Абсурд адабияты көбүнчө «жашоо маанисиз», «аалам унчукпайт» же «адам боштукта калат» сыяктуу философиялык түшүнүктөр менен түшүндүрүлөт. Бул изилдөө болсо башкача окууну сунуштайт: абсурд театрындагы унчукпоо, кайталоо, байланыштын үзүлүшү жана логикасыз жүрүм-турумдар жөн гана эстетикалык тандоо эмес; алар согуштан кийинки травманын, бөлүнгөн мендиктин жана кыйраган маанилер тутумунун адабий издери катары каралышы мүмкүн.

Изилдөө Samuel Beckettтин Waiting for Godot жана Eugène Ionescoнун The Bald Soprano чыгармаларын Фрейддик психоанализ жана травма теориясы аркылуу окуйт. Freudдун «үрөй учурган тааныштык», «кайталоого мажбурлануу» жана «эгонун бөлүнүшү» түшүнүктөрү; Caruthтун травманы «толук аңдалбаган тажрыйба» катары караган ыкмасы; Camusнун абсурд идеясы менен бирге талданат.

Тексттин өзгөчө жагы — диагноз коюу менен гана чектелбегени. Изилдөө абсурддук шал абалга каршы Blue Humanities, башкача айтканда деңиз, жээк, агымдуулук жана океандык ой жүгүртүү менен байланышкан чыгуу жолун сунуштайт. Ошондуктан Hemingwayдин The Old Man and the Sea чыгармасы абсурддук чарасыздыкка каршы активдүү багыт табуу, каршылык көрсөтүү жана деңиз менен күрөшкө негизделген мамиле аркылуу каршы-модель катары окулат.

Көйгөй Эмне?

Абсурд адабияты, айрыкча II. Дүйнөлүк согуштан кийин, адамдын маанини издөөсү кыйраган дүйнөнү сүрөттөйт. Согуш, Holocaust, атомдук бомба, шаарлардын кыйрашы жана Европадагы саясий-ахлактык кыйроо жөн гана тарыхый окуялар эмес; алар адамдын аң-сезиминде да терең ажырымдарды жараткан. Салттуу тартип, Кудайдын адилеттиги, прогресс идеясы, рационалдуу тарых жана ахлактык борбор сыяктуу чоң баяндар солкулдаган.

Бул кыйроонун адабияттагы көрүнүшү көбүнчө маанисиз диалогдор, күтүү, унчукпоо, кайталоо, үзүлгөн сүйлөшүүлөр жана инсандыкты жоготуу түрүндө чыгат. Бирок бул өзгөчөлүктөр «жазуучу ушундай стилди тандаган» деп гана түшүндүрүлсө, абсурд адабиятынын травма менен байланышы жетиштүү ачылбай калат.

Изилдөөнүн негизги суроосу ушул жерден чыгат: абсурд адабиятындагы унчукпоо, кайталоо жана байланышсыздык жөн гана философиялык маанисиздиктин белгисиби, же аларды травмалык эс тутумдун жана бөлүнгөн психиканын адабий симптомдору катары да окууга болобу?

Бул суроого берилген жооп абсурд адабиятын клиникалык жана психоаналитикалык деңгээлге алып чыгат. Beckett жана Ionescoнун каармандары жөн гана «маани таба албаган адамдар» эмес; ошол эле учурда травмадан кийинки эс тутуму бузулган, убакытты циклдүү жашаган, тили бөлүнгөн жана мендиги сахнада бөлүктөргө ажыраган фигуралар катары чечмеленет.

Ыкма Эмнени Сунуштайт?

Изилдөө сандык эксперимент же статистикалык маалыматтарды талдоону сунуштабайт. Ыкма жакындан окууга жана теориялык чечмелөөгө негизделген. Негизги тексттер — Beckettтин Waiting for Godot, Ionescoнун The Bald Soprano, Camusнун The Myth of Sisyphus жана Hemingwayдин The Old Man and the Sea чыгармалары.

Биринчи теориялык огу — Фрейддик психоанализ. Freudдун «үрөй учурган тааныштык» түшүнүгү тааныш нерсенин басып коюу аркылуу бөтөн жана үрөй учурган абалга келүүсүн түшүндүрөт. Абсурд театрында үй, жубай, сүйлөшүү, күтүү жана күнүмдүк адаттар тааныш көрүнөт; бирок сахнада күтүүсүздөн бөтөн, механикалык жана коркунучтуу болуп калат.

Экинчи огу — кайталоого мажбурлануу. Freud боюнча травмалык субъект басылган тажрыйбаны өткөндө калган нерсе катары эстөөнүн ордуна аны азыркы учурда кайра-кайра жашайт. Waiting for Godot чыгармасындагы «кетели / кете албайбыз / Godotну күтүп жатабыз» цикли ушул травмалык кайталоо түзүмүнүн драмалык дал келиши катары окулат.

Үчүнчү огу — травма теориясы. Cathy Caruthтун ыкмасында травма жөн гана баштан өткөн зордук эмес; аң-сезимдин аны ошол учурда толук түшүнө албашы жана кийин кайталоолор, үзүлүүлөр жана тилдик бузулуулар түрүндө кайра кайтып келиши. Бул алкак абсурд театрындагы маанисиз сүйлөшүүлөрдү жана унчукпоону жөн гана күлкүлүү же философиялык эмес, травмалык көрүнүш катары да окууга мүмкүндүк берет.

Төртүнчү огу — Blue Humanities ыкмасы. Изилдөө кургактыкка негизделген туруктуулук жана катуулуктун ордуна деңизге байланышкан агымдуулук, кыймыл, белгисиздик ичинде багыт табуу жана активдүү катышуу идеясын сунуштайт. Hemingwayдин Santiago каарманы ааламдын катаалдыгына карабай кыймылдоону, күрөшүүнү жана өз багытын түзүүнү уланткан фигура катары бааланат.

Формулалар Эмнени Түшүндүрөт?

Изилдөөдө математикалык формула же статистикалык модель жок. Текст адабий сын жана теориялык жакындан окуу мүнөзүндө. Ошондуктан өткөрүлө турган оригиналдуу математикалык формула жок.

Ошентсе да изилдөөнүн негизги ой агымын жөнөкөй концептуалдык байланыш аркылуу төмөнкүдөй көрсөтүүгө болот:

Бул билдирүү изилдөөдө сөзмө-сөз формула катары берилген эмес; макаланын негизги аргументин Verianla окурманы үчүн жөнөкөйлөштүрүп көрсөткөн редакциялык схема.

Абсурд театрындагы тилдик жана жүрүм-турумдук бузулуу төмөнкүдөй жыйынтыкталышы мүмкүн:

Изилдөөнүн Blue Humanities аркылуу сунуштаган каршы кыймылы болсо мындайча окулушу мүмкүн:

Бул көрсөтмөлөр математикалык тактыкты доолабайт; алар адабий жана теориялык байланышты окурман үчүн көрүнүктүү кылуу максатында колдонулган.

График, Таблица жана Схеманын Негизги Мааниси

Изилдөөдө классикалык маанидеги график, таблица же сандык схема жок. Анын ордуна тексттин негизги түзүмү үч бөлүктүү теориялык карта сыяктуу өнүгөт: адегенде травманын абсурд аң-сезимин кандайча жаратканы түшүндүрүлөт; андан соң Beckett жана Ionescoдо бул травманын сахна, убакыт, мендик жана тил деңгээлинде кандай көрүнөрү көрсөтүлөт; акырында Hemingwayдин деңиз баяны абсурддук шал абалга каршы кыймыл жана каршылык мейкиндиги катары чечмеленет.

Биринчи негизги кабар — сахнаны психологиялык пейзаж катары окууга болот. Waiting for Godot чыгармасындагы бош жол, дээрлик өлгөн дарак жана белгисиз күтүү жөн гана минималисттик сахна дизайны эмес, травмадан кийинки ички дүйнөнүн сырткы көрүнүшү катары бааланат. Каармандардын айлана-чөйрөнү тааный албашы дереализация, башкача айтканда айлана-чөйрөнүн реалдуу эмес же бөтөн сезилиши менен байланышкан.

Экинчи негизги кабар — убакыт сызыктуу эмес, циклдүү иштейт. Абсурд театрында каармандар алдыга жылбайт; кайра кайталайт. Кете албаган, күтүүсүн уланткан, ошол эле сүйлөшүүлөрдү кайра чыгарган каармандар травманын өткөндө калбаган, азыркы учурда кайра-кайра жашалган түзүмүн сахнага алып чыгат.

Үчүнчү негизги кабар — мендиктин бөлүнүшү. Vladimir жана Estragon бир психологиялык бүтүндүктүн ар башка бөлүктөрү сыяктуу окулат: Vladimir тартип, эстөө жана реалдуулукка тынчсыздануу менен байланышкан эго функциясын; Estragon денелик муктаждык, оору жана унутуу менен байланышкан кыйла примитивдүү импульсивдүү түзүмдү билдирет. Godot болсо көрүнбөгөн, бирок жүрүм-турумду аныктаган авторитардык суперэго фигурасы катары чечмеленет.

Төртүнчү негизги кабар — тилдин кыйрашы. Luckyнин бөлүнгөн монологу жана Ionescoнун маанисин жоготкон сүйлөшүүлөрү байланыштын жөн гана ийгиликсиздиги эмес, травмалык аң-сезимдин сөздөрдү бириктире албаган абалы катары бааланат. Бул жерде тил маани жаратпайт; боштукту толтурууга аракет кылган, бирок бара-бара ыдыраган коргонуу механизминин түрүнө айланат.

Бешинчи негизги кабар — деңиз баяны абсурддук шал абалга каршы альтернатива сунуштайт. Santiago да абсурд каармандар сыяктуу белгисиз жана катаал дүйнөдө жашайт; бирок ал күтүү менен кыймылсыздыкка багынбайт. Деңизди туруктуу душман же маанисиз боштук катары эмес, багыт табылышы керек болгон кыймылдуу мейкиндик катары кабыл алат. Ошондуктан The Old Man and the Sea абсурддук боштукка каршы активдүү каршылык жана навигация метафорасы катары окулат.

Эксперименттер Кантип Жүргүзүлгөн?

Бул изилдөө эксперименталдык илимий иш эмес. Лабораториялык эксперимент, сурамжылоо, статистикалык өлчөө же машиналык үйрөнүү модели колдонулган эмес. Ыкма теориялык алкак түзүүгө жана адабий тексттерди жакындан окуу аркылуу чечмелөөгө негизделген.

Биринчи этапта Фрейддик психоанализден «үрөй учурган тааныштык», «кайталоого мажбурлануу» жана «эгонун бөлүнүшү» түшүнүктөрү алынат. Бул түшүнүктөр абсурд театрындагы кайталанган жүрүм-турумдар, бөтөндөшкөн күнүмдүк буюмдар, инсандыкты жоготуу жана бөлүнгөн каарман түзүмдөрү менен байланышат.

Экинчи этапта травма теориясы киргизилет. Caruthтун травманы толук аңдалбаган жана кийин кайталанган тажрыйба катары караган ыкмасы Beckett жана Ionescoдогу унчукпоо, байланыштын бузулушу жана логиканын кыйрашын түшүндүрүү үчүн колдонулат.

Үчүнчү этапта Camusнун абсурд идеясы травмалык дүйнөнүн философиялык фону катары бааланат. Camusда адамдын маани издөө каалоосу менен дүйнөнүн унчукпоосунун ортосундагы конфликт согуштан кийинки кыйраган дүйнө тажрыйбасы менен бирге окулат.

Төртүнчү этапта Blue Humanities ыкмасы колдонулат. Деңиз, жээк, агымдуулук, кыймыл жана багыт табуу түшүнүктөрү кургактыкка негизделген туруктуулук, кыймылсыздык жана маанисиздикке альтернатива катары сунушталат. Hemingwayдин Santiago каарманы ушул альтернативанын адабий үлгүсү катары каралат.

Жыйынтыктар Эмнени Көрсөтөт?

Биринчи жыйынтык — абсурд адабиятын жөн гана формалдык же философиялык тандоо катары окуу жетишсиз. Унчукпоо, кайталоо, маанисиз сүйлөшүү жана күтүү травмалык эс тутумдун жана бөлүнгөн психиканын адабий симптомдору катары да каралышы мүмкүн.

Экинчи жыйынтык — Waiting for Godot чыгармасындагы күтүү түзүмүн травмалык кайталоого мажбурлануу менен күчтүү байланышта окууга болот. Каармандар кыймылдагысы келет, бирок кете албайт; өткөн толук бүтпөгөн, келечек ачылбаган, азыркы учур болсо кайталанган күтүү циклине айланган.

Үчүнчү жыйынтык — The Bald Soprano чыгармасындагы тилдик кыйроону жөн гана абсурд юмор катары эмес, маани тутумунун бөлүнүшү катары окууга болот. Логикалуу сүйлөшүү бара-бара үн, муун, кайталоо жана үзүлгөн синтаксистик түзүмдөргө айланат. Бул травмадан кийинки психикалык жана коомдук тил жоготуунун сахнадагы көрүнүшү.

Төртүнчү жыйынтык — мендиктин бөлүнүшү каармандардын ортосунда бөлүштүрүлгөн. Beckettтин каармандары өз алдынча толук адамдардан көрө бөлүнгөн психикалык түзүмдүн ар башка функциялары сыяктуу окулат. Бул окуу абсурд театрындагы каармандардын эмне үчүн толук эмес, көз каранды, карама-каршылыктуу жана бүтпөгөн көрүнөрүн түшүндүрүүгө жардам берет.

Бешинчи жыйынтык — Blue Humanities перспективасы абсурддук шал абалга каршы чыгуу мүмкүнчүлүгүн сунуштай алат. Hemingwayдин Santiagoсу маанисиздик алдында катып калбайт. Деңиз менен күрөшөт, багыт белгилейт, утулат, бирок жеңилүүнү өзүнүн инсандыгынын аягы катары кабыл албайт. Ошондуктан изилдөө деңизди кыймыл, каршылык жана маанини кайра куруу мейкиндиги катары окуйт.

Бул Эмне Үчүн Маанилүү?

Бул изилдөө абсурд адабиятын жөн гана «маанисиздик адабияты» катары көрбөй, аны согуштан кийинки травманын психикалык жана тилдик кесепеттери менен бирге окууну сунуштаганы үчүн маанилүү. Мындайча Beckett жана Ionescoнун сахна дүйнөсү тереңирээк психологиялык контекстке жайгашат.

Бул ыкма адабияттагы формалдык сыныктардын тарыхый жана психикалык эквиваленттерин ойлонууга жардам берет. Тексттеги унчукпоо, кайталоо же үзүлгөн сүйлөшүү жөн гана техникалык жаңылык болбошу мүмкүн; алар травмалык доордун адам аң-сезиминде калтырган издеринин эстетикалык формасы болушу мүмкүн.

Изилдөөнүн экинчи мааниси — Blue Humanitiesти жөн гана экологиялык адабият же деңиз баяндарынын чөйрөсүндө эмес, травма жана абсурдизм талкуусунда да колдонушу. Бул жерде деңиз жөн гана табият элементи эмес; катуу маани тутумдары кыйраган жерде агымдуу, белгисиз, бирок жашоого түрткү берген кыймыл мейкиндигин сунуштайт.

Verianla үчүн изилдөөнүн баалуулугу — адабиятты психология, тарых жана экологиялык ой жүгүртүү менен бириктиришинде. Абсурд адабиятынын караңгы, унчукпас жана циклдүү дүйнөсү Hemingwayдин деңиз менен болгон күрөшчүл жашоо этикасы менен салыштырылганда, маанисиздикке каршы эки башка адамдык мамиле көрүнөт: күткөн адам жана багыт тапкан адам.

Көңүл Буруучу Жагдайлар

Биринчи көңүл буруучу жагдай — изилдөөнүн интерпретациялык мүнөзү. Текст клиникалык диагноз койбойт; адабий каармандарды психоаналитикалык түшүнүктөр менен чечмелейт. Ошондуктан Vladimir, Estragon же Ionescoнун каармандарын чыныгы бейтап профилдери катары эмес, адабий жана символдук фигуралар катары окуу керек.

Экинчи көңүл буруучу жагдай — травма менен абсурд эстетикасынын ортосунда түзүлгөн байланыш күчтүү болгону менен талашка ачык. Абсурд адабиятынын бардык өзгөчөлүктөрүн түздөн-түз травма симптомдоруна алып барып такоо чыгармалардын философиялык, саясий, тилдик жана театрдык жактарын көлөкөдө калтырышы мүмкүн. Эң туура окуу — психоаналитикалык түшүндүрмөнү башка чечмелөө катмарлары менен бирге кароо.

Үчүнчү көңүл буруучу жагдай — Blue Humanities сунуштаган чечим метафоралык деңгээлде. Деңиз, жээк жана агымдуулук түшүнүктөрү адабий жана философиялык каршы-модель сунуштайт; алар чыныгы психологиялык травма үчүн түздөн-түз дарылоо сунушу эмес. Травма, PTSD же диссоциациялык белгилер сыяктуу маселелер кесипкөй психикалык саламаттык колдоосун талап кылышы мүмкүн.

Төртүнчү көңүл буруучу жагдай — Hemingwayдин Santiago фигурасын идеалдаштырбоо. Santiagoнун күрөшү күчтүү каршылык символу болушу мүмкүн; бирок ар бир травмалык кырдаалда «активдүү күрөш» жалгыз туура чечим эмес. Кээде калыбына келүү колдоо, аза күтүү, убакыт, камкордук жана коопсуз мамилелерди талап кылат.

Акырында, изилдөө англис адабиятынын канонуна негизделет. Beckett, Ionesco, Camus жана Hemingway аркылуу түзүлгөн бул окуу ар башка маданияттардын согуш, травма жана маанисиздик адабиятына кеңейтилгенде жаңы жыйынтыктарды бериши мүмкүн.

Жыйынтык

Бул изилдөө абсурд адабиятынын борборундагы унчукпоо, кайталоо, үзүлгөн тил жана маанисиздик сезимин согуштан кийинки травма менен байланыштырып, күчтүү интерпретация сунуштайт. Beckett жана Ionescoнун сахналарында көргөн күтүү, цикл, унутуу, инсандыкты жоготуу жана тилдин бузулушу жөн гана драмалык жаңылык эмес, бөлүнгөн доордун психикалык анатомиясы катары окулушу мүмкүн.

Фрейддик психоанализ бул адабий формалардын артындагы кайталоого мажбурлануу, үрөй учурган тааныштык жана эгонун бөлүнүшү динамикаларын түшүндүрүү үчүн колдонулат. Травма теориясы болсо жашалып бүтпөгөн, аңдалбаган жана ошондуктан кайталанган тажрыйбанын адабиятта эмне үчүн унчукпоо жана тилдик сынык катары көрүнөрүн түшүнүүгө жардам берет.

Изилдөөнүн көңүл бурарлык салымы — абсурдизмди жөн гана караңгы туюк катары калтырбаганы. Blue Humanities жана Hemingwayдин The Old Man and the Sea чыгармасы аркылуу деңизге байланышкан агымдуулук, багыт табуу жана каршылык идеясы абсурддук шал абалга каршы каршы-модель катары сунушталат.

Verianla үчүн изилдөөнүн негизги кабары мындай: абсурд адабияты жөн гана дүйнө маанисиз экенин айтпайт; травма алган адам аң-сезиминин маани, тил жана инсандык түзүү күрөшүн да көрсөтөт. Бул күрөштүн маңдайында деңиз туруктуу маанилер кыйраган жерде кыймыл аркылуу жашоого жабышуунун күчтүү адабий символуна айланат.

Булак жана Ыкма Жөнүндө Эскертүү

Бул мазмун Sk Rehan Ali тарабынан даярдалган “The Shattered Mirror: Trauma, Psychic Fragmentation and the Genesis of Absurdist Silence” аттуу изилдөөгө таянып даярдалган. Изилдөө травмалык эс тутум, Фрейддик психоанализ, кайталоого мажбурлануу, эгонун бөлүнүшү, абсурд театр, Beckett, Ionesco, Camus, Blue Humanities жана Hemingwayдин деңиз баяны аркылуу абсурддук унчукпоо менен травманын байланышын талкуулайт.

Бул мазмун сөзмө-сөз котормо эмес; изилдөөнүн негизги идеясы Verianlaнын жарыялоо багытына ылайык жөнөкөйлөштүрүлүп, оригиналдуу түркчө редакциялык макалага айландырылган.