri hakkında daha rahat yaşayabilmek amacıyla geçmişin rahatsız edici parçalarını bastırabilmesidir. Eğer psikoterapi kişinin işlevselliğini ve öznel rahatlığını önceleyen bir anlatı oluşturuyorsa, bu anlatı tarihsel suçların veya adaletsizliklerin unutulmasına ne ölçüde izin verebilir?

Bu soru metinde özellikle yerleşimci sömürge toplumları üzerinden siyasal bir boyut kazanır. Coetzee, Avustralya'daki beyaz yerleşimci toplumun geçmişte işlenmiş büyük şiddetlerin mirasçısı olmasına rağmen gündelik hayatını sürekli suçluluk veya parçalanmışlık içinde yaşamamasını sorgular. Böylece terapötik “iyileşme” ile tarihsel sorumluluk arasındaki gerilim kişisel psikoloji sınırlarını aşar.

“Aydınlanmış şimdi” anlatısının tehlikesi

Geçmiş kuşakları bilgisiz, çağdaş kuşakları ise daha aydınlanmış kabul eden anlatı, şimdiki öznenin kendisini geçmiş şiddetten ahlaken ayırmasına izin verebilir. Hallemeier'in okumasında Coetzee bu tür anlatıların, tarihsel sürekliliği keserek mevcut toplumun kendi masumiyetini üretmesine yardımcı olabileceğini düşündürür.

Bu nedenle “iyi hikâye” yalnız iyileştirici anlatı değildir. Bir anlatının insanı rahatlatması, onun tarihsel veya ahlaki olarak yeterli olduğu anlamına gelmeyebilir.

“The Mind of Apartheid” neden önemli bir karşılaştırmadır?

Hallemeier, The Good Story'deki biçim sorununu Coetzee'nin daha eski “The Mind of Apartheid” makalesiyle ilişkilendirir. Bu metinde apartheid düşünürü Geoffrey Cronjé psikolojik ve patolojik terimlerle betimlenir; ancak Coetzee aynı zamanda böyle bir patolojikleştirmenin ırkçılığı yalnız istisnai bir “deli” özneye yükleyerek yapısal ve yaygın karakterini gizleme riskini gösterir.

Metnin akademik biçimi de bu eleştirinin dışına yerleşmez. Bölümlere, alt bölümlere ve sistematik akademik işaretlere ayrılan yazı, analiz ettiği rasyonalist sınıflandırma yöntemine kendisinin de ne ölçüde bağlı olduğunu gösterir. Hallemeier için Coetzee'nin öz-düşünümselliğinin temel biçimlerinden biri budur: yazar, eleştirdiği düşünme biçimine kendi yakınlığını da görünür hale getirir.

Makale Coetzee’yi Psikanalizin Tamamen Karşısına mı Yerleştiriyor?

Hayır. Hallemeier'in temel argümanlarından biri, Coetzee'nin psikanalizin bireyci ve rekabetçi düşünme alışkanlıklarını eleştirmesine rağmen kendi yazısının bu alışkanlıklardan bütünüyle dışarı çıkmadığıdır; The Good Story'nin öz-düşünümsel biçimi tam da bu yakınlığı açığa çıkarır ve basit bir “edebiyat iyidir, psikanaliz kötüdür” karşıtlığını geçersiz kılar.

Terapötik görüşmeye benzeyen biçim

The Good Story gerçek bir terapi seansı değildir; ancak karşılıklı konuşmanın yapısı terapötik görüşmeye yaklaşır. JMC'nin kendi pozisyonunu sorgulayan, yardım isteyen veya çıkmazda kaldığını belirten soruları, eleştirdiği psikoterapötik kültürle arasındaki mesafeyi azaltır.

Bu durum biçimsel açıdan önemlidir. Psikoterapiyi eleştiren konuşmacı, konuşmasını psikoterapötik diyaloğu çağrıştıran bir yapı içinde gerçekleştirir. Eleştirinin nesnesi ile eleştiriyi yapan biçim birbirinden tam olarak ayrılamaz.

18. yüzyıl epistolar romanlarıyla biçimsel bağ

The Good Story klasik mektup hitaplarını kaldırmasına rağmen her bölümün başında içerik özeti kullanır. Hallemeier bu paratekstüel yapıyı Samuel Richardson'ın Pamela ve Clarissa gibi 18. yüzyıl epistolar romanlarıyla ilişkilendirir.

Bu romanlarda bölüm veya mektup özetleri okuyucuya yalnız “şimdi ne olacak?” bilgisini vermez; metnin hangi ahlaki veya eğitsel anlamla okunacağını da yönlendirir. Bu nedenle The Good Story'nin bölüm özetleri, kitabı istemeden veya bilinçli biçimde ahlaki öğrenme ve kişisel gelişim vaat eden “iyi hikâye” geleneğine yaklaştırır.

Biçim kendi eleştirisini nasıl karmaşıklaştırıyor?

JMC anlatıların bireysel ve toplumsal geçmişi aşma, iyileştirme veya “daha iyi” bir benlik üretme iddiasına kuşkuyla yaklaşır. Ancak kitabın kendisi de karşılıklı konuşma, bölüm özetleri ve okurun düşünsel gelişimini teşvik eden yapısı nedeniyle bu geleneğin tamamen dışında değildir.

Hallemeier'e göre bu durum bir başarısızlık değil, Coetzee'nin yazısının karakteristik öz-düşünümselliğidir. Metin, eleştirdiği biçimle arasındaki mesafenin güvenli olmadığını okura sürekli hatırlatır.

Deconstruction ve “her iyi niyetin arkasında kötü neden arama” sorunu

Makale, Coetzee'nin öz-düşünümsel yazısını deconstruction geleneğiyle ilişkilendiren eleştirileri de dikkate alır. Bir pozisyonun hangi çıkar, arzu veya bastırılmış motivasyondan doğduğunu sürekli sorgulamak güçlü bir eleştirel yöntem olabilir; fakat bu yöntem kurumsallaştığında her cömert veya olumlu hareketin arkasında zorunlu olarak daha kötü bir neden bulunduğunu varsayan indirgemeci bir alışkanlığa dönüşebilir.

Hallemeier bu noktada Coetzee'nin psikanaliz eleştirisinin yeniden kendi üzerine döndüğünü gösterir. Sonsuz kuşku, tıpkı aşırı sistematik psikanalitik kuşku gibi, insan ilişkilerinin farklı potansiyellerini gözden kaçırabilir.

Gerçek diyalog ve duygudaşlık

Makalenin son hareketi bu çıkmazın ötesinde bir imkân arar. The Good Story'de “true dialogue” fikri, iki kişinin yalnız mekanik şikâyetler veya suçlamalar değiş tokuş etmesinden farklı bir ilişkiye işaret eder. Bu diyalog, benliği tahkim etmek yerine başka bir kişinin zihnine veya sesine açılmayı gerektirir.

Duygudaşlık burada psikolojik rahatlık veren basit bir nezaket değildir. Coetzee'nin edebiyat anlayışında duygudaşlık, kişinin başka bir sesin içinden kendisine bakabilmesi ve benliğinin sınırlarını geçici olarak askıya alabilmesiyle ilişkilendirilir.

Eros, sezgi ve kişinin kendisinin ötesine geçmesi

Hallemeier, Coetzee'nin psikanalize yönelttiği eleştirinin yalnız negatif olmadığını vurgular. Freudcu yöntemin neyi gözden kaçırabileceğini sormak, insan ilişkisinde başka bilgi ve deneyim biçimlerine alan açar: erotik ilişki, sezgi, ruhsal genişleme, duygudaşlık ve başkasının sesini içeriden deneyimleme.

Bu potansiyel psikanalizi ortadan kaldırmayı gerektirmez. Makalenin daha karmaşık önerisi, edebî ve psikanalitik pratiklerin birbirlerinin sınırlarını görünür kılabileceği ve belirli koşullarda üretken bir diyaloğa girebileceğidir.

Çalışmanın Yöntemi ve Bulguları

Araştırma tasarımı

Makale ampirik bir araştırma tasarımı kullanmaz. Ayrı bir metodoloji bölümü de sunmaz. Verianla açısından yöntem, kaynak metnin fiilî çalışma biçimine dayanarak karşılaştırmalı yakın okuma, biçim çözümlemesi ve metinlerarası edebiyat eleştirisi olarak tanımlanabilir.

Yazar, The Good Story'nin biçimsel özelliklerini Coetzee'nin başka kurmaca ve kurmaca dışı metinleriyle; Freudcu psikanaliz, edebiyat eleştirisi ve epistolar geleneğe ilişkin ikincil kaynaklarla birlikte okur. Yöntemin amacı ölçüm yapmak değil, metinler arasındaki kavramsal ve biçimsel ilişkileri yorumlamaktır.

İncelenen temel metinler ve işlevleri

Temel yorum bulgusu 1 — Rekabet gerçek, fakat karşıtlık saf değil

Coetzee ile Kurtz'un konuşmaları sık sık iki disiplinin yöntemsel ayrımını keskinleştirir. Psikoterapi bireyin iyilik hali, sıkıntısının azaltılması ve öznel hakikati üzerinde çalışırken JMC tarihsel gerçeklik, adalet ve anlatının rahatsız edici olguları örtme kapasitesi üzerinde ısrar eder.

Bununla birlikte Hallemeier'in argümanı, bu karşıtlığın saf veya istikrarlı olmadığıdır. JMC'nin kullandığı sorgulama biçimi, psikoterapötik görüşmeyle benzerlik taşır; AK'nin terapötik yaklaşımı ise JMC'nin edebî yöntemin merkezine yerleştirdiği duygudaşlığı paylaşır.

Temel yorum bulgusu 2 — Öz-düşünümsellik eleştiriyi kendi üzerine çeviriyor

Coetzee'nin eserleri psikanalitik, akademik veya rasyonalist yöntemleri eleştirirken, kullandıkları biçimler aracılığıyla bu yöntemlerden kendilerinin de ne ölçüde yararlandığını görünür kılar. Hallemeier bu öz-düşünümselliği Coetzee'nin eserlerinde tekrar eden temel bir biçimsel özellik olarak okur.

Bu nedenle Coetzee'nin yazısı kendisini eleştirdiği düşünce biçimlerinin tamamen dışında ve ahlaken üstün bir konuma yerleştiremez.

Temel yorum bulgusu 3 — Bireysel iyilik hali tarihsel adaletin yerine geçemez

The Good Story'de terapötik anlatıların kişisel iyileşmeye hizmet etmesi ile tarihin rahatsız edici gerçeklerinin korunması arasında sürekli bir gerilim vardır. JMC'nin temel sorusu, bireyin daha iyi yaşayabilmesi için belirli geçmişlerin unutulmasının etik olarak kabul edilip edilemeyeceğidir.

Yerleşimci sömürgecilik tartışması bu sorunun yalnız kişisel terapiyle ilgili olmadığını gösterir. Toplumlar da kendilerini daha masum ve daha ilerlemiş gösterecek anlatılar yaratabilir.

Temel yorum bulgusu 4 — “İyi hikâye” eleştirisi kitabın kendi biçimine de uygulanıyor

Bölüm özetleri, karşılıklı diyalog ve kişisel gelişim çağrışımları The Good Story'yi eleştirdiği anlatı geleneğine kısmen yaklaştırır. Metin, geçmişi açığa çıkaran ve bireyi dönüştüren “iyi hikâye” fikrine kuşkuyla yaklaşırken kendisinin de böyle bir hikâye olarak okunabileceğini engellemez.

Temel yorum bulgusu 5 — Diyalog yalnız rekabet olmak zorunda değil

Makale sonunda “exchange” kavramının yalnız konum alışverişi veya tartışma anlamına gelmediği ihtimalini öne çıkarır. Belirli anlarda karşılıklı konuşma, bir tarafın diğerine üstün gelmesinden çok iki farklı sesin birbirini değiştirebilmesine açık hale gelir.

Duygudaşlık, Eros ve sezgisel düşünme bu farklı ilişkinin anahtar kavramlarıdır. Hallemeier, bunların Coetzee'nin edebî pratiğinde psikanalitik yönteme dışarıdan rakip olan araçlar olmaktan çok, psikanalitik pratiğin kendisiyle de üretken biçimde konuşabilecek yöntemler olarak belirdiğini savunur.

Akademik makalenin kendi sınırı

Hallemeier'in sonuç hareketi önemli bir metodolojik öz-sınırlama içerir. Akademik eleştiri, duygudaşlık ve “living reading” deneyiminin metinde nasıl ima edildiğini gösterebilir; ancak bu deneyimin gerçekten nasıl işlediğini tamamen akademik açıklamaya dönüştürme iddiasında bulunamaz.

Bu nedenle kaynak çalışma, kendi yorumunun da biçimsel bir sınıra sahip olduğunu kabul ederek sona erer: edebî okuma deneyimindeki gizem, duygudaşlık ve başka bir sesin içine girme hali, standart akademik denemenin tam olarak temsil edemeyebileceği bir alan bırakır.

Çalışmanın desteklediği

• The Good Story'nin “exchange” biçiminin edebiyat ile psikanaliz arasındaki yöntemsel gerilimi kurmak için merkezi olduğu.
• Coetzee'nin psikanalizde eleştirdiği rekabetçi, bireyci ve sistematik düşünme biçimlerinden kendi yazısını tamamen muaf tutmadığı.
• JMC ile AK'nin hakikat, terapi, tarih ve kişisel iyilik hali konusunda farklı öncelikler taşıdığı.
• Sömürgeci geçmişin unutulması veya etkisizleştirilmesinin bireysel terapi tartışmasını tarihsel adalet sorununa bağladığı.
• The Good Story'nin biçiminin terapötik görüşme ve epistolar ahlaki gelişim geleneğiyle yakınlıklar taşıdığı.
• Rekabetçi “exchange” içinde duygudaşlık ve gerçek diyalog için alternatif bir ilişki ihtimalinin de bulunduğu.

Çalışmanın desteklemediği

• Psikanalizin klinik olarak etkisiz olduğu sonucu.
• Psikoterapinin hastalarda tarihsel unutmaya neden olduğuna ilişkin ampirik veya nedensel kanıt.
• Edebiyatın psikoterapiden klinik olarak üstün olduğu sonucu.
• Coetzee'nin bütün eserlerinin tek ve değişmez bir psikanaliz karşıtı pozisyon taşıdığı sonucu.
• Hallemeier'in yorumunun Coetzee'nin yazar niyetini doğrudan kanıtladığı iddiası.
• Duygudaşlık veya “true dialogue” kavramlarının ölçülmüş psikolojik etkiler oluşturduğuna ilişkin veri.

Kaynak ve Yöntem Notu

Özgün çalışma: The Exchanges of The Good Story

Yazar: Katherine Hallemeier.

Kurum: Department of English Language and Literature, University of Geneva, 1205 Geneva, Switzerland.

Dergi: Humanities.

Yayınevi: MDPI.

Cilt / sayı / makale numarası: 15(5), 66.

DOI: 10.3390/h15050066

Gönderim tarihi: 7 Nisan 2026.

Revizyon tarihi: 24 Nisan 2026.

Kabul tarihi: 30 Nisan 2026.

Yayın tarihi: 7 Mayıs 2026.

Özel sayı: Uses and Forms of Epistolarity in J.M. Coetzee’s Work.

Kaynak türü: Hakemli, açık erişimli edebiyat eleştirisi / beşerî bilimler araştırma makalesi.

Temel inceleme nesnesi: J. M. Coetzee ve Arabella Kurtz'un The Good Story: Exchanges on Truth, Fiction, and Psychotherapy (2015) adlı kitabındaki “exchanges” biçimi.

Yöntem: Kaynak ayrı bir “Methods” bölümü adlandırmamaktadır. Metnin fiilî araştırma yöntemi karşılaştırmalı yakın okuma, biçim analizi, metinlerarası okuma ve eleştirel edebiyat yorumudur.

Temel teorik alanlar: Psikanaliz, psikoterapi, epistolar biçim, öz-düşünümsellik, deconstructive okuma, duygudaşlık ve edebiyatın insan zihnini anlama yöntemleri.

Anahtar kelimeler: JM Coetzee; psychoanalysis; epistolary form; sympathy.

Lisans: Creative Commons Attribution (CC BY).

Finansman: Araştırma için dış finansman alınmadığı bildirilmiştir.

Veri erişilebilirliği: Yeni veri oluşturulmamış veya analiz edilmemiştir; veri paylaşımı bu makale için uygulanabilir değildir.

Çıkar çatışması: Yazar çıkar çatışması bildirmemiştir.

Yazar katkısı: Makale tek yazarlıdır; PDF'de ayrı bir CRediT / Author Contributions bölümü bulunmamaktadır.

Şekil ve tablo durumu: Kaynak PDF'de numaralandırılmış bilimsel şekil, grafik veya veri tablosu bulunmamaktadır. Bu nedenle Verianla görselleştirmesi kaynak verinin yeniden çizimi değil, makaledeki kavramsal ilişkilerin açıkça “kaynak-türevli kavramsal şema” olarak yeniden kurulması biçiminde olmalıdır.

Yöntemsel ve yorumlayıcı sınırlar

Makale nicel veri, örneklem, deney, klinik gözlem veya istatistiksel çıkarım içermez. Bu nedenle “bulgular” terimi burada ölçüm sonucundan çok edebî metinlerin biçim ve düşünce ilişkisine dair eleştirel yorumları ifade eder.

Kaynak ayrıca ayrı bir “Limitations” bölümü sunmamaktadır. Verianla açısından çıkarılabilecek temel sınır, yakın okumanın yorumlayıcı doğasıdır: Hallemeier'in analizi metinsel kanıta dayalı güçlü bir eleştirel okuma sunar, ancak yazar niyetini, klinik psikoloji sonuçlarını veya psikanalizin genel geçerliliğini deneysel olarak test etmez.

Son yorum sınırı: Makalenin katkısı psikanalizin doğru veya yanlış olduğunu klinik olarak belirlemek değildir. Katkı, Coetzee'nin edebî biçiminin psikanalizi hem eleştirip hem ona yakınlaştığını; “exchange” biçiminin rekabet ile duygudaşlık, bireysel iyilik ile tarihsel hakikat ve sistematik analiz ile sezgisel diyalog arasındaki gerilimleri aynı metinsel alan içinde tuttuğunu göstermektir.