Ингибиторҳои котранспортери натрий-глюкоза-2 (ингибиторҳои SGLT2, SGLT2i) гурӯҳи доруҳои пасткунандаи глюкоза мебошанд, ки дар диабети навъи 2 истифода мешаванд. Ин таҳқиқот маълумоти воқеии хизматрасонии тиббиро бо равиши тақлиди озмоиши ҳадафнок таҳлил намуда, санҷидааст, ки оё басомади пайдоиши эпилепсияи нав дар калонсолони гирифтори диабети навъи 2, ки ингибитори SGLT2-ро оғоз кардаанд, аз бемороне, ки ингибитори дипептидил пептидаза-4 (DPP-4i)-ро оғоз кардаанд, фарқ мекунад ё не. Дар когорти иборат аз 176.728 бемор, инсиденти вазнноки эпилепсия дар гурӯҳи SGLT2 ба ҳар 1000 нафар-сол 2,05 ва дар гурӯҳи DPP-4 2,45 буд; дар регрессияи вазнноки Cox HR 0,72 (фосилаи эътимоди %95 0,61–0,86; p<0,001) муайян шуд. Ин натиҷа нишон медиҳад, ки оғози SGLT2 бо hazard-и пасттари эпилепсия робита дорад; аммо таҳқиқот мушоҳидавӣ буда, таъсири сабабии пешгирии эпилепсияро исбот намекунад.

Муҳаққиқон барои кам кардани фарқҳои ибтидоии гурӯҳҳои табобат propensity score-ро бар асоси SuperLearner ҳисоб карда, stabilize inverse probability of treatment weighting (IPTW)-ро татбиқ намуданд ва вазнҳои канориро дар персентилҳои 1-ум ва 99-ум маҳдуд карданд. Пас аз вазндиҳӣ standardized mean difference (SMD) барои ҳамаи ковариатҳои асосӣ аз 0,1 поён рафт. Натиҷаҳо дар ду таҳлили ҳассосият, ки тасҳеҳи иловагӣ барои HbA1c-и ибтидоӣ ва grace period-и шашмоҳаро дар бар мегирифтанд, низ дар ҳамон самт боқӣ монданд.

Дар зергурӯҳи синнусолӣ барои беморони ≥60-сола HR 0,71 ва барои занон HR 0,65 робитаи аз ҷиҳати оморӣ аҳамиятнок ба назар расид; дар гурӯҳи <60-сола ва мардон ҳадди аҳамиятнокии оморӣ гузаронида нашуд. Бо вуҷуди ин, чунин намунаҳои зергурӯҳӣ худ ба худ собит намекунанд, ки синну сол ё ҷинс воқеан робитаи SGLT2–эпилепсияро тағйир медиҳад; дар манбаъ санҷиши ҷудогонаи таъсири мутақобилаи табобат гузориш нашудааст.

Маҳдудияти тафсири клиникии таҳқиқот махсусан муҳим аст. Фарқи мутлақи инсиденти эпилепсия байни гурӯҳҳои SGLT2 ва DPP-4 хурд аст. Муҳаққиқон таъкид мекунанд, ки ин фарқ таъйини ингибитори SGLT2-ро танҳо бо мақсади пешгирии эпилепсия асоснок намекунад ва натиҷа бояд пеш аз ҳама ҳамчун тавлидкунандаи фарзия арзёбӣ шавад.

Чаро диабети навъи 2 ва эпилепсия якҷоя омӯхта мешаванд?

Робитаи диабети навъи 2 ва эпилепсияро танҳо бо баланд будани глюкозаи хун шарҳ додан мумкин нест. Дар муқаддимаи манбаъ гипергликемияи музмин, гипогликемияи такрорӣ, бемориҳои рагҳои мағзи сар, илтиҳоби музмини дараҷаи паст, стресси оксидшавӣ, ихтилоли митохондриалӣ ва сигналдиҳии тағйирёфтаи глюкоза/инсулин ҳамчун механизмҳои эҳтимолии муштараки марбут ба эпилептогенез баррасӣ мешаванд.

Ин чаҳорчӯбаи биологӣ сабаб мешавад, ки на танҳо таъсири метаболикии доруҳои пасткунандаи глюкоза, балки таъсирҳои эҳтимолии онҳо ба рагҳо, илтиҳоб ва низоми асаб низ омӯхта шаванд. Азбаски таъсирҳои ингибиторҳои SGLT2 ба гурдаҳо ва низоми дилу рагҳо берун аз паст кардани глюкоза маълуманд, муҳаққиқон робитаи ин гурӯҳи доруҳоро бо инсиденти эпилепсия сазовори арзёбии ҷудогона донистанд.

Чаро ингибиторҳои DPP-4 ҳамчун муқоисакунанда интихоб шуданд?

Дар таҳқиқот ингибиторҳои DPP-4 ҳамчун муқоисакунандаи фаъол истифода шуданд. Далели муаллифон ин аст, ки ингибиторҳои SGLT2 ва DPP-4 дар марҳилаҳои шабеҳи алгоритми табобати диабети навъи 2 истифода шуда метавонанд ва ингибиторҳои DPP-4 бо таъсирҳои васеи берун аз назорати гликемия мисли ингибиторҳои SGLT2 алоқаманд карда нашудаанд.

Агонистҳои ретсептори GLP-1 ҳамчун муқоисакунанда интихоб нашудаанд; зеро дар манбаъ гуфта мешавад, ки ин гурӯҳ низ таъсирҳои плейотропии марбут ба илтиҳоб ва нейропротексия дорад ва метавонад тафсири сигнали эҳтимолан хоси SGLT2-ро мушкил гардонад.

Тақлиди Озмоиши Ҳадафнок Чист?

Тақлиди озмоиши ҳадафнок равиши таҳқиқотиест, ки маълумоти мушоҳидавии ҳаёти воқеиро то ҳадди имкон мувофиқи меъёрҳои мувофиқат, оғози табобат, пайгирӣ, натиҷа ва нақшаи таҳлили як озмоиши фарзии тасодуфишудаи назоратшаванда сохторбандӣ мекунад; ин усул тасодуфисозиро ба вуҷуд намеорад, аммо мехоҳад баъзе ғаразҳои таҳқиқоти мушоҳидавиро, аз ҷумла дар вақтбандӣ ва интихоби муқоисакунанда, кам намояд.

Дар ин таҳқиқот «оғози озмоиш» санаи аввалин дорухати ингибитори SGLT2 ё DPP-4 муайян карда шудааст. Бемороне, ки пештар ташхиси эпилепсия доштанд, хориҷ шуданд; пайгирӣ аз оғози дору то пайдоиши эпилепсияи нав, марг, анҷоми давраи панҷсолаи пайгирӣ ё қатъи дастрасӣ ба маълумот — ҳар кадоме пештар рух диҳад — идома ёфт.

Яке аз бартариҳои асосии равиши target trial emulation ин аст, ки пайдарҳамии вақтро равшан месозад: аввал мувофиқат, сипас оғози табобат ва баъд пайгирии натиҷа. Бо вуҷуди ин, азбаски тасодуфисозии воқеӣ нест, residual confounding вобаста ба хусусиятҳои ченнашуда ё набуда дар пойгоҳи додаҳо комилан бартараф намешавад.

Раванди интихоби беморон

Нақшаи интихоби беморон дар саҳифаи 3-и манбаъ гурӯҳи ибтидоии 8.742.195 нафари синнашон 18 ва болотарро нишон медиҳад, ки байни Январ 2012–Декабр 2023 ба пизишки умумӣ муроҷиат кардаанд. Байни Январ 2012–Декабр 2022, 81.963 нафаре, ки ба метформин илова карда аввалин дорухати ингибитори SGLT2 гирифтанд, ва 124.338 нафаре, ки аввалин дорухати ингибитори DPP-4 гирифтанд, муайян шуданд.

Пас аз хориҷ кардани истифодабарандагони дигар доруҳои зиддигипергликемӣ дар санаи индекс, дар гурӯҳи SGLT2 74.481 нафар ва дар гурӯҳи DPP-4 107.050 нафар боқӣ монданд. Пас аз хориҷ кардани шахсоне, ки қаблан ё дар санаи индекс ташхиси эпилепсия, status epilepticus ё конвулсия доштанд ё дорухати доруи antiseizure гирифта буданд, нақшаи ниҳоии интихоб барои SGLT2 72.780 ва барои DPP-4 103.948 беморро нишон медиҳад.

Ин ду гурӯҳ дар маҷмӯъ 176.728 беморро ташкил медиҳанд. Бо ин вуҷуд, дар бахшҳои асосии Results ва Abstract навишта шудааст, ки %43 когорт SGLT2 ва %57 DPP-4-ро оғоз кардааст. Азбаски ададҳои дақиқи нақшаи интихоб бо ин фоизҳо комилан мувофиқ нестанд, ин тафовути гузориш дар дохили манбаъ ба таври маҷбурӣ ба як арзиш мутобиқ карда нашудааст.

Барои кам кардани confounding чӣ кор карда шуд?

Дар маълумоти мушоҳидавӣ интихоби дору тасодуфӣ нест. Синну сол, бемориҳо, дигар доруҳои истифодашаванда ва хусусиятҳои клиникии бемор метавонанд ҳам ба интихоби табобат ва ҳам ба хатари эпилепсия таъсир расонанд. Аз ин рӯ таҳқиқот вазндиҳии бар асоси propensity score-ро истифода кардааст.

Propensity score арзишест, ки эҳтимоли гирифтани ингибитори SGLT2-ро мувофиқи хусусиятҳои ибтидоии ченшудаи бемор ҷамъбаст мекунад. Муҳаққиқон онро на бо як модели ягонаи логистикӣ, балки бо ансамбли SuperLearner, ки регрессияи логистикӣ ва моделҳои decision tree classifier-ро муттаҳид мекунад, тахмин карданд. Моделҳо бо cross-validation ва convex weight optimization якҷоя карда шуданд.

Ин холҳо баъдан барои тавлиди inverse probability of treatment weights (IPTW)-и устуворкардашуда истифода шуданд. Барои пешгирӣ аз бартарии вазнҳои аз ҳад зиёд дар таҳлил вазнҳо дар персентилҳои 1-ум ва 99-ум маҳдуд карда шуданд.

Тавозун бо standardized mean difference арзёбӣ шуд. Таҳқиқот хабар медиҳад, ки пеш аз вазндиҳӣ SMD дар баъзе тағйирёбандаҳо то 0,35 расида, баъд аз он дар ҳамаи тағйирёбандаҳои ибтидоии ченшуда аз 0,1 поён рафт.

HR 0,72 Дар Ин Таҳқиқот Чӣ Маъно Дорад?

HR 0,72 маънои онро дорад, ки дар модели вазнноки Cox hazard-и лаҳзавии эпилепсияи нав дар гурӯҳи оғозкардаи ингибитори SGLT2 дар тӯли пайгирӣ нисбат ба гурӯҳи оғозкардаи ингибитори DPP-4 тақрибан %28 пасттар тахмин шудааст; ин ба маънои кам шудани хатари мутлақ ба андозаи %28 ё пешгирии сабабии эпилепсия аз ҷониби ингибиторҳои SGLT2 ба андозаи %28 нест.

Hazard ratio муқоисаи нисбии суръати рух додани ҳодисаҳо дар тӯли вақт аст. Барои дарки клиникии ин таҳқиқот арзишҳои мутлақи инсидент ҳам муҳиманд: дар гурӯҳи SGLT2 ба ҳар 1000 нафар-сол 2,05 ва дар гурӯҳи DPP-4 2,45 ҳолати эпилепсия гузориш шудааст. Муҳаққиқон махсусан хурд будани фарқи мутлақро таъкид мекунанд.

Каҷҳои Kaplan–Meier чиро нишон медиҳанд?

Ду графики Kaplan–Meier дар саҳифаи 5-и манбаъ инсиденти ҷамъшудаи панҷсолаи эпилепсияро муқоиса мекунанд. Панели аввал таҳлили асосӣ ва панели дуюм таҳлили ҳассосиятро нишон медиҳад, ки шаш моҳи аввали баъди оғози табобатро grace period мешуморад. Дар ҳар ду тасвир каҷи DPP-4 болотар аз каҷи SGLT2 ҷойгир аст; ин намунаи графикӣ бо hazard-и пасттари SGLT2 дар модели Cox ҳамсамт мебошад.

Ҷудошавии каҷҳои Kaplan–Meier худ ба худ далели сабабият нест. Каҷҳо намунаи вақтии рӯйдодҳоро дар гурӯҳҳои мушоҳидавии вазннок нишон медиҳанд.

Натиҷаҳо аз рӯи синну сол

Дар гурӯҳи ≥60-сола робита аз ҷиҳати оморӣ аҳамиятнок аст; дар гурӯҳи <60-сола фосилаи эътимод аз 1 мегузарад. Аммо азбаски манбаъ барои фарқи гурӯҳҳои синнусолӣ formal interaction test намедиҳад, хулосаи «SGLT2 танҳо дар пиронсолон таъсир дорад» баровардан мумкин нест.

Натиҷаҳо аз рӯи ҷинс

Дар занон робита аз ҷиҳати оморӣ аҳамиятнок аст; дар мардон p=0,054 каме болотар аз ҳадди маъмулии p<0,05 монд. Муаллифон тавзеҳоти эҳтимолӣ ба монанди гормонҳо, нейроилтиҳоб, тавозуни GABA/глутамат ва риояи табобатро баррасӣ мекунанд; вале ин таҳқиқот чунин механизмҳоро чен накардааст.

Механизмҳои эҳтимолии биологӣ

Худи таҳқиқот озмоиши мустақими механизми нейробиологиро анҷом надодааст. Дар бахши муҳокима афзоиши сабуки кетонҳо, ки аз ингибиторҳои SGLT2 ба вуҷуд омада метавонад, беҳтар шудани фаъолияти митохондрия, кам шудани стресси оксидшавӣ ва сигналҳои илтиҳобӣ, инчунин таъсирҳои эҳтимолии мустақими интиқолдиҳандаҳои SGLT дар бофтаи асаб ҳамчун роҳҳои аз ҷиҳати биологӣ қобили қабул пешниҳод мешаванд.

Муаллифон махсусан баррасӣ мекунанд, ки афзоиши боздории GABA-ергӣ, кам шудани ҳаяҷони глутаматергӣ, устувории градиентҳои ионӣ ва фурӯнишонии нейроилтиҳоб метавонанд назариявӣ ба остонаи ташаннуҷ таъсир расонанд. Аммо ҳеҷ яке аз инҳо дар пойгоҳи мавҷудаи беморон чен нашудааст.

Аз ин рӯ фарқи мушоҳидашудаи HR маънои исботи як механизми мушаххас дар одамонро надорад. Тавзеҳоти механизмҳо дар манбаъ фарзияҳои биологии бар адабиёт асосёфтаанд.

Оё Ин Таҳқиқот Исбот Мекунад, Ки Ингибиторҳои SGLT2 Эпилепсияро Пешгирӣ Мекунанд?

Не. Таҳқиқот робитаи мушоҳидавии вазннокро байни оғози ингибитори SGLT2 ва инсиденти пасттари эпилепсияи нав нишон медиҳад; азбаски тасодуфисозӣ анҷом дода нашудааст, баъзе тағйирёбандаҳои муҳим дар база вуҷуд надоранд ва residual confounding истисно нашудааст, хулоса кардан мумкин нест, ки ингибиторҳои SGLT2 эпилепсияро сабабан пешгирӣ мекунанд.

Муаллифон қайд мекунанд, ки сатҳҳои мутлақи ҳодисаҳо паст буда, фарқи мутлақи байни ду гурӯҳ хурд мондааст. Дар муҳокимаи таҳқиқот равшан гуфта мешавад, ки таъсири андозаи клиникие нишон дода нашудааст, ки истифодаи ингибиторҳои SGLT2-ро танҳо барои пешгирии эпилепсия асоснок кунад.

Бинобар ин паёми клиникии мақола пешниҳоди доруи нави эпилепсия нест. Натиҷаҳо фарзияи робитаи иловагии эҳтимолии плейотропиро дар шахсони гирифтори диабети навъи 2 дастгирӣ мекунанд, ки аллакай бинобар сабабҳои метаболикӣ, дилу раг ё гурда барои ингибитори SGLT2 нишондод доранд.

Натиҷаҳое, ки таҳқиқот дастгирӣ мекунад ва намекунад

Он чи таҳқиқот дастгирӣ мекунад: Дар маълумоти воқеии беморони амбулатории Олмон, баъди мувозинат кардани хусусиятҳои ибтидоии ченшуда бо IPTW, оғози ингибитори SGLT2 нисбат ба оғози ингибитори DPP-4 бо hazard-и пасттари эпилепсияи нав робита дорад. Робита дар ду таҳлили ҳассосият низ дар ҳамон самт боқӣ мемонад.

Он чи таҳқиқот дастгирӣ намекунад: Ин таҳқиқот собит накардааст, ки ингибиторҳои SGLT2 эпилепсияро пешгирӣ мекунанд, бояд барои табобати эпилепсия истифода шаванд, дар тамоми кишварҳо як андозаи таъсир дида мешавад, таъсири биологӣ дар занон ё пиронсолон воқеан қавитар аст ё механизмҳои кетонӣ/зиддиилтиҳобӣ сабаби робитаи мушоҳидашуда мебошанд.

Усул ва Натиҷаҳои Таҳқиқот

Тарҳи таҳқиқот ва манбаи додаҳо

Таҳқиқот ба пойгоҳи додаҳои IQVIA Disease Analyzer асос ёфтааст, ки сабтҳои тӯлонии беномкардашудаи хизматрасонии мунтазами амбулатории Олмонро дар бар мегирад. Пойгоҳи додаҳо сабтҳои маъмулии демография, ташхис, дорухат ва натиҷаҳои клиникии беморонро дорад.

Таҳқиқот когорти ретроспективии мушоҳидавиро бар асоси принсипҳои target trial emulation сохт. Меъёрҳои мувофиқат, стратегияҳои муқоисашавандаи табобат, санаи индекс, оғоз ва анҷоми пайгирӣ, натиҷа ва равиши таҳлил пешакӣ муайян шуданд.

Экспозитсия ва натиҷаи аввалия

Экспозитсия оғози аввалин дорухати ингибитори SGLT2 аст; муқоисакунандаи фаъол оғози аввалин дорухати ингибитори DPP-4 мебошад. Натиҷаи аввалия ташхиси нави эпилепсия дар ҷараёни пайгирӣ дар бемороне аст, ки қаблан эпилепсия надоштанд.

Пайгирӣ баъд аз дорухати ибтидоӣ оғоз гардида, дар лаҳзаи пайдоиши эпилепсияи нав, марг, анҷоми ҳадди аксари панҷсолаи пайгирӣ ё қатъи дастрасии маълумот, ҳар кадом аввал рух диҳад, хотима меёбад.

Propensity score ва SuperLearner

Модели propensity score регрессияи логистикӣ ва моделҳои decision tree classifier-ро дар ансамбли SuperLearner муттаҳид кардааст. Cross-validation иҷрои ҳар як модели номзадро арзёбӣ намуда, convex weight optimization вазнҳои нисбии моделҳоро дар пешгӯии ансамблӣ муайян кардааст.

Аз propensity score-ҳо IPTW-и устуворкардашуда ҳосил шудааст; барои кам кардани таъсири вазнҳои аз ҳад зиёд арзишҳои берун аз персентилҳои 1-ум ва 99-уми тақсимот маҳдуд карда шуданд.

Ташхиси тавозун

Тавозуни тағйирёбандаҳои ибтидоӣ байни гурӯҳҳои табобат бо standardized mean difference арзёбӣ шуд. Муҳаққиқон:

\[ \mathrm{SMD} < 0.1 \]

ро ҳамчун ҳадди тавозуни қобили қабул истифода кардаанд. Пеш аз вазндиҳӣ баъзе арзишҳои SMD то 0,35 расида, баъд аз вазндиҳӣ дар ҳамаи ковариатҳои ченшуда аз 0,1 поён рафтанд.

Ин натиҷа беҳтар шудани тавозунро барои ковариатҳои ченшуда нишон медиҳад; мувозинат шудани тағйирёбандаҳои умуман набуда дар базаи додаҳоро нишон намедиҳад.

Таҳлили омории аввалия

Тахминҳои вазнноки Kaplan–Meier барои нишон додани инсиденти эпилепсия дар давоми вақт истифода шуданд. Тахмини асосии таъсир бо модели вазнноки Cox proportional hazards, ки robust variance estimator дошт, ҳисоб карда шуд.

Андозаи таъсир ҳамчун hazard ratio ва фосилаи эътимоди %95 оварда шуд:

\[ HR = 0.72,\qquad 95\%\,CI = 0.61\text{–}0.86,\qquad p<0.001 \]

Ин HR натиҷаи модели бевосита ҳисобшуда дар манбаъ мебошад; Verianla онро аз нав тахмин накардааст.

Натиҷаҳои асосӣ

Ҳар ду таҳлили ҳассосият HR-ро аз 1 поён нигоҳ доштанд. Ин нишон медиҳад, ки робитаи асосии оморӣ дар интихоби гуногуни моделсозӣ пурра аз байн нарафтааст; аммо confounding-и ченнашударо бартараф намекунад.

Ҷиҳатҳои қавии таҳқиқот

Ҷиҳатҳои асосии қавии таҳқиқот намунаи калони воқеӣ, истифодаи муқоисакунандаи фаъол, тарҳи target trial emulation, propensity score-и бар SuperLearner асосёфта, IPTW-и устуворкардашуда, ташхиси вазнҳо ва ду таҳлили ҷудогонаи ҳассосият мебошанд.

Муайян кардани равшани пайдарҳамии вақт аз интихоби бемор то таҳлили натиҷа ба кам шудани мушкилоти тарҳрезии монанд ба immortal-time кумак мекунад. Муқоисакунандаи фаъоли DPP-4 бошад ба кам кардани confounding-by-indication, ки метавонад аз муқоисаи танҳо беморони табобатгиранда бо табобатнагиранда ба вуҷуд ояд, нигаронда шудааст.

Маҳдудиятҳо

Residual confounding: Бо вуҷуди усулҳои пешрафтаи вазндиҳӣ, тарҳи мушоҳидавӣ ғаразро аз омилҳои ченнашуда пурра бартараф карда наметавонад.

Таснифи ташхиси эпилепсия: Натиҷа ба рамзҳои маъмулии хизматрасонии тиббӣ такя мекунад ва дар доираи таҳқиқот тасдиқи мустақили неврологӣ гузаронда нашудааст.

Фарқи дорухат ва истифодаи воқеӣ: Экспозитсияи дору аз рӯи дорухат муайян шудааст; воқеан ва мунтазам истеъмол шудани дору бевосита чен нашудааст.

Тағйирёбандаҳои клиникии нопурра: Давомнокии диабет, eGFR ва тафсилоти фаъолияти гурдаҳо, фраксияи партоиши меъдачаи чап, NT-proBNP, BMI, тамокукашӣ, риояи табобат, тарзи зиндагӣ ва нишондиҳандаҳои иҷтимоӣ-иқтисодӣ дар база мавҷуд нестанд.

Channeling bias: Эҳтимоли бештар ба SGLT2 равона шудани беморони ҷавонтар ё аз ҷиҳати метаболикӣ солимтар ва ба ингибиторҳои DPP-4 равона шудани гирифторони бемории музмини гурда комилан истисно намешавад.

Қобилияти умумисозӣ: Азбаски маълумот аз амалияи амбулатории Олмон гирифта шудааст, тахмини таъсир метавонад дар низомҳои дигари тиббӣ, сохтори қавмӣ ё одатҳои навиштани дорухат фарқ кунад.

Таҳқиқоти оянда

Манбаъ мегӯяд, ки барои муайян кардани сабабият озмоиши дурнамои тасодуфишуда лозим аст. Азбаски басомади эпилепсия паст аст, тарҳҳои event-driven бо иштироки бештари беморони хавфашон баланд пешниҳод мешаванд. Махсусан беморони солхӯрда, шахсони гирифтори бемории диабетии рагҳои мағзи сар ё норасоии дил ҳамчун гурӯҳҳои ҷолиби таҳқиқот зикр шудаанд.

Муаллифон инчунин муқоисаи мустақими ингибиторҳои SGLT2 бо агонистҳои ретсептори GLP-1; таҳқиқоти тарҷумавии механизмҳо барои ҷудо кардани мубодилаи кетонҳо, роҳҳои зиддиилтиҳобӣ/антиоксидантӣ ва таъсири мустақими SGLT дар садди хун-мағзи сар; такрори натиҷаро дар когортҳои байналмилалии дигар пешниҳод мекунанд.

Ёддошт оид ба Манбаъ ва Усул

Таҳқиқоти аслӣ: Negative Association of SGLT2 Inhibitors with Epilepsy Risk Compared with DPP-4 Inhibitors in Type 2 Diabetes: A Target Trial Emulation.

Муаллифон: Corinna Doege, Jamschid Sedighi, Mark Luedde, Samuel Sossalla, Karel Kostev.

Муаллифони дорои саҳми баробар: Corinna Doege ва Jamschid Sedighi.

Муаллифони масъули иртибот: Jamschid Sedighi ва Karel Kostev.

Муассисаҳо: Central Hospital Bremen; University Hospital of Giessen and Marburg, Campus Giessen; Cardiologicum Bremerhaven, Sanecum Group GmbH; Kerckhoff-Clinic; Cardio-Pulmonary Institute; IQVIA Epidemiology.

Маҷалла: Diabetology.

Ношир: MDPI.

Ҷилд / шумора / мақола: 7(6), 104.

DOI: 10.3390/diabetology7060104.

Ирсол: 13 апрели 2026.

Таҷдиди назар: 14 майи 2026.

Қабул: 25 майи 2026.

Нашр: 1 июни 2026.

Навъи манбаъ: Таҳқиқоти когорти ретроспективии мушоҳидавии тақризшуда; target trial emulation.

Литсензия: Creative Commons Attribution (CC BY).

Манбаи додаҳо: IQVIA Disease Analyzer, сабтҳои маъмулии беморони амбулатории Олмон.

Намунаи асосӣ: 176.728 калонсолони гирифтори диабети навъи 2.

Маблағгузорӣ: Хароҷоти нашр барои Jamschid Sedighi аз ҷониби JLU CAREER Program-и факултети тиббии Justus Liebig University of Giessen пардохта шудааст.

Ахлоқ: Азбаски танҳо маълумоти беномшуда ва ба шахс барқарорнашаванда истифода шуд, иҷозати кумитаи маҳаллии ахлоқ ва informed consent-и инфиродӣ лозим дониста нашуд.

Дастрасии додаҳо: Гуфта мешавад, ки Karel Kostev метавонад маълумотро бо дархости асоснок пешниҳод кунад; маълумот ба шахсони алоҳида баргардондашаванда нест.

Саҳми муаллифон: Ҳамаи муаллифон таҳлил ва тафсири додаҳо, баррасии интиқодии илмӣ, тасдиқи ниҳоӣ ва масъулияти дурустӣ/якпорчагии таҳқиқотро ба уҳда гирифтанд. Corinna Doege, Mark Luedde ва Karel Kostev инчунин ба тарҳи таҳқиқот ва ба даст овардани додаҳо саҳм гузоштанд.

Бархӯрди манфиатҳо: Karel Kostev корманди IQVIA мебошад. Jamschid Sedighi аз AstraZeneca ва Bayer ҳаққи суханронӣ/машварат; Mark Luedde аз Novartis, Pfizer, Sequiris, Vifor, AstraZeneca, Boehringer Ingelheim ва Bristol-Myers-Squibb; Samuel Sossalla аз AstraZeneca, Novartis, Berlin-Chemie, Bristol-Myers-Squibb, Boehringer Ingelheim, Lilly, Bayer ва Pfizer ҳаққи суханронӣ/машварат гирифтааст. Муаллифони дигар бархӯрди эҳтимолии манфиатҳои тиҷоратӣ ё молиявиро гузориш накардаанд.

Ҳудуди асосии тафсир: Ин таҳқиқот робитаи мушоҳидавии ингибиторҳои SGLT2 бо инсиденти эпилепсияро нишон медиҳад. Тасодуфисозӣ вуҷуд надорад; residual confounding ва exposure/outcome misclassification мумкинанд. Натиҷа нишондод барои пешгирии эпилепсия ё тавсияи табобати инфиродиро ба вуҷуд намеорад.

Ёддошти ададии дохили манбаъ: Нақшаи интихоби беморон гурӯҳҳои ниҳоиро 72.780 бемори SGLT2 ва 103.948 бемори DPP-4 нишон медиҳад, дар ҳоле ки матни асосӣ мегӯяд %43 аз 176.728 бемор SGLT2-ро оғоз кардааст. Азбаски ин ду пешниҳоди рақамӣ мувофиқати пурраи арифметикӣ надоранд, Verianla онҳоро бе тавзеҳ мутобиқ накардааст.