Bu çalışma, Avustralya’daki Büyük Set Resifi’nin kıyıya yakın bölümünde bulunan Orpheus Adası Pioneer Bay’de Şubat 2025’te gerçekleşen olağanüstü yağışın ardından mercan topluluklarında meydana gelen değişimi inceliyor. Hiposalinite, deniz suyunun normal tuzluluk düzeyinin yoğun yağış, tatlı su girdisi veya yüzey akışı nedeniyle belirgin biçimde düşmesi durumudur. Araştırmacılar 2024 ve 2025 saha örneklemelerini karşılaştırmış, iki bölgede üç farklı resif zonunda toplam 562 transekt kullanmış ve sert/yumuşak mercan örtüsünü karma modellerle, sert mercan takson bileşimini ise MANOVA ile değerlendirmiştir.

Şubat 2025’te yakın meteoroloji istasyonunda 2001,4 mm yağış kaydedilmiş; bu miktar uzun dönem Şubat ortalaması olan 488,2 mm’nin dört katından fazladır. Yağışın zirvesinden sonra 8 Şubat’ta Pioneer Bay yüzey suyunda ölçülen tuzluluk yalnız 10,0–11,7 ppt’dir. Sert mercan örtüsü %41,66’dan %13,92’ye gerileyerek %66,60; yumuşak mercan örtüsü %11,33’ten %3,61’e gerileyerek %68,14 azalmıştır.

Kayıp derinliğe göre son derece eşitsizdir. Sert mercan örtüsü Point resif düzlüğünde %87,46, Cages düzlüğünde %74,48; resif tepelerinde %62,80–70,99 arasında azalırken, daha derin resif yamaçlarında yalnız %2,43–12,55 azalmıştır. Bu derinlik gradyanı, yüzeye yakın tatlı su tabakasının oluşturduğu aşırı düşük tuzluluğun başlıca stres kaynağı olduğu yorumuyla uyumludur.

Bununla birlikte çalışma kontrollü bir deney değildir ve taşkın boyunca sürekli tuzluluk kaydı bulunmamaktadır. Sedimentasyon, ötrofikasyon, kıyı runoff’u ve sınırlı ısı stresi mercanların fizyolojik yükünü artırmış olabilir. Kaynak hiposalinitenin gözlenen ölümlerin en olası temel nedeni olduğunu savunmakta, ancak farklı stres faktörlerinin bağımsız katkılarını mevcut zamansal çözünürlükle ayıramamaktadır.

Araştırmanın temel problemi

Mercan resifleri üzerindeki iklim kaynaklı baskılar çoğunlukla deniz sıcaklıklarının yükselmesi ve termal bleaching üzerinden tartışılır. Buna karşılık yoğun yağış veya taşkın sonrasında deniz suyunun hızla seyrelmesiyle oluşan düşük tuzluluk olaylarının mercan toplulukları üzerindeki ekolojik etkileri daha az belgelenmiştir.

Mercanlar denizel tuzluluk aralığına uyum sağlamış organizmalardır ve ani tatlı su girdileri özellikle sığ resiflerde ciddi ozmotik stres oluşturabilir. Kaynağın aktardığı önceki araştırmalara göre birçok sert mercan kısa süreli tuzluluk düşüşlerini tolere edebilirken, daha şiddetli veya daha uzun süreli maruziyet bleaching, fotosentetik kapasite kaybı ve mortaliteyle sonuçlanabilir.

Çalışmanın temel araştırma sorusu, Şubat 2025’teki olağanüstü yağış ve bununla ilişkili düşük tuzluluk sonrasında Pioneer Bay’deki sert ve yumuşak mercan örtüsünün nasıl değiştiği ve bu kaybın resif zonları ile sert mercan taksonları arasında eşit dağılıp dağılmadığıdır.

Hiposalinite Nedir ve Mercanları Neden Etkiler?

Hiposalinite, deniz suyunun tuzluluğunun yoğun yağış veya tatlı su girdisi nedeniyle normal denizel seviyelerin belirgin biçimde altına düşmesidir; mercanlar dar bir tuzluluk aralığına uyum sağladığı için güçlü ve uzun süreli seyrelme hücresel ozmotik dengeyi, simbiyotik alg yoğunluğunu ve fotosentetik kapasiteyi bozarak bleaching ve mortalite riskini artırabilir.

Kaynak, sığ ve gelgitler arası habitatlarda tuzluluk değerlerinin bazı olaylarda 10 ppt veya altına kadar düşebildiğini belirtmektedir. Buna karşılık açık deniz mercanlarının yaşadığı normal ortam yaklaşık 34–36 ppt düzeyindedir. Bu nedenle yoğun yağış sırasında yüzeyde oluşan düşük yoğunluklu tatlı su tabakası sığ mercan kolonileri için çok keskin bir çevresel değişim yaratabilir.

Orpheus Adası olayında doğrudan yüzey suyu ölçümleri 8 Şubat 2025’te 10,0–11,7 ppt arasında değerler vermiştir. Bu ölçümler yalnız altı örneğe aittir ve bütün taşkın süresini kapsamaz. Kaynak 4–12 Şubat arasında benzer veya daha düşük tuzluluğun sürmüş olabileceğini öne sürmektedir; bu ikinci ifade gözlem değil, yağış ve runoff koşullarına dayanan çıkarımdır.

Pioneer Bay neden önemli bir doğal gözlem alanı?

Pioneer Bay, Orpheus Adası’nın batıya bakan, görece korunaklı tarafında bulunan gelişmiş bir saçak resif sistemidir. Resif düzlüğü geniştir ve kumlu alanlarla konsolide karbonat substrat yamalarını birlikte içerir. Dış kenara doğru konsolide substrat artar ve resif kenarı yaklaşık 6–8 metre derinlikteki kumlu tabana doğru dik biçimde eğilir.

Araştırma iki saha kullanmıştır:

• Cages: Pioneer Bay’in kuzey bölümündeki saha.
• Point: körfezin batı bölümündeki Pioneer Point sahası.

Her saha üç resif zonuna ayrılmıştır:

• resif düzlüğü,
• resif tepesi,
• resif yamacı.

Bu zonlama bilimsel olarak önemlidir; çünkü tatlı su deniz suyundan daha düşük yoğunluğa sahiptir ve yüzeye yakın kalma eğilimindedir. Bu nedenle aynı yağış olayı sığ düzlüğü ve tepeyi, birkaç metre daha derindeki yamaca göre çok daha güçlü etkileyebilir.

Uzun dönem yağış kaydı

Araştırmacılar olağanüstü yağışın büyüklüğünü belirlemek için Orpheus Adası’na yaklaşık 20 km uzaklıktaki Halifax Macrossan Street meteoroloji istasyonunun verilerini kullanmıştır. İstasyonda Haziran 1898–Aralık 2025 döneminin yaklaşık %97’sini kapsayan aylık yağış kaydı vardır.

Şubat 2025 değeri yalnız ortalamanın dört katını aşmamış, aynı zamanda kaynağın mevcut tarihsel kayıtta bildirdiği daha önceki bütün aylık toplamları da geçmiştir.

Isı stresi aynı dönemde ne düzeydeydi?

Termal stres NOAA Coral Reef Watch tarafından sağlanan Degree Heating Week (DHW) metriğiyle değerlendirilmiştir. Kaynağın kullandığı referansa göre 4 °C-hafta ve üzeri değerlerde orta bleaching; 8 °C-hafta üzerinde ise ağır bleaching ve orta düzeyde mortalite beklenebilir.

2025 başında Pioneer Bay bölgesinde biriken termal stres Şubat başında en fazla 4,33 °C-haftaya ulaşmıştır. Kaynak bu değeri bleaching oluşturabilecek, fakat gözlenen kitlesel mortaliteyi tek başına açıklaması beklenmeyen bir ısı stresi düzeyi olarak değerlendirmektedir.

Mercan Kaybı Neden En Çok Sığ Resif Düzlüğü ve Tepesinde Görüldü?

Mercan kaybının sığ resif düzlüğü ve tepesinde çok daha yüksek olması, düşük yoğunluklu tatlı suyun yüzeyde birikmesi ve bazı düşük gelgitlerde bu habitatların doğrudan çok düşük tuzluluklu yüzey suyuna maruz kalmasıyla uyumludur; daha derin yamaca doğru deniz suyuyla karışım arttığı için hiposalinitenin şiddeti azalabilir.

4–12 Şubat dönemindeki en yüksek raporlanan gelgit aralığı 11 Şubat’ta 0,59–3,71 metre olmuştur. Resif tepesi ve düzlüğün bazı bölümleri gelgit yüksekliği 0,60 metre veya altına indiğinde açığa çıkabildiğinden, en düşük gelgitlerde yağış ve yerel runoff kaynaklı tatlı suya doğrudan maruz kalabilmektedir.

Araştırmacılar ana karadaki havzalardan gelen kıyı taşkın sularının Pioneer Bay’e ancak 17 Şubat sonrasında ulaştığını belirtmektedir. Bu nedenle olayın ilk ve en şiddetli hiposalinite evresinin büyük ölçüde Orpheus Adası üzerindeki yerel yağış ve yakın havza runoff’undan kaynaklandığı düşünülmektedir.

Sert mercan kaybının derinlik dağılımı

Resif yamacındaki ortalama değişim küçük olmakla birlikte Point’in 2025 yamaç verisi tamamen homojen değildir. On yedi transektin yedisinde sert mercan örtüsü %15’in altında ölçülmüştür. Kaynak bunu bazı yerel yamaç alanlarında kayıp yaşanmış olabileceğinin göstergesi olarak değerlendirmektedir.

Yumuşak mercanlar da etkilendi mi?

Evet. Yumuşak mercan örtüsü genel olarak %68,14 azalmış ve en ağır kayıp resif düzlüğünde görülmüştür; düzlüğün yumuşak mercan örtüsündeki azalma %90’ın üzerindedir. Tepe ve yamaçtaki değişimler daha sınırlıdır.

Saha araştırmasında baskın yumuşak mercanların Lobophytum ve Sarcophyton olduğu belirtilmiş, ancak yumuşak mercanlar saha verilerinde genus düzeyinde ayrı kategorilere ayrılmamıştır. Bu nedenle çalışma sert mercanlarda yaptığı ayrıntılı takson karşılaştırmasını yumuşak mercanlara uygulamamaktadır.

Merulinidae En Hassas Mercan Grubu muydu?

Kaynak Merulinidae’yi doğrudan en hassas grup olarak göstermemektedir; Merulinidae 2024’te resif düzlüğünde çok bol olduğu için toplam sert mercan örtüsü kaybına mutlak olarak en büyük katkıyı yaparken, en yüksek oransal kayıplar branching Porites ve Lobophylliidae’de görülmüştür.

Bu ayrım mutlak kayıp ile göreli duyarlılık arasındaki farkı gösterir. Başlangıçta çok bol olan bir takson orta düzeyde oransal kayıp yaşasa bile toplam örtü azalmasına çok büyük katkı yapabilir. Başlangıçta nadir bulunan başka bir takson ise neredeyse tamamen kaybolsa bile toplam örtü değişimindeki mutlak katkısı daha küçük olabilir.

Kaynak tartışmasının önemli sonucu, daha dayanıklı kabul edilen büyük/massive morfolojilerin bile yeterince şiddetli ve uzun düşük tuzluluk maruziyetinde ciddi kayıp yaşayabilmesidir.

Çalışmanın Yöntemi ve Bulguları

Saha örneklemesi

Bentik topluluk bileşimi, derinlik konturuna paralel yerleştirilen tekrarlı 20 metrelik transektler boyunca point-intercept yöntemiyle ölçülmüştür. Her transekt üzerinde 50 cm aralıklarla toplam 40 örnekleme noktası kaydedilmiştir.

Sert mercanlar mümkün olduğunda genus düzeyinde ve gerekli olduğunda morfolojik kategoriye göre ayrılmıştır. Takson tanımlamasında görev alan öğrenciler Coral Finder 2022, iskelet materyali, saha görüntüleri ve canlı örnekler kullanılarak eğitilmiştir.

Toplam örnekleme çabası 562 transekttir. Yamaçta daha az transekt bulunmasının nedeni kaynağa göre derin habitatların etkin örneklenebilmesi için SCUBA gerektirmesidir.

Sert ve yumuşak mercan örtüsü nasıl analiz edildi?

Sert mercanlar ve yumuşak mercanlar için iki ayrı General Linear Mixed Model kurulmuştur. Modeller:

• glmmTMB 1.1.14 paketi,
• Tweedie dağılımı,
• log bağlantı fonksiyonu,
• yıl: 2024 ve 2025,
• saha: Cages ve Point,
• zon: düzlük, tepe ve yamaç,
• transekt: random effect

yapısını kullanmıştır.

Model uyumu DHARMa 0.4.7 ile kontrol edilmiş ve kaynak residual/predicted-value yapısında anlamlı sapma tespit edilmediğini bildirmiştir. Analiz R 4.5.1 ortamında gerçekleştirilmiştir.

Sert mercan GLMM sonuçları

Üçlü etkileşimin anlamlı olması, 2024–2025 değişiminin bütün saha ve zon kombinasyonlarında aynı büyüklükte olmadığını doğrulamaktadır. Şekil 3’te de her iki sahadaki düz ve tepe zonlarının 2025’te keskin biçimde aşağı kaydığı, yamaç box-plotlarının ise genel olarak çok daha fazla örtüştüğü görülmektedir.

Yumuşak mercan GLMM sonuçları

Yumuşak mercanlarda üçlü etkileşim anlamlı değildir; fakat yıl × saha, yıl × zon ve saha × zon etkileşimleri anlamlıdır. Kaynak grafikleri, iki sahadaki düzlüğün en güçlü düşüşü taşıdığını, Cages tepesinde de anlamlı azalma bulunduğunu göstermektedir.

Sert mercan bileşimi için MANOVA

Taksonomik değişimi değerlendirmek için sert mercanlar şu ana gruplara ayrılmıştır: Acropora, Montipora, Pocillopora, branching Porites, massive Porites, Merulinidae, Lobophylliidae ve “diğer sert mercanlar”.

Bütün ana faktörler ve etkileşimlerin anlamlı olması, sert mercan topluluk bileşiminin yalnız genel bir düşüş yaşamadığını; değişimin habitat ve saha bağlamına göre farklı takson kombinasyonları üzerinden gerçekleştiğini göstermektedir.

Şekil 5 neyi gösteriyor?

Kaynağın Şekil 5’i aynı veriye iki farklı bakış sunmaktadır. Üst paneller 2024–2025 arasındaki mutlak örtü değişimini yüzde puan cinsinden gösterirken, alt paneller 2025/2024 bolluk oranını log ölçeğinde kullanarak başlangıç bolluğundan bağımsız göreli duyarlılığı vurgular.

Bu nedenle Merulinidae’nin geniş mutlak kaybı ile branching Porites ve Lobophylliidae’nin çok yüksek göreli kaybı aynı anda doğru olabilir. Grafik bu iki soruyu birbirinden ayırmaktadır: “Toplam mercan örtüsü kaybının çoğunu hangi grup oluşturdu?” ve “Kendi başlangıç popülasyonuna göre en ağır oransal kaybı hangi grup yaşadı?”

Gözlenen Mercan Kaybını Yalnız Hiposalinite mi Açıklıyor?

Hayır; çalışma hiposalinitenin başlıca ve en olası stres kaynağı olduğunu savunmakla birlikte sedimentasyon, ötrofikasyon, kıyı runoff’u ve orta düzey ısı stresinin mercanların metabolik yükünü artırmış olabileceğini ve mevcut zamansal çözünürlüğün bu streslerin bağımsız katkılarını ayırmaya yetmediğini açıkça belirtmektedir.

Hiposalinite açıklamasını destekleyen başlıca unsurlar şunlardır:

• tarihsel kayıtta olağanüstü büyüklükte yağış,
• olay sonrasında ölçülen 10,0–11,7 ppt yüzey tuzluluğu,
• mortalitenin yüzeye en yakın zonlarda çok daha yüksek olması,
• yamacın büyük ölçüde korunmuş olması,
• olay sonrasında mercanlar ve dev istiridyeler gibi diğer bentik organizmalarda doğrudan hasar gözlenmesi,
• aynı dönemdeki ısı stresinin kitlesel mortalite beklenen DHW düzeyinin altında olması.

Buna karşılık araştırmada sürekli bir tuzluluk sensörü dizisi veya kontrollü stres ayrıştırma deneyi bulunmamaktadır. Bu nedenle sonuç güçlü saha kanıtıdır fakat tek-etkenli deneysel nedensellik kanıtı değildir.

Çalışmanın desteklediği sonuçlar

• Şubat 2025 yağışı bölgenin uzun dönem kaydında olağanüstü bir olaydır.
• Peak yağış sonrasında Pioneer Bay yüzey suyunda çok düşük tuzluluk ölçülmüştür.
• Sert mercan örtüsü 2024–2025 arasında %66,60 azalmıştır.
• Yumuşak mercan örtüsü aynı dönem karşılaştırmasında %68,14 azalmıştır.
• En ağır mercan kaybı resif düzlüğü ve resif tepesinde gerçekleşmiştir.
• Derin resif yamacı genel olarak çok daha düşük kayıp göstermiştir.
• Sert mercan topluluk bileşimi takson, saha ve zon bağlamına göre değişmiştir.
• Merulinidae toplam örtü kaybının önemli bir bölümünü oluşturmuştur.
• Branching Porites ve Lobophylliidae en yüksek göreli kayıplar arasındadır.
• Hiposalinite gözlenen kitlesel mercan kaybının kaynak tarafından en güçlü birincil açıklaması olarak değerlendirilmiştir.

Çalışmanın desteklemediği sonuçlar

• Çalışma Şubat 2025 boyunca kesintisiz tuzluluk zaman serisi sunmamaktadır.
• 10,0–11,7 ppt değerleri bütün 4–12 Şubat döneminin sürekli ölçülmüş değerleri değildir.
• Çalışma hiposalinite, sedimentasyon, ötrofikasyon ve ısı stresinin bağımsız mortalite katkılarını nicel olarak ayırmamaktadır.
• Örtü azalması doğrudan tek tek bütün mercan kolonilerinin ölüm oranıyla aynı ölçüm değildir.
• Merulinidae’nin mutlak kayıptaki baskınlığı onun mutlaka en fizyolojik hassas takson olduğunu göstermez.
• Pioneer Bay sonuçları bütün Büyük Set Resifi’nin aynı olaydan aynı ölçüde etkilendiğini göstermez.
• Çalışma diğer koylar ve resiflerdeki hiposalinite maruziyetinin büyüklüğünü ölçmemektedir.
• Bir yıllık öncesi-sonrası karşılaştırması uzun dönemli iyileşme veya yeniden kolonizasyon hızını belirlememektedir.

Ekolojik anlam

Çalışma düşük tuzluluğu, resif iklim riski tartışmalarında yalnız sıcaklık kadar görünür olmayan fakat yerel olarak son derece ağır sonuçlar doğurabilen akut streslerden biri olarak öne çıkarmaktadır. Özellikle kıyıya yakın, sığ ve tatlı su girdisine açık resifler yoğun yağış olaylarına karşı daha yüksek fiziksel maruziyet taşıyabilir.

Kaynak aynı zamanda hızlı büyüyen branching Acropora ve Pocillopora gibi yapısal açıdan önemli mercanların bölgede zaten düşük bollukta olmasını, büyük bozulmalar arasındaki toparlanma süresinin yetersiz olabileceğinin göstergesi olarak tartışmaktadır. Daha yavaş büyüyen massive Porites gibi mercanların toparlanmasının ise çok daha uzun sürebileceği belirtilmektedir.

Sonuç bölümü, aşırı yağış olaylarının gelecekte daha yoğun hale gelmesine ilişkin iklim projeksiyonlarıyla birlikte düşünüldüğünde hiposalinitenin diğer iklim baskılarına eklenen bileşik bir resif stresi olabileceğini vurgulamaktadır. Bu, çalışmanın Pioneer Bay saha bulgularından hareketle yaptığı ekolojik risk yorumudur; çalışma gelecekteki belirli yağış veya mercan kaybı miktarlarını tahmin eden bir iklim projeksiyon modeli kurmamaktadır.

Kaynak ve Yöntem Notu

Özgün çalışma: Taxonomic Variation in Coral Depletion at Orpheus Island (Inshore Great Barrier Reef, Australia) Linked to Unprecedented Rainfall and Hyposalinity

Yazarlar: Morgan S. Pratchett; Harrison Locke; Roemer Booij; Ewa Buczkowska; Raj H. Mathias; Jennifer Calcraft; Gideon Heller-Wagner; Scott F. Heron; Peter C. Doll; Mike J. McWilliam.

Sorumlu yazar: Morgan S. Pratchett.

Kurumlar: College of Science and Engineering, James Cook University, Townsville, Queensland, Australia; Orpheus Island Research Station, James Cook University, Townsville, Queensland, Australia.

Dergi: Biology.

Yayınevi: MDPI, Basel, Switzerland.

Bibliyografik kayıt: Biology 2026, 15(9), 718.

DOI: 10.3390/biology15090718.

Yayın süreci: Alınma 30 Mart 2026; revizyon 25 Nisan 2026; kabul 29 Nisan 2026; yayın 1 Mayıs 2026.

Kaynak türü: Hakemli, açık erişimli saha ekolojisi araştırma makalesi.

Lisans: Creative Commons Attribution (CC BY).

Çalışma alanı: Pioneer Bay, Orpheus Island, kıyıya yakın merkezi Great Barrier Reef, Australia.

Saha tasarımı: İki saha × üç resif zonu × iki yıllık örnekleme; toplam 562 transekt.

Örnekleme yöntemi: 20 m point-intercept transekt; transekt başına 40 nokta ve 50 cm örnekleme aralığı.

Çevresel veri: Australian Government Bureau of Meteorology Halifax Macrossan Street Station; Haziran 1898–Aralık 2025 yağış kaydı. Termal stres NOAA Coral Reef Watch Degree Heating Week verileriyle değerlendirilmiştir.

İstatistiksel yöntem: glmmTMB 1.1.14; General Linear Mixed Models; Tweedie dağılımı; log link; transekt random effect; DHARMa 0.4.7 model diagnostikleri; sert mercan takson bileşimi için MANOVA/Pillai Trace.

Yazılım: R 4.5.1.

Finansman: Saha örneklemesi James Cook University tarafından finanse edilmiştir. Scott F. Heron, Australian Research Council DP230102986 desteği almıştır.

Etik beyan: Institutional Review Board Statement “Not applicable” olarak verilmiştir.

Veri erişilebilirliği: Ham verilerin talep üzerine yazarlar tarafından sağlanacağı bildirilmiştir.

Teşekkür: 2024 ve 2025 Orpheus Island Research Station yıllık saha derslerinde Coral Reef Ecology derslerine katılan James Cook University lisans ve Marine Biology yüksek lisans öğrencileri mercan örneklemesine katkı sağlamıştır.

Çıkar çatışması: Yazarlar çıkar çatışması bildirmemiştir.

Yazar katkıları: Kavramsallaştırma M.S.P., H.L. ve P.C.D.; metodoloji M.S.P., H.L., P.C.D. ve M.J.M.; formal analiz R.H.M., S.F.H., P.C.D. ve M.J.M.; araştırma M.S.P., H.L., R.H.M., R.B., E.B., J.C. ve G.H.-W.; özgün taslak M.S.P. ve M.J.M.; gözetim M.S.P., H.L. ve P.C.D. tarafından yürütülmüştür.

Kaynak-içi teknik not 1: Özet ve sonuç verileri sert/yumuşak mercan karşılaştırmasını Eylül 2024–Ekim 2025 olarak verirken giriş bölümü saha örneklemesini Ekim 2024 ve Eylül 2025 olarak yazmaktadır. Ay sıralaması kaynak içinde tutarlı değildir.

Kaynak-içi teknik not 2: Appendix A1–A3 tablo açıklamalarında yıl faktörü “2025 and 2025” olarak yazılmıştır; yöntem ve ana analiz iki yılın 2024 ve 2025 olduğunu açıkça belirtmektedir.

Kaynak-içi teknik not 3: Taşkın boyunca sürekli tuzluluk kaydı bulunmamaktadır. 10,0–11,7 ppt değerleri 8 Şubat 2025’te alınan altı yüzey suyu örneğidir; 4–12 Şubat boyunca benzer veya daha düşük tuzluluk yaşandığı kaynak yazarlarının çıkarımıdır.

Kaynak-içi teknik not 4: Kaynak hiposalinitenin birincil mortalite nedeni olduğunu güçlü biçimde savunmaktadır, fakat sedimentasyon, ötrofikasyon, kıyı runoff’u ve ısı stresinin bağımsız katkılarını ayıracak zamansal çözünürlüğün bulunmadığını kabul etmektedir.

Temel yorum sınırı: Çalışma olağanüstü yağış öncesi ve sonrası saha örneklemelerini karşılaştıran gözlemsel bir araştırmadır. Hiposalinite ile mercan kaybı arasındaki mekânsal, zamansal ve fizyolojik uyum güçlüdür; fakat araştırma kontrollü tek-etkenli nedensellik deneyi değildir.

Görsel yeniden çizim uygunluğu: Çok yüksek. Yağış–tuzluluk–derinlik–mercan kaybı zinciri, habitat zonlarına göre sert mercan kayıp yüzdeleri ve mutlak/göreli takson kaybı ayrımı özgün Verianla görselleriyle güvenli biçimde yeniden çizilebilir.

Verianla Live / Live Figure uygunluğu: Uygun. Kaynakta verilen sabit 2024–2025 mercan örtüsü değerleri ve zon bazlı kayıp yüzdeleri source-faithful karşılaştırmalı grafik veya aşamalı habitat gösterimi olarak sunulabilir. Ham zaman serisi bulunmayan dönemler arasında interpolasyon yapılmamalıdır.