деги “exchange” формасы, J. M. Coetzee менен клиникалык психолог Arabella Kurtzтун өз ара тексттик салымдары кадимки кат алышуудан же бир тараптуу маектен айырмаланып уюштурулуп, адабият менен психоанализдин ортосундагы методологиялык чыңалууну форманын өзү аркылуу түздөн-түз көрүнүктүү кылган диалогдук түзүлүш. Katherine Hallemeierдин макаласы бул “exchanges” формасы Coetzeeнин психоанализдин ыкмалары жана чектери тууралуу көптөн берки кызыгуусун кантип улантарын талдайт. Макаланын негизги жүйөсү — Coetzee психоанализдин индивидуалисттик, системалуу жана кээде атаандаштыкка негизделген ой жүгүртүү ыкмаларын сынга алуу менен бирге, өзүнүн адабий жазуусу да ошол ой жүгүртүү ыкмаларынан толук көз карандысыз эмес экенин өзүн-өзү рефлексиялоо аркылуу ачып көрсөтөт.

Hallemeierдин пикири боюнча The Good Story адабият менен психотерапиянын ортосундагы идеялык кагылышууну гана сахналаштырбайт. “Exchanges” ошол кагылышуунун ичинен башка мамиле формалары жарала алабы деген суроону да сынайт: боорукерлик, чыныгы диалог, Eros, интуитивдүү ой жүгүртүү жана адамдын өз «менинин» чектеринен чыга алышы. Ошентип, макала Coetzee психоанализди сырттан сындаган көз карандысыз адабий бийлик деген жөнөкөй окууну четке кагат; адабият менен психоанализ бири-бирине атаандаш да, ошол эле учурда бири-биринин ыкмаларын өзгөртө ала турганчалык жакын да экенин жактайт.

Изилдөөнүн негизги маселеси

Макаланын баштапкы чекити — Coetzeeнин чыгармаларында психоанализ менен адабияттын мамилеси көптөн бери кызыктуу да, көйгөйлүү да изилдөө аймагы болуп келгени. Психоанализ адамдын аң-сезимин түшүндүрүүгө, жүрүм-турумду чечмелөөгө жана кыйналуунун себептерин системалуу түшүнүүгө аракет кылса, Coetzeeнин адабияты мындай системалуулук адам тажрыйбасынын бүтүндүгүн камтый алабы деген суроону улам коёт.

Hallemeier бул чыңалууну түздөн-түз The Good Story чыгармасына өтөрдөн мурда Coetzeeнин башка жазуулары аркылуу курат. Айрыкча 2025-жылдагы “Freud and Marriage” конференциясында Freud бул жолу талдануучу адамга айланышы маанилүү. Психоанализ жазуучуну талдай турган классикалык кыймыл тескерисине бурулат: адабиятчы Freudдун каттарын жана ой жүгүртүү адаттарын чечмелөөчү позицияга өтөт.

Бул тескери бурулуш жөн гана тапкыч ролдук алмашуу эмес. Hallemeierдин окуусунда Coetzee Freudдун билүүгө болгон каалоосун атаандаштык, көрө албастык, үстөмдүк жана терс нерсеге багытталган шектенүүчү акыл адаты менен байланыштырат. Бул жерде психоаналитикалык билимдин чеги — адамдын аң-сезиминде эмне туура эмес экенин аныктоого ашыкча көңүл буруп, адам тажрыйбасынын башка кеңейүү формаларын жетиштүү эсепке албашы мүмкүн.

Dusklands жана психоаналитикалык индивидуализмдин сыны

Hallemeier бул талкууну Coetzeeнин алгачкы романы Dusklands менен байланыштырат. Романдын “The Vietnam Project” бөлүмүндөгү Eugene Dawn психологиялык жана психоаналитикалык дискурсту империялык зомбулуктун контекстинде колдонот. Психотерапиялык тил бул жерде сөзсүз түрдө зомбулуктун карама-каршысы эмес; зомбулуктун кеңири саясий жана тарыхый түзүлүшүн бир адамдын психологиясына чейин кыскартып, аны индивидуалдаштырышы мүмкүн.

Бул жагдай макаланын кийинки аргументи үчүн маанилүү. Coetzeeнин психоанализге болгон шеги жөн гана “психология адамдын аң-сезимин туура эмес түшүндүрөт” деген түрдө эмес. Тереңирээк маселе — жеке субъектке ашыкча көңүл буруу тарыхый, саясий жана түзүмдүк зомбулукту көрүнбөс кылып коёбу деген суроо.

The Good Storyдеги “Exchange” формасы эмне үчүн маанилүү?

The Good Storyдеги “exchange” формасы маанилүү, анткени ал адабият менен психоанализдин ортосундагы идеялык кагылышууну мазмун деңгээлинде гана айтпайт; өз ара сүйлөшүүнүн түзүлүшү аркылуу ошол кагылышууну сахналаштырып, тараптардын бири-бирине каршылыгын көрсөтөт жана ошол эле учурда атаандаш позициялар толугу менен өзгөрбөй калабы дегенди сынайт. Ошондуктан Hallemeier “exchange” терминин жөн гана “кат” же “маек” менен теңебейт.

2010-жылкы электрондук кат алышуу менен 2015-жылкы китептин айырмасы

The Good Story, Coetzee менен Kurtzтун мурдагы интеллектуалдык байланышынын экинчи жыйынтыгы. Биринчиси 2008-жылы жүргүзүлүп, 2010-жылы жарыяланган электрондук кат алышуу болгон. Ал биринчи текст тема саптары, кайрылуулар жана кол тамгалар сыяктуу электрондук кат формасынын ачык белгилерин сактайт.

The Good Story болсо өзүн түздөн-түз “letters” эмес, “exchanges” катары сунуштайт. Hallemeier бул сөз тандоону формалык жактан олуттуу кабыл алат. “Exchange” өз ара берүү жана алуу кыймылын алдыга чыгарат; эмоциялык жакындыктан көрө процесс жана өз аралык идеясын баса белгилейт. Сөздүн соода же транзакциялык мааниси да маанилүү, анткени Coetzee менен Kurtzтун өз ара салымдары көп учурда макулдашуудан көрө каршы турууга жана өз позициясында калууга негизделет.

Илимий системалуулук менен боорукерликтин ортосундагы чыңалуу

2010-жылкы кат алышууда “John” психологиянын аң-сезимди бир гана илимий ыкма жана рационалдуу түшүндүрмө менен чектөөсүнө каршы чыгат. “Arabella” болсо клиникалык дисциплинанын системалуу жана иликтөөчү мамилесин билдирет. Hallemeier бул айырманы бир жагынан рационалдуу классификация жана текшерүү, экинчи жагынан “faculty of sympathy”, башкача айтканда боорукерлик жөндөмү ортосундагы методологиялык айырма катары окуйт.

Бирок текст бул эки ыкманы толугу менен эки башка уюлга бөлбөйт. Kurtzтун системалуу клиникалык ыкмасына да боорукерлик керек; Coetzeeнин адабий боорукерликти жактоосу болсо анын ички карама-каршылыктарын, атаандаштык рефлекстерин жана ой жүгүртүү чектерин жоготпойт.

Чындык менен терапиялык жыргалчылыктын ортосундагы негизги келишпестик

Бул салыштыруу эки адамдын бардык көз караштарынын толук жыйынтыгы эмес. Hallemeierдин басымы бул чыңалуулар The Good Story ичиндеги формалык жана методологиялык карама-каршылыкты кандай түзөрүнө багытталган.

Тарыхый чындык, унутуу жана адилеттүүлүк

JMC үчүн негизги көйгөйлөрдүн бири — адамдар же коомдор өздөрү тууралуу жеңилирээк жашоо үчүн өткөндүн ыңгайсыз бөлүктөрүн басып коюшу мүмкүн. Эгер психотерапия адамдын функционалдуулугун жана субъективдүү ыңгайлуулугун биринчи орунга койгон баяндоону түзсө, мындай баяндоо тарыхый кылмыштардын же адилетсиздиктердин унутулушуна канчалык жол бере алат?

Бул суроо текстте өзгөчө отурукташтыруучу колониялык коомдор аркылуу саясий өлчөмгө ээ болот. Coetzee Австралиядагы ак отурукташкан коом мурдагы чоң зомбулуктардын мураскери болгонуна карабай күнүмдүк жашоосун туруктуу күнөө сезими же ички бөлүнүү менен өткөрбөгөнүн суроого алат. Ошентип, терапиялык “айыгуу” менен тарыхый жоопкерчиликтин чыңалуусу жеке психологиянын чегинен чыгат.

“Агартылган азыркы учур” баянынын коркунучу

Өткөн муундарды билимсиз, азыркы муундарды болсо көбүрөөк агартылган деп көрсөткөн баяндоо азыркы субъектке өзүн өткөн зомбулуктан моралдык жактан ажыратууга мүмкүндүк бериши мүмкүн. Hallemeierдин окуусунда Coetzee мындай баяндоолор тарыхый уланмалуулукту үзүп, азыркы коомго өзүнүн күнөөсүздүгүн түзүүгө жардам бериши мүмкүн экенин көрсөтөт.

Ошондуктан “жакшы окуя” жөн гана айыктыруучу баяндоо эмес. Баян адамды соороткону анын тарыхый же моралдык жактан жетиштүү экенин билдирбеши мүмкүн.

“The Mind of Apartheid” эмне үчүн маанилүү салыштыруу?

Hallemeier The Good Storyдеги форма маселесин Coetzeeнин мурдагы “The Mind of Apartheid” макаласы менен байланыштырат. Бул текстте апартеид ойчулу Geoffrey Cronjé психологиялык жана патологиялык терминдер менен сүрөттөлөт; бирок Coetzee мындай патологизация расизмди өзгөчө бир “жинди” субъектке гана жүктөп, анын түзүмдүк жана кеңири жайылган мүнөзүн жашырып коюшу мүмкүн экенин да көрсөтөт.

Тексттин академиялык формасы да бул сындан сыртта турбайт. Бөлүмдөргө, бөлүмчөлөргө жана системалуу академиялык белгилерге бөлүнгөн жазуу талдап жаткан рационалисттик классификация ыкмасына өзү да канчалык көз каранды экенин көрсөтөт. Hallemeier үчүн бул Coetzeeнин өзүн-өзү рефлексиялоосунун негизги формаларынын бири: жазуучу өзү сындаган ой жүгүртүү формасына болгон жакындыгын да көрүнүктүү кылат.

Макала Coetzeeни психоанализге толугу менен каршы коёбу?

Жок. Hallemeierдин негизги аргументтеринин бири — Coetzee психоанализдин индивидуалисттик жана атаандаштык ой жүгүртүү адаттарын сынга алганы менен, анын өз жазуусу бул адаттардан толугу менен сыртка чыга албайт; The Good Storyнин өзүн-өзү рефлексиялаган формасы дал ушул жакындыкты ачып, жөнөкөй “адабият жакшы, психоанализ жаман” деген карама-каршылыкты жараксыз кылат.

Терапиялык маекке окшош форма

The Good Story чыныгы терапия сеансы эмес; бирок өз ара сүйлөшүүнүн түзүлүшү терапиялык маекке жакындайт. JMCнин өз позициясын суракка алган, жардам сураган же туюкка кептелгенин билдирген суроолору ал сындаган психотерапиялык маданият менен аралыкты кыскартат.

Бул формалык жактан маанилүү. Психотерапияны сындаган сүйлөөчү өз сөзүн психотерапиялык диалогду эске салган түзүлүш ичинде жүргүзөт. Сындын объектиси менен сын жүргүзгөн форма толугу менен бөлүнбөйт.

18-кылымдагы эпистолярдык романдар менен формалык байланыш

The Good Story классикалык каттык кайрылууларды алып салганы менен, ар бир бөлүмдүн башында мазмун кыскача мазмунун колдонот. Hallemeier бул паратексттик түзүлүштү Samuel Richardsonдун Pamela жана Clarissa сыяктуу 18-кылымдагы эпистолярдык романдары менен байланыштырат.

Бул романдарда бөлүм же кат кыскача мазмундары окурманга “эми эмне болот?” деген маалыматты гана бербейт; текстти кандай моралдык же тарбиялык мааниде окуу керектигин да багыттайт. Ошондуктан The Good Storyнин бөлүм кыскача мазмундары китепти атайылап же байкабай моралдык үйрөнүү жана жеке өнүгүүнү убада кылган “жакшы окуя” салтына жакындатат.

Форма өзүнүн сынын кантип татаалдаштырат?

JMC баяндоолордун жеке жана коомдук өткөндөн ашып өтүү, айыктыруу же “жакшыраак” мен түзүү дооматына шек менен карайт. Бирок китептин өзү да өз ара сүйлөшүү, бөлүм кыскача мазмундары жана окурмандын интеллектуалдык өнүгүүсүнө түрткү берген түзүлүшү аркылуу бул салттын толугу менен сыртында эмес.

Hallemeierдин пикири боюнча бул ийгиликсиздик эмес, Coetzeeнин жазуусуна мүнөздүү өзүн-өзү рефлексиялоо. Текст өзү сындаган форма менен ортосундагы аралык коопсуз эмес экенин окурманга дайыма эскертип турат.

Deconstruction жана “ар бир жакшы ниеттин артынан жаман себеп издөө” көйгөйү

Макала Coetzeeнин өзүн-өзү рефлексиялаган жазуусун deconstruction салты менен байланыштырган сындарды да эске алат. Позиция кандай кызыкчылык, каалоо же басылган мотивациядан чыкканын тынымсыз суракка алуу күчтүү сынчыл ыкма болушу мүмкүн; бирок бул ыкма институтташканда ар бир кең пейил же оң аракеттин артында сөзсүз жаман себеп бар деп эсептеген редукционисттик адатка айланышы мүмкүн.

Hallemeier ушул жерде Coetzeeнин психоанализ сыны кайра өзүнө буруларын көрсөтөт. Чексиз шек, өтө системалуу психоаналитикалык шек сыяктуу эле, адамдык мамилелердин башка мүмкүнчүлүктөрүн көз жаздымда калтырышы мүмкүн.

Чыныгы диалог жана боорукерлик

Макаланын акыркы кыймылы бул туюктан тышкары мүмкүнчүлүк издейт. The Good Storyдеги “true dialogue” идеясы эки адамдын жөн гана механикалык даттанууларды же айыптоолорду алмашуусунан башка мамилени билдирет. Мындай диалог «менди» бекемдөөнүн ордуна башка адамдын аң-сезимине же үнүнө ачылууну талап кылат.

Бул жерде боорукерлик психологиялык жеңилдик берүүчү жөнөкөй сылыктык эмес. Coetzeeнин адабият түшүнүгүндө боорукерлик адамдын башка бир үн аркылуу өзүнө карай алышы жана өз «менинин» чектерин убактылуу токтото алышы менен байланышат.

Eros, интуиция жана өзүнөн ары чыгуу

Hallemeier Coetzeeнин психоанализге карата сыны бир гана терс эмес экенин баса белгилейт. Freudдук ыкма эмнени көз жаздымда калтырышы мүмкүн экенин суроо адамдык мамиледе башка билим жана тажрыйба формаларына орун ачат: эротикалык мамиле, интуиция, руханий кеңейүү, боорукерлик жана башка бирөөнүн үнүн ичтен сезип көрүү.

Бул мүмкүнчүлүк психоанализди жок кылууну талап кылбайт. Макаланын татаалыраак сунушу — адабий жана психоаналитикалык практикалар бири-биринин чектерин көрүнүктүү кылып, белгилүү шарттарда жемиштүү диалогго кире алышы мүмкүн.

Изилдөөнүн Ыкмасы жана Жыйынтыктары

Изилдөө дизайны

Макала эмпирикалык изилдөө дизайнын колдонбойт. Өзүнчө методология бөлүмүн да сунуштабайт. Verianla көз карашынан ыкма булак тексттин иш жүзүндөгү иштөө формасына таянып салыштырма жакын окуу, форма талдоосу жана тексттер аралык адабий сын деп аныкталышы мүмкүн.

Автор The Good Storyнин формалык өзгөчөлүктөрүн Coetzeeнин башка көркөм жана көркөм эмес тексттери менен; Freudдук психоанализ, адабий сын жана эпистолярдык салт боюнча экинчи булактар менен бирге окуйт. Ыкманын максаты өлчөө эмес, тексттердин ортосундагы концептуалдык жана формалык мамилелерди чечмелөө.

Каралган негизги тексттер жана алардын функциялары

Негизги чечмелөө жыйынтыгы 1 — Атаандаштык реалдуу, бирок карама-каршылык таза эмес

Coetzee менен Kurtzтун сүйлөшүүлөрү көп учурда эки дисциплинанын методологиялык айырмасын курчутат. Психотерапия адамдын жыргалчылыгы, кыйналууну азайтуу жана субъективдүү чындыгы менен иштесе, JMC тарыхый чындык, адилеттүүлүк жана баяндоонун ыңгайсыз фактыларды жаап коюу жөндөмү тууралуу талап коёт.

Бирок Hallemeierдин аргументи бул карама-каршылык таза же туруктуу эмес экенинде. JMC колдонгон суроо берүү формасы психотерапиялык маекке окшош; AKнин терапиялык мамилеси болсо JMC адабий ыкманын борборуна койгон боорукерликти бөлүшөт.

Негизги чечмелөө жыйынтыгы 2 — Өзүн-өзү рефлексиялоо сынды өзүнө бурат

Coetzeeнин чыгармалары психоаналитикалык, академиялык же рационалисттик ыкмаларды сындап жатып, колдонгон формалары аркылуу ошол ыкмалардан өздөрү да канчалык пайдаланарын көрүнүктүү кылат. Hallemeier бул өзүн-өзү рефлексиялоону Coetzeeнин чыгармаларында кайталанган негизги формалык өзгөчөлүк катары окуйт.

Ошондуктан Coetzeeнин жазуусу өзүн сындаган ой жүгүртүү формаларынан толугу менен сыртта жана моралдык жактан жогору позицияга коё албайт.

Негизги чечмелөө жыйынтыгы 3 — Жеке жыргалчылык тарыхый адилеттүүлүктүн ордун баса албайт

The Good Storyдеги терапиялык баяндоолордун жеке айыгууга кызмат кылышы менен тарыхтын ыңгайсыз чындыктарынын сакталышы ортосунда дайыма чыңалуу бар. JMCнин негизги суроосу — адам жакшыраак жашашы үчүн айрым өткөндөрдүн унутулушу этикалык жактан кабыл алынуубу.

Отурукташтыруучу колониализм талкуусу бул суроо бир гана жеке терапия тууралуу эместигин көрсөтөт. Коомдор да өздөрүн күнөөсүз жана өнүккөн көрсөтө турган баяндоолорду түзүшү мүмкүн.

Негизги чечмелөө жыйынтыгы 4 — “Жакшы окуя” сыны китептин өз формасына да колдонулат

Бөлүм кыскача мазмундары, өз ара диалог жана жеке өнүгүү ассоциациялары The Good Storyни өзү сындаган баяндоо салтына жарым-жартылай жакындатат. Текст өткөндү ачып, адамды өзгөрткөн “жакшы окуя” идеясына шек менен карап туруп, өзүнүн да ошондой окуя катары окулушуна тоскоол болбойт.

Негизги чечмелөө жыйынтыгы 5 — Диалог сөзсүз атаандаштык болууга тийиш эмес

Макала акырында “exchange” түшүнүгү бир гана позиция алмашуу же талаш-тартыш эмес болушу мүмкүн деген мүмкүнчүлүктү сунуштайт. Айрым учурларда өз ара сүйлөшүү бир тарап экинчисинен үстөм болушунан көрө, эки башка үн бири-бирин өзгөртө ала тургандай ачык болуп калат.

Боорукерлик, Eros жана интуитивдүү ой жүгүртүү бул башка мамиленин негизги түшүнүктөрү. Hallemeier булар Coetzeeнин адабий практикасында психоаналитикалык ыкмага сырттан атаандаш болгон куралдардан көрө, психоаналитикалык практиканын өзү менен да жемиштүү сүйлөшө ала турган ыкмалар катары көрүнөрүн жактайт.

Академиялык макаланын өз чеги

Hallemeierдин жыйынтыктоочу кадамы маанилүү методологиялык өзүн-өзү чектөөнү камтыйт. Академиялык сын боорукерлик жана “living reading” тажрыйбасы текстте кандайча ишарат кылынарын көрсөтө алат; бирок бул тажрыйбанын чындап кандай иштээрин толук академиялык түшүндүрмөгө айланта алдым деп айта албайт.

Ошондуктан булак изилдөө өзүнүн чечмелөөсү да формалык чеги бар экенин моюнга алуу менен аяктайт: адабий окуу тажрыйбасындагы сыр, боорукерлик жана башка үнгө кирип кетүү абалы стандарттык академиялык эссе толук көрсөтө албаган мейкиндикти калтырат.

Изилдөө колдогон нерселер

• The Good Storyнин “exchange” формасы адабият менен психоанализдин ортосундагы методологиялык чыңалууну түзүүдө борбордук экени.
• Coetzee психоанализде сындаган атаандаштык, индивидуалисттик жана системалуу ой жүгүртүү формаларынан өз жазуусун толугу менен бошотпогону.
• JMC менен AK чындык, терапия, тарых жана жеке жыргалчылык боюнча ар башка артыкчылыктарга ээ экени.
• Колониялык өткөндү унутуу же таасирсиз кылуу жеке терапия талкуусун тарыхый адилеттүүлүк маселеси менен байланыштырганы.
• The Good Storyнин формасы терапиялык маек жана эпистолярдык моралдык өнүгүү салты менен окшоштуктарга ээ экени.
• Атаандаштык “exchange” ичинде боорукерлик жана чыныгы диалог үчүн альтернативдүү мамиле мүмкүнчүлүгү да бар экени.

Изилдөө колдобогон нерселер

• Психоанализ клиникалык жактан натыйжасыз деген жыйынтык.
• Психотерапия пациенттерде тарыхый унутууга себеп болот деген эмпирикалык же себептик далил.
• Адабият психотерапиядан клиникалык жактан жогору деген жыйынтык.
• Coetzeeнин бардык чыгармалары бирдиктүү жана өзгөрбөс анти-психоаналитикалык позицияны карманат деген жыйынтык.
• Hallemeierдин чечмелөөсү Coetzeeнин автордук ниетин түздөн-түз далилдейт деген доомат.
• Боорукерлик же “true dialogue” түшүнүктөрү өлчөнгөн психологиялык таасирлерди жаратат деген маалымат.

Булак жана Ыкма Жөнүндө Эскертүү

Түпнуска изилдөө: The Exchanges of The Good Story

Автор: Katherine Hallemeier.

Мекеме: Department of English Language and Literature, University of Geneva, 1205 Geneva, Switzerland.

Журнал: Humanities.

Басма: MDPI.

Том / сан / макала номери: 15(5), 66.

DOI: 10.3390/h15050066

Жөнөтүлгөн күнү: 7 апрель 2026.

Оңдолгон күнү: 24 апрель 2026.

Кабыл алынган күнү: 30 апрель 2026.

Жарыяланган күнү: 7 май 2026.

Атайын сан: Uses and Forms of Epistolarity in J.M. Coetzee’s Work.

Булак түрү: Рецензияланган, ачык жеткиликтүү адабий сын / гуманитардык илимдер изилдөө макаласы.

Негизги талдоо объектиси: J. M. Coetzee жана Arabella Kurtzтун The Good Story: Exchanges on Truth, Fiction, and Psychotherapy (2015) аттуу китебиндеги “exchanges” формасы.

Ыкма: Булак өзүнчө “Methods” бөлүмүн атабайт. Тексттин иш жүзүндөгү изилдөө ыкмасы салыштырма жакын окуу, форма талдоосу, тексттер аралык окуу жана сынчыл адабий чечмелөө болуп саналат.

Негизги теориялык тармактар: Психоанализ, психотерапия, эпистолярдык форма, өзүн-өзү рефлексиялоо, deconstructive окуу, боорукерлик жана адабияттын адам аң-сезимин түшүнүү ыкмалары.

Ачкыч сөздөр: JM Coetzee; psychoanalysis; epistolary form; sympathy.

Лицензия: Creative Commons Attribution (CC BY).

Каржылоо: Изилдөө үчүн тышкы каржылоо алынбаганы билдирилген.

Маалыматтын жеткиликтүүлүгү: Жаңы маалымат түзүлгөн же талданган эмес; маалымат бөлүшүү бул макалага колдонулбайт.

Кызыкчылыктардын кагылышы: Автор кызыкчылыктардын кагылышы жок экенин билдирген.

Автордук салым: Макала бир авторлуу; PDFде өзүнчө CRediT / Author Contributions бөлүмү жок.

Сүрөт жана таблица абалы: Булак PDFде номерленген илимий сүрөт, график же маалымат таблицасы жок. Ошондуктан Verianla визуалдаштыруусу булак маалыматтарын кайра чийүү эмес, макаладагы концептуалдык байланыштарды ачык түрдө “булактан алынган концептуалдык схема” катары кайра куруу түрүндө болушу керек.

Методологиялык жана чечмелөө чектери

Макала сандык маалымат, үлгү, эксперимент, клиникалык байкоо же статистикалык тыянак камтыбайт. Ошондуктан “жыйынтыктар” термини бул жерде өлчөө натыйжасынан көрө адабий тексттердин форма жана ой байланышы тууралуу сынчыл чечмелөөлөрдү билдирет.

Булак өзүнчө “Limitations” бөлүмүн да бербейт. Verianla көз карашынан негизги чек — жакын окуунун чечмелөөчү табияты: Hallemeierдин талдоосу тексттик далилге таянган күчтүү сынчыл окууну берет, бирок автордук ниетти, клиникалык психология жыйынтыктарын же психоанализдин жалпы жарактуулугун эксперименталдык текшербейт.

Акыркы чечмелөө чеги: Макаланын салымы психоанализ туурабы же туура эмеспи деп клиникалык аныктоо эмес. Салым Coetzeeнин адабий формасы психоанализди бир эле учурда сындап да, ага жакындап да турганын; “exchange” формасы атаандаштык менен боорукерлик, жеке жыргалчылык менен тарыхый чындык жана системалуу анализ менен интуитивдүү диалогдун ортосундагы чыңалууларды бир эле тексттик талаада кармап турарын көрсөтүү.