Ин таҳқиқот тафсири ҳуқуқии соли 2006 буда, масъалаҳои асосии ҳуқуқӣ ва мурофиавиеро баррасӣ мекунад, ки ҳангоми татбиқи доктринаи бардоштани пардаи ширкат ба миён омада метавонанд; ин доктрина дар Чин бо Қонуни соли 2005 дар бораи ширкатҳо ба таври ошкор ба рӯзномаи ҳуқуқӣ ворид шуд. Бардоштани пардаи ширкат механизми ҳуқуқи ширкатҳоест, ки дар ҳолатҳои истисноии суиистифодаи иштирокчӣ аз мақоми ширкат ҳамчун шахси ҳуқуқии алоҳида ва аз ҳимояи масъулияти маҳдуд бо мақсади гурез аз қарзҳо, нодида гирифтани ҷудоии ҳуқуқии байни ширкат ва иштирокчиро дар доираи баҳси муайян ифода мекунад. Равиши асосии Junhai Liu дуҷониба аст: мақоми шахси ҳуқуқии ширкат ва масъулияти маҳдуди иштирокчиён бояд ҳамчун қоидаи асосии сармоягузорӣ ва ҳуқуқи ширкатҳо ҳифз шаванд; аммо дар ҳолатҳои истисноие, ки шакли ширкат бевиҷдонона истифода мешавад, суд бояд барои ҳимояи кредитор пардаи ширкатро бардошта тавонад.

Муаллиф бар он аст, ки доктрина аз ҷиҳати назариявӣ танҳо ба ширкатҳои дорои як иштирокчӣ маҳдуд намешавад; ҳангоми фароҳам омадани шартҳои зарурии суиистифода он метавонад ба ҷамъиятҳои сармоявӣ ва ҳатто ширкатҳои оммавӣ низ татбиқ шавад. Ҳамзамон ӯ ба воситаи маъмул ё муқаррарии ба масъулият ҷалб кардан табдил ёфтани доктринаро рад мекунад. Ба гуфтаи манбаъ, масъулияти маҳдуд бояд қоида, бардоштани пардаи ширкат бошад, истисно бошад.

Мақола ҳамчунин равиши махсуси мурофиавиро пешниҳод мекунад: масъалаи бардоштани пардаи ширкат бояд на бо фармони одии суд дар марҳилаи иҷро, балки тавассути мурофиаи судӣ бо тартиби умумӣ, ки ҳуқуқҳои мурофиавии тарафҳоро ҳифз мекунад, ва бо ҳалнома ҳал шавад. Дар айни замон, ҳангоми хатари аз дастрасии кредитор дур кардани молу мулк ё пинҳон кардани он, иҷозат додан ба чораҳои таъминотӣ пеш аз пешниҳоди даъво ҷонибдорӣ мешавад. Дар бахши охир гуфта мешавад, ки агар иштирокчӣ барои гурез аз қарзи шахсии худ молу мулкашро ба ширкати зери назораташ ройгон гузаронад, метавон аз равиши бардоштани пардаи ширкат ба самти баръакс истифода кард.

Ҳадди таърихӣ: Ин таҳлил муҳити ҳуқуқии моҳи апрели соли 2006, яъне давраи бевосита пас аз эътибор пайдо кардани Қонуни соли 2005 дар бораи ширкатҳоро инъикос мекунад. Нусхаи англисии манбаъ махсус қайд мекунад, ки тафсирҳои минбаъдаи судӣ, амалияи судӣ ва ислоҳоти Қонуни Чин дар бораи ширкатҳо ба матн ба таври бозгаштӣ илова нашудаанд. Аз ин рӯ, муҳтавои зер дастуре нест, ки тамоми ҳуқуқи имрӯзаи Чинро шарҳ диҳад, балки таҳлили омӯзишии далелноккунии ҳуқуқии соли 2006 мебошад.

Доктринаи бардоштани пардаи ширкат чист?

Доктринаи бардоштани пардаи ширкат механизми ҳуқуқи ширкатҳоест, ки дар баҳси истисноӣ, вақте иштирокчӣ аз шахсияти ҳуқуқии ширкат барои гурез аз қарзҳо ё масъулият суиистифода мекунад, имкон медиҳад ҷудоии ҳуқуқие нодида гирифта шавад, ки одатан мақоми ширкат ҳамчун шахси ҳуқуқии алоҳида ва масъулияти маҳдуди иштирокчӣ таъмин мекунанд. Дар равиши соли 2006-и Junhai Liu ин механизм на аз байн бурдани умумии мақоми шахси ҳуқуқии ширкат, балки дахолати истисноӣ барои ислоҳи оқибатҳои суиистифода дар доираи ҳодисаи мушаххас аст.

Чаро масъулияти маҳдуд ва бардоштани парда якҷоя баррасӣ мешаванд?

Мақоми мустақили шахси ҳуқуқии ширкат дар шароити муқаррарӣ ба қарзҳои шахсии иштирокчиён табдил ёфтани қарзҳои ширкатро пешгирӣ мекунад. Масъулияти маҳдуд яке аз ниҳодҳои асосии ҳуқуқи ширкатҳо мебошад, ки хатари иқтисодии иштирокчиро дар ҳудуди сармоягузорӣ ё доираи масъулияти қонунии ӯ нигоҳ дошта, хоҳиши сармоягузорӣ карданро дастгирӣ мекунад.

Бардоштани пардаи ширкат бошад, механизми ислоҳкунанда бар зидди суиистифода аз ин ҳимоя аст. Аз ин рӯ, ҳарчанд ин ду ниҳод дар назари аввал мухолифи якдигар менамоянд, муаллиф онҳоро қисмҳои мукаммилкунандаи низоми муосири ширкатҳо мешуморад:

Доктрина ба кадом ширкатҳо татбиқ шуда метавонад?

Ба назари назариявии муаллиф, суиистифода аз мақоми шахси ҳуқуқии ширкат мушкиле нест, ки танҳо дар навъи муайяни ширкат ба вуҷуд ояд. Бинобар ин, ҳангоми фароҳам омадани шартҳои зарурӣ доктрина бояд ба навъҳои гуногуни ширкатҳо татбиқшаванда бошад.

Мақола махсусан ба се гурӯҳ таваҷҷуҳ мекунад:

• Ширкатҳои дорои як иштирокчӣ: Муаллиф пешбинӣ мекунад, ки бинобар равиши исбот дар моддаи 64-и Қонуни соли 2005 дар бораи ширкатҳо, ин ширкатҳо дар амал назар ба дигар навъҳои ширкат бештар мавзуи баҳсҳои бардоштани парда шуда метавонанд.
• Companies limited by shares: Ҷонибдорӣ мешавад, ки агар саҳмдор аз мақоми шахси ҳуқуқии ширкат барои гурез аз қарзҳо суиистифода кунад, кредитор метавонад бардоштани пардаро талаб намояд.
• Ширкатҳои оммавӣ: Агар иштирокчии бадният аз шахсияти ҳуқуқии ширкати оммавӣ тавре истифода бурда бошад, ки ширкат мустақилияти худро дар амал аз даст диҳад ва шартҳои зарурӣ фароҳам омада бошанд, гуфта мешавад, ки доктрина аз ҷиҳати назариявӣ дар ин ҷо низ татбиқ шуда метавонад.

Равиши муаллиф нисбат ба ширкатҳои оммавӣ махсусан эҳтиёткорона аст: дахолат бояд ҳам қатъӣ ва ҳам боэҳтиёт бошад. Сабаб дар он аст, ки бардоштани парда на танҳо ба муносибати байни кредитор ва иштирокчии суиистифодакунанда, балки ба сохтори хеле васеътари сармоягузорон ва бозор таъсир расонда метавонад.

Чаро бардоштани пардаи ширкат бояд истисно бошад?

Ба назари Junhai Liu, азбаски берун рафтани мунтазам аз масъулияти маҳдуд метавонад хоҳиши сармоягузории иштирокчиёнро суст кунад, судҳо бояд асосан мақоми ширкатро ҳамчун шахси ҳуқуқии алоҳида эҳтиром кунанд ва доктринаи бардоштани пардаро танҳо дар ҳолатҳои истисноие татбиқ намоянд, ки шартҳои зарурӣ ба таври қатъӣ иҷро шудаанд. Мақсади доктрина аз байн бурдани низоми масъулияти маҳдуд нест, балки пешгирии суиистифода аз ин низом аст.

Ин равиш мушкили тавозунро ба вуҷуд меорад. Татбиқи аз ҳад танг метавонад ба иштирокчиён имкон диҳад, ки шакли ширкатро барои аз дастрасии кредиторон дур кардани молу мулк истифода баранд. Татбиқи аз ҳад васеъ бошад, метавонад ба мустақилияти ширкат ва вазифаи иқтисодии масъулияти маҳдуд зарар расонад.

Хулосаи меъёрии манбаъ равшан аст: суд бояд аввал мақоми шахси ҳуқуқии ширкат ва масъулияти маҳдудро ҳифз кунад ва бардоштани пардаро танҳо ҳангоми воқеан фароҳам омадани шартҳои суиистифода ҳамчун воситаи истисноии ислоҳ истифода барад.

Мушкили исбот дар ширкатҳои дорои як иштирокчӣ

Манбаъ қайд мекунад, ки Қонуни соли 2005 дар бораи ширкатҳо барои ширкатҳои дорои як иштирокчӣ равиши махсуси исботро ҷорӣ кардааст. Муаллиф пешбинӣ кардааст, ки азбаски ин танзим бори исботи кредиторро ба таври назаррас сабук мекунад, дар оянда ширкатҳои дорои як иштирокчӣ дар амалияи бардоштани парда бештар ба миён хоҳанд омад.

Ин ҷумла пешгӯии муаллиф дар соли 2006 дар бораи оянда аст. Манбаи боршуда дар бораи он ки дар солҳои баъдӣ воқеан чанд парванда ба ширкатҳои дорои як иштирокчӣ марбут буд, маълумоти таҷрибавӣ пешниҳод намекунад.

Оё бардоштани парда маънои пурра аз байн бурдани шахсияти ҳуқуқиро дорад?

Равиши манбаъ чунин нест. Доктрина ҳамчун аз байн бурдани умумӣ ва доимии тамоми мавҷудияти ҳуқуқии ширкат баррасӣ намешавад. Сухан дар бораи берун рафтан аз пардаи масъулияти маҳдуд дар доираи суиистифодаи муайян ва муносибати мушаххаси талаб меравад. Аз ин рӯ, ибораи “нодида гирифтани мақоми шахси ҳуқуқии ширкат” набояд аз заминааш ҷудо карда шуда, чунин фаҳмида шавад, ки ширкат дар ҳар муносибати ҳуқуқии худ мақоми шахси ҳуқуқиро аз даст медиҳад.

Тавозун байни ҳимояи кредитор ва ташвиқи сармоягузорӣ

Меҳвари асосии фикрии мақола ҳамин тавозун аст. Масъулияти маҳдуд ба сармоягузор ҳадди муайяни хатарро пешниҳод мекунад. Аммо агар иштирокчӣ ин ҳимояро тавре истифода барад, ки ширкат ба воситаи гурез аз қарзҳо ё уҳдадориҳои шахсии ӯ табдил ёбад, ҳамон низоми ҳуқуқӣ бояд ба кредитор ҳимояи ислоҳкунанда фароҳам оварад.

Аз ин рӯ, муаллиф бардоштани пардаро на мухолифи ҳуқуқи ширкатҳо, балки истиснои мукаммилкунандае медонад, ки истифодаи бовиҷдононаи масъулияти маҳдудро ҳифз мекунад.

Усул ва натиҷаҳои таҳқиқот

Усули таҳқиқот

Ин манбаъ таҳқиқоти миқдорӣ ё таҷрибавии ҳуқуқӣ нест. Муаллиф дар даврае, ки Қонуни соли 2005 дар бораи ширкатҳо нав эътибор пайдо карда буд, мушкилоти эҳтимолии татбиқи доктринаро тавассути таҳлили меъёрии ҳуқуқӣ баррасӣ мекунад ва баъзе роҳҳои ҳалли мурофиавиеро пешниҳод менамояд, ки ба назари ӯ судҳо бояд риоя кунанд.

Матн панҷ саволи асосиро баррасӣ мекунад:

1. Пардаи кадом навъҳои ширкатро бардоштан мумкин аст?
2. Оё бардоштани парда бояд муқаррарӣ бошад ё истисноӣ?
3. Ин парвандаҳо бояд дар кадом чаҳорчӯбаи мурофиавӣ баррасӣ шаванд?
4. Оё суд метавонад дар марҳилаи иҷро бо фармон пардаро бардорад?
5. Оё кредитори шахсии иштирокчӣ метавонад бардоштани пардаро ба самти баръакс талаб кунад?

Сохтори махсуси мурофиаи судии пешниҳодкардаи муаллиф

Манбаъ ҷонибдори он аст, ки парвандаҳои бардоштани пардаи ширкат бо кафолатҳои муқаррарии мурофиаи маданӣ баррасӣ шаванд. Муаллиф ҳамчунин барои бештар ҳамоҳанг шудани қарорҳо модели махсуси тобеияти судиро пешниҳод мекунад.

Механизми filing, ки муаллиф дар сатҳи Supreme People's Court ё суди баланди музофотӣ дар назар дорад, дар матн на ҳамчун қоидаи мавҷудаи ҳатмии ҳуқуқӣ, балки ҳамчун пешниҳод барои оянда ифода шудааст.

Пешниҳод оид ба муҳлати даъво

Муаллиф бар он аст, ки талаби кредитор дар бораи бардоштани пардаи ширкат набояд муҳлати мустақил ва номаҳдуд дошта бошад; ин талаб бояд бо муҳлати даъвое алоқаманд бошад, ки нисбат ба талаби асосӣ аз ширкат татбиқ мешавад.

Мантиқи ҳуқуқии ин он аст, ки талаби бардоштани парда бештар механизми мукаммилкунанда барои равона кардани қарзи мавҷудаи ширкат ба иштирокчӣ бинобар суиистифода мебошад, на воситаи ба вуҷуд овардани талаби мустақили иқтисодӣ.

Оё суд бояд пардаи ширкатро дар марҳилаи иҷро бо фармони одӣ бардорад?

Ҷавоби Junhai Liu манфӣ аст. Муаллиф бар он аст, ки барои ҳифзи ҳуқуқҳои ҳимоя ва ҳуқуқҳои мурофиавии иштирокчие, ки ҳимояи масъулияти маҳдудаш мавриди баҳс қарор гирифтааст, талаби бардоштани парда бояд дар мурофиаи судӣ бо тартиби умумӣ баррасӣ ва бо ҳалнома ҳал шавад; ӯ васеъ кардани масъулияти иштирокчиро дар марҳилаи иҷро танҳо бо фармон ё таъиноти мурофиавӣ муносиб намешуморад.

Чаро мурофиаи судӣ бо тартиби умумӣ?

Қарори бардоштани парда метавонад бевосита ба молу мулки иштирокчие таъсир расонад, ки дар шароити муқаррарӣ барои қарзи ширкат шахсан масъул нест. Аз ин рӯ, муаллиф чунин мешуморад, ки барои аз иддаоҳо огоҳ шудани иштирокчӣ, эътироз ба далелҳо, пешниҳоди далелҳои худ ва имкони санҷиши судии қарор кафолатҳои пурраи мурофиаи судӣ заруранд.

Дар ин равиш ҳимояи моддӣ-ҳуқуқии кредитор ва адолати мурофиавӣ аз ҳам ҷудонашавандаанд. Мақсади ҳимояи кредитор набояд ба асоси аз байн бурдани ҳуқуқҳои ҳимояи иштирокчӣ табдил ёбад.

Ҳифзи молу мулк пеш аз пешниҳоди даъво

Ҳамзамон муаллиф эътироф мекунад, ки вақт талаб кардани мурофиаи умумӣ метавонад ба иштирокчии бадният барои интиқол ё пинҳон кардани молу мулк имконият диҳад. Аз ин рӯ, ӯ дар шароити муносиб ҳуқуқи кредиторро барои талаб кардани чораҳои таъминотӣ пеш аз пешниҳоди даъво дастгирӣ мекунад.

Ҳамин тавр, мақола мекӯшад ду эҳтиёҷи гуногуни ҳуқуқиро якҷоя қонеъ созад:

• Мурофиаи пурраи судӣ ва ҳалнома дар масъалаи масъулияти асосӣ.
• Ҳимояи муваққатии фаврӣ дар баробари хатари аз дастрасии кредитор дур кардани молу мулк.

Ин фарқгузорӣ равшан нигоҳ медорад, ки ҳифзи муваққатии молу мулк бо қарори ниҳоӣ дар бораи масъулият як чиз нест.

Бардоштани пардаи ширкат ба самти баръакс чист?

Бардоштани пардаи ширкат ба самти баръакс равишест, ки самти бардоштани муқаррарии пардаро дигаргун мекунад: ба ҷойи дастрасӣ ба молу мулки иштирокчӣ барои қарзи ширкат, вақте иштирокчӣ бо мақсади гурез аз қарзи шахсӣ молу мулкашро ба ширкати зери назораташ ройгон мегузаронад, молу мулки ширкат дар шароити муайян ба доираи масъулият дар назди кредитори иштирокчӣ дохил карда мешавад. Junhai Liu қайд мекунад, ки Қонуни соли 2005 дар бораи ширкатҳо дар ин масъала равшан нест ва ҷонибдори эътирофи чунин равиш дар ҳолатҳои муайяни суиистифода мебошад.

Фарқи самт байни бардоштани муқаррарӣ ва баръакси парда

Шарти муаллиф барои бардоштани парда ба самти баръакс

Дар мисоли мақола иштирокчӣ барои гурез аз уҳдадорӣ ё масъулияти ҳуқуқӣ молу мулкашро ба ширкати зери назораташ ройгон мегузаронад. Муаллиф дар чунин ҳолат пешниҳод мекунад, ки ширкат на пурра ва бемаҳдудият дар назди кредитори шахсии иштирокчӣ масъул дониста шавад, балки танҳо ба андозаи арзиши молу мулки ройгон гирифтааш масъулият дошта тавонад.

Ин маҳдудият муҳим аст. Пешниҳоди манбаъ на ба зиммаи ширкат гузоштани ҳамаи қарзҳо, балки пешгирии аз дастрасии кредитор дур кардани арзишеро ҳадаф дорад, ки тавассути суиистифода ба ширкат гузаронида шудааст.

Маънои ҳуқуқии ташбеҳи “падари лоғар – писари фарбеҳ”

Манбаъ дар матни аслии соли 2006 барои шарҳи бардоштани баръакси парда аз ташбеҳ истифода мекунад: иштирокчие, ки молу мулки шахсиашро ба ширкат мегузаронад, аз ҷиҳати иқтисодӣ “лоғар” ва ширкат бинобар молу мулки интиқолёфта “фарбеҳ” мешавад. Барои Verianla на худи ташбеҳ, балки муносибати ҳуқуқие муҳим аст, ки он нишон медиҳад: дар ҳоле ки молу мулки шахсии иштирокчии қарздор зоҳиран аз байн меравад, арзиш дар дохили ширкати зери назорати ӯ нигоҳ дошта мешавад.

Ин ифода ба баёни таърихии омӯзишии манбаъ тааллуқ дорад; онро набояд ҳамчун санҷиши муосири ҳуқуқӣ ё меъёри мустақил истифода бурд.

Пешниҳодҳои асосии таҳқиқот

Тафсирҳое, ки таҳқиқот дастгирӣ мекунад ва намекунад

Маҳдудиятҳои таърихӣ ва усулии таҳқиқот

Мақола моҳи апрели соли 2006, дар даврае навишта шудааст, ки Қонуни соли 2005 дар бораи ширкатҳо нав эътибор пайдо карда буд. Аз ин рӯ, баъзе гуфтаҳои муаллиф пешбинӣ ё пешниҳоди ислоҳот дар бораи амалияи ояндаи судӣ мебошанд. Таҳқиқот қарорҳои минбаъдаи судӣ, тафсирҳои судӣ ё ислоҳоти ҳуқуқи ширкатҳоро баррасӣ намекунад.

Дар манбаъ намунаи парвандаҳо, маҷмуи додаҳои қарорҳои судӣ, шумораи парвандаҳо, таҳлили оморӣ ё натиҷаи муқоисавии таҷрибавӣ вуҷуд надорад. Ифодаҳое чун “дар оянда бештарини ҳолатҳои бардоштани парда ба ширкатҳои дорои як иштирокчӣ тааллуқ хоҳанд дошт” натиҷаи таҷрибавӣ нестанд, балки пешбинии ҳуқуқии соли 2006 мебошанд.

Бинобар ин, манбаъ набояд ба танҳоӣ барои муайян кардани он истифода шавад, ки дар ҳуқуқи имрӯзаи ширкатҳои Чин бардоштани пардаи ширкат ҳоло дар кадом шартҳо татбиқ мешавад. Арзиши илмии манбаъ дар он аст, ки масъалаҳои асосии назариявӣ ва мурофиавиро, ки дар давраи ибтидоии ҷой гирифтани доктрина дар ҳуқуқи ширкатҳои Чин ба миён омадаанд, равшан нишон медиҳад.

Ёддошт дар бораи манбаъ ва усул

Унвони нусхаи англисӣ: Practical Challenges in Applying the Corporate Veil-Piercing Doctrine

Унвони аслии чинӣ: 揭开公司面纱制度的实践难点

Муаллиф: Junhai Liu.

Вобастагии ҳозираи муассисавӣ дар нусхаи англисии боршуда: Professor of Law, Renmin University of China Law School.

Вобастагии муассисавӣ дар нашри аслии соли 2006: Research Fellow, Institute of Law, Chinese Academy of Social Sciences.

Нашри аслӣ: China Securities Journal (Zhongguo Zhengquan Bao / 中国证券报).

Санаи нашри аслӣ: 22 апрели соли 2006.

Саҳифа: A07.

Навъи манбаъ: Тафсири ҳуқуқӣ / мақолаи ҳуқуқии рӯзнома; ҳуҷҷати боршуда нусхаи тарҷумаи англисӣ мебошад.

Вазъи тақриз: Манбаъ ҳамчун мақолаи маҷаллаи илмии тақризшаванда пешниҳод нашудааст.

DOI: Дар манбаи боршуда DOI дода нашудааст.

Иҷозатнома: Дар нусхаи боршуда иҷозатнома барои истифодаи такрорӣ ба таври возеҳ зикр нашудааст.

Изҳорот дар бораи зеҳни сунъӣ: Нусхаи англисии боршуда қайд мекунад, ки зеҳни сунъии тавлидӣ барои кумак ба тарҷума ва ислоҳи забони англисӣ истифода шудааст; далелҳои асосӣ, сохтор ва муаллифӣ ба муаллифи аслӣ тааллуқ доранд.

Ёддошти истилоҳоти таърихӣ: Нусхаи англисӣ ибораи 揭开公司面纱-ро “piercing the corporate veil”, ибораҳои 否认公司人格 / 否定公司法人资格-ро вобаста ба замина “disregard of corporate personality / legal personality” ва ибораи 逆向否认公司法人资格-ро “reverse veil piercing” тарҷума мекунад.

Ҳадди таърихии манбаъ: Манбаъ заминаи соли 2006-ро огоҳона ҳифз мекунад ва амалияи минбаъдаи судӣ, тафсирҳои судӣ ё ислоҳоти Қонуни ширкатҳоро ба матн ба таври бозгаштӣ илова намекунад. Мақолаи Verianla низ ҳамин ҳаддро нигоҳ медорад.

Усул: Таҳлили меъёрии ҳуқуқи ширкатҳо ва мурофиаи маданӣ; назарҳои муаллиф дар бораи тавозуни ҳуқуқӣ байни мақоми шахси ҳуқуқии ширкат, масъулияти маҳдуд, ҳимояи кредитор ва бардоштани парда ба самти баръакс.

Ҳадди асосии тафсир: Баъзе сохторҳои матн оид ба салоҳияти суд, механизми filing/review ва бардоштани парда ба самти баръакс пешниҳодҳои муаллиф дар соли 2006 мебошанд; онҳоро набояд ҳамчун ҳуқуқи амалкунандаи ҳатмии Чин арзёбӣ кард.