Aile merkezli bakım, pediatrik sağlık hizmetlerinde uzun süredir temel bakım felsefelerinden biri olarak kabul edilir. Bu yaklaşımın çıkış noktası basittir ama klinik olarak çok güçlüdür: Çocuk hastayı yalnızca hastane yatağındaki birey olarak görmek yeterli değildir; çocuk, ailesiyle birlikte yaşar, iyileşme sürecini aile desteğiyle taşır ve bakım deneyimini çoğu zaman ebeveynleriyle birlikte yaşar. Bu nedenle çocuğun bakımında aileyle iş birliği kurmak, aile bilgisini ciddiye almak, karar süreçlerinde aileyi dışarıda bırakmamak ve açık iletişim sağlamak pediatrik bakımın niteliğini etkileyebilir.

Çalışmanın temel problemi, aile merkezli bakımın teoride güçlü biçimde kabul edilmesine rağmen günlük klinik uygulamada her zaman tutarlı şekilde hayata geçirilememesidir. Hemşireler aile katılımını değerli bulabilir; ancak yoğun iş yükü, zaman baskısı, iletişim zorlukları, personel sınırlılıkları, kurum politikaları, fiziksel alan yetersizlikleri, rol belirsizliği veya aileyle iş birliğine yönelik eğitim eksikliği nedeniyle bu olumlu tutumlar uygulamaya aynı düzeyde yansımayabilir.

Bu çalışma, tam olarak bu tutum-uygulama aralığını incelemektedir. Araştırmacılar, Güney Hindistan’daki bir pediatrik bakım ortamında hemşirelerin aile merkezli bakım uygulamalarını ve aile katılımına yönelik tutumlarını birlikte ölçmüştür. Böylece yalnızca “hemşireler aile merkezli bakımı destekliyor mu?” sorusuna değil, “bu destek uygulamada ne kadar görünür hale geliyor?” sorusuna da yanıt aranmıştır.

Makalenin literatürde cevap verdiği boşluk, Hindistan pediatri bağlamında aile merkezli bakım üzerine sınırlı sayıda çalışma bulunmasıdır. Aile merkezli bakım üzerine uluslararası literatür geniş olsa da farklı ülkelerde sağlık sistemleri, aile rolleri, kültürel beklentiler, hemşirelik eğitimi, hastane altyapısı ve klinik iş yükü değişebilir. Bu nedenle Batı ülkelerinde veya başka Asya bağlamlarında elde edilen bulguların Güney Hindistan’daki pediatri birimlerine doğrudan aktarılması doğru olmayabilir. Bu çalışma, yerel bir pediatrik bakım ortamında hemşire bakış açısını görünür kılmaya çalışmaktadır.

Çalışma, aile merkezli bakım yerine bazı yeni yayınlarda kullanılan “çocuk ve aile merkezli bakım” terimine de değinir. Bu daha yeni kavram, yalnızca ailenin değil, çocuğun ve gençlerin kendi bakım kararlarına katılımını da daha belirgin biçimde vurgular. Ancak araştırmada kullanılan ölçüm araçları FCC terminolojisini kullandığı için makale boyunca aile merkezli bakım terimi korunmuştur. Bu ayrım önemlidir; çünkü çalışma çocukların kendi sesini doğrudan ölçmemekte, hemşirelerin aileyle ilgili tutum ve uygulamalarına odaklanmaktadır.

Araştırma tasarımı kesitsel tanımlayıcıdır. Kesitsel çalışma, verilerin tek bir zaman noktasında toplandığı anlamına gelir. Bu tasarım, mevcut durumun fotoğrafını çekmeye uygundur; fakat zaman içindeki değişimi, neden-sonuç ilişkisini veya bir müdahalenin etkisini göstermez. Bu nedenle çalışma, aile merkezli bakım eğitiminin hemşire uygulamalarını artırdığını ya da olumlu tutumların doğrudan daha iyi uygulama yarattığını kanıtlamaz. Yalnızca bu örneklemde tutum ve bildirilen uygulama arasında anlamlı bir ilişki olduğunu gösterir.

Çalışma, Bengaluru’da bulunan 300 yataklı özel bir üçüncü basamak hastanede yapılmıştır. Katılımcılar genel pediatri servisleri, yenidoğan yoğun bakım ünitesi, pediatrik yoğun bakım ünitesi ve acil bakım hizmetleri gibi çocuk ve ailelerle yoğun temas gerektiren alanlarda çalışan kayıtlı hemşirelerdir. Bu ortamın seçilmesi mantıklıdır; çünkü pediatrik bakımda aile çoğu zaman çocuğun yanında bulunur, bilgi verir, bakım kararlarına katılır ve hastane deneyimini çocukla birlikte yaşar.

Örnekleme yöntemi amaçlı örneklemedir. Araştırmacılar, pediatrik birimlerde çocuk ve ailelere bakım veren kayıtlı hemşireleri çalışmaya dahil etmiştir. Çalışmada resmi örneklem büyüklüğü hesabı yapılmamıştır. Yazarlar, çalışmanın keşifsel ve tanımlayıcı niteliği nedeniyle 60 katılımcılık hedef örneklemin bu kurum bağlamında hemşirelerin tutum ve uygulamaları hakkında betimleyici bilgi sağlamak için uygun kabul edildiğini belirtmiştir. Bu nokta önemlidir; çünkü çalışma küçük alt grup farklarını tespit etmek veya geniş çıkarımsal analizler yapmak için istatistiksel olarak güçlendirilmiş bir çalışma değildir.

Veriler anonim çevrimiçi anket yoluyla REDCap platformunda toplanmıştır. Ankette yaş, cinsiyet, medeni durum, eğitim durumu, toplam hemşirelik deneyimi, pediatri hemşireliği deneyimi ve çalışılan klinik alan gibi demografik ve mesleki değişkenler yer almıştır. Katılımcıların İngilizce yeterliliği olduğu için ölçekler çevrilmeden kullanılmıştır. Makaleye göre İngilizce hem hemşirelik eğitiminde öğretim dili hem de klinik dokümantasyon ve profesyonel iletişimde kullanılan bir dildir.

Çalışmanın ilk temel ölçüm aracı FCCQ-R’dir. Bu ölçek, hemşirelerin aile merkezli bakım uygulamalarını çok alanlı biçimde değerlendirmek için kullanılmıştır. Ölçekte 45 dikotom yani evet/hayır maddesi vardır. Maddeler dokuz alana dağılmıştır. Her alan için puan, o alandaki evet yanıtlarının toplamının madde sayısına bölünmesiyle hesaplanmıştır. Çalışmanın ölçüm mantığı şu formülle anlaşılabilir:

\[ \text{Alan puanı} = \frac{\text{Evet yanıtı sayısı}}{\text{Alandaki madde sayısı}} \]

Burada alan puanı 0 ile 1 arasında değişir. Değer 1’e yaklaştıkça ilgili aile merkezli bakım alanının daha güçlü biçimde uygulandığı bildirilmiş olur. Çalışmada her alan beş maddeden oluştuğu için, örneğin bir alanda dört “evet” yanıtı varsa alan puanı 4/5 yani 0,80 olur.

FCCQ-R toplam puanı ise 45 maddenin ham puanlarının toplanmasıyla elde edilir:

\[ \text{FCCQ-R toplam puanı} = \sum_{i=1}^{45} X_i \]

Burada X_i, i’inci maddeye verilen yanıtı temsil eder; evet yanıtı 1, hayır yanıtı 0 olarak değerlendirilir. Toplam puan 0 ile 45 arasında değişir. Daha yüksek puan, daha fazla aile merkezli bakım uygulaması bildirildiği anlamına gelir. Çalışmada ortalama toplam puan 26,77 ve standart sapma 3,17’dir. Kesin eşik değer bulunmadığı için yazarlar bu değeri ölçek orta noktasının biraz üzerinde, orta düzeyde uygulama olarak yorumlamıştır.

İkinci ölçüm aracı FINC-NA’dır. Bu ölçek, hemşirelerin ailelerin bakım sürecindeki önemine yönelik tutumlarını ölçer. Ölçek 26 maddeden oluşur ve her madde 1’den 4’e kadar puanlanan Likert yapısındadır. FINC-NA dört alt ölçek içerir: “Aile Hemşirelik Bakımında Bir Kaynaktır”, “Aile Bir Yüktür”, “Aile Hemşirenin Kendi Kaynağıdır” ve “Aile İş Birliği Ortağıdır”. Genel olarak yüksek puanlar aile katılımına yönelik daha olumlu tutumları gösterir.

Ancak “Aile Bir Yüktür” alt ölçeği olumsuz ifadelerden oluştuğu için dikkatli yorumlanmalıdır. Çalışmada bu alt ölçek ham puanlarla analiz edilmiştir; bu nedenle düşük puan, hemşirelerin aileleri yük olarak görme eğiliminin düşük olduğunu ifade eder. Bu çalışmada bu alt ölçeğin ortalaması 1,85’tir. Bu, katılımcıların aileleri bakım sürecinde genel olarak yük gibi görmediğini düşündürür.

Çalışmanın sonuçlarında katılımcı profili, pediatrik bakım ortamındaki erken kariyer hemşirelik iş gücünü yansıtır. Katılımcılar ağırlıklı olarak kadın, 26-35 yaş aralığında ve staff nurse olarak doğrudan hasta bakımı veren hemşirelerden oluşmuştur. Çoğunun pediatri hemşireliği deneyimi bir ile beş yıl arasındadır. Bu özellik, bulguların özellikle erken kariyer pediatri hemşirelerinin aile merkezli bakıma bakışını temsil edebileceğini düşündürür.

FCCQ-R sonuçlarına göre aile merkezli bakım uygulamaları orta düzeydedir. Toplam ortalama 26,77/45’tir. Alan puanları 0,48 ile 0,78 arasında değişmiştir. En yüksek puanlar “Aile Çocuğun Yaşamında Süreklidir” ve “Personel İçin Duygusal Destek” alanlarında görülmüştür. Bu, hemşirelerin ailenin çocuk için kalıcı ve merkezi rolünü tanıma konusunda daha güçlü uygulama bildirdiğini ve personel desteğiyle ilişkili bazı alanların görece daha iyi olduğunu düşündürür.

Daha düşük puan alan FCCQ-R alanları ise özellikle önemlidir: ebeveynden ebeveyne destek, ebeveynlerle bilgi paylaşımı, sağlık hizmeti sunum sistemi, duygusal ve finansal destek ve gelişimsel ihtiyaçlar. Bu alanlar çoğu zaman bireysel iyi niyetten daha fazlasını gerektirir. Örneğin ebeveynden ebeveyne destek için kurum içinde mekanizma, zaman, yönlendirme ve mahremiyet gerekir. Bilgi paylaşımı için standart iletişim süreçleri, uygun dil, düzenli güncelleme ve ekip içi uyum gerekir. Duygusal ve finansal destek için ise sosyal hizmet, psikolojik destek, kurum politikaları ve kaynak bağlantıları gerekebilir.

Bu nedenle çalışma, aile merkezli bakımda en zor alanların daha çok örgütsel ve sistem düzeyindeki alanlar olduğunu göstermektedir. Hemşire aileyi değerli görebilir; fakat kurum bilgi paylaşımını kolaylaştırmıyorsa, yoğun iş yükü aileyle konuşmaya zaman bırakmıyorsa veya aile destek mekanizmaları kurumsallaşmamışsa uygulama puanı sınırlı kalabilir. Bu bulgu, aile merkezli bakımın yalnızca hemşire tutumuyla değil, bakım sisteminin tasarımıyla da ilişkili olduğunu gösterir.

FINC-NA sonuçları, katılımcıların aile katılımına yönelik tutumlarının genel olarak olumlu olduğunu gösterir. Toplam FINC-NA ortalaması 2,63 ve standart sapması 0,16’dır. En yüksek alt ölçek puanı “Aile Hemşirelik Bakımında Bir Kaynaktır” alanında görülmüştür: ortalama 3,12 ve standart sapma 0,27’dir. Bu, hemşirelerin aileyi çocuğun bakımında bilgi, destek ve süreklilik sağlayan bir kaynak olarak gördüğünü düşündürür.

“Aile İş Birliği Ortağıdır” alt ölçeği de 2,67 ortalama ile orta-olumlu düzeydedir. Bu, aileyi bakımda pasif ziyaretçi değil, iş birliği yapılabilecek bir aktör olarak görme eğilimini yansıtır. “Aile Hemşirenin Kendi Kaynağıdır” alanı 2,50 ortalama ile daha orta düzeydedir. Bu alan, ailenin hemşireye bakım sürecinde bilgi ve destek sağlayan bir kaynak olarak nasıl algılandığını gösterir.

En düşük puan “Aile Bir Yüktür” alt ölçeğindedir: ortalama 1,85, standart sapma 0,27. Bu düşük puan, olumsuz maddelere düşük katılım anlamına geldiği için olumlu bir bulgudur. Katılımcılar genel olarak ailelerin bakım sürecini zorlaştıran bir yük olduğunu düşünmemektedir. Ancak bu, aile katılımının her zaman kolay uygulandığı anlamına gelmez. Aileyi yük olarak görmemek ile aileyi bakımın her düzeyinde etkin ortak haline getirmek arasında kurumsal ve pratik bir mesafe vardır.

Çalışmanın en önemli istatistiksel ilişkisi FCCQ-R ve FINC-NA puanları arasındaki pozitif korelasyondur. Makalede Spearman korelasyonu ρ = .62, p < .001 olarak raporlanmıştır. Bu değer orta-güçlü düzeyde pozitif ilişki olarak okunabilir. Yani aile katılımına daha olumlu tutum bildiren hemşireler, aile merkezli bakım uygulamalarını da daha yüksek düzeyde bildirme eğilimindedir.

Bu ilişkinin basit yorumu şudur: Tutum ve uygulama birbirinden kopuk değildir. Hemşire aileyi bakımda kaynak ve ortak olarak gördüğünde, aile merkezli bakım davranışlarını daha fazla uyguladığını bildirme olasılığı artar. Ancak çalışmanın tasarımı nedenselliğe izin vermez. Belki olumlu tutum uygulamayı destekler; belki aile merkezli bakım uygulamalarında daha fazla deneyim kazanmak olumlu tutumu artırır; belki de her ikisini de kurum kültürü, eğitim, deneyim veya çalışma ortamı gibi üçüncü etkenler birlikte etkiler.

Makalenin tartışma bölümü, tutum ve uygulama arasındaki bu aralığı özellikle vurgular. Hemşireler aile katılımını değerli bulmaktadır; ancak FCCQ-R puanlarının orta düzeyde kalması, bu olumlu tutumun her zaman yüksek düzeyde uygulamaya dönüşmediğini gösterir. Bu durum uluslararası literatürde de bildirilen bir örüntüdür. Hemşireler aile merkezli bakım ilkelerini desteklese bile iletişim bariyerleri, rol belirsizliği, iş yükü ve örgütsel kısıtlar uygulamada değişkenlik yaratabilir.

Çalışmanın Güney Hindistan bağlamı ayrıca önemlidir. Hindistan’da aileler hastane bakımında çoğu zaman güçlü bir varlık gösterir; aile üyeleri çocuğun yanında kalabilir, bilgi almak isteyebilir, karar süreçlerine katılabilir ve bakımın bazı yönlerine destek olabilir. Ancak yüksek hasta yükü, yoğun iş temposu, kurum kaynakları, fiziksel alan düzeni ve hemşirelerin eğitim/deneyim düzeyi bu katılımın nasıl yönetildiğini etkileyebilir. Bu nedenle aile merkezli bakım, kültürel olarak aile varlığının güçlü olduğu bir ortamda bile otomatik olarak tam uygulanmış sayılmaz.

Erken kariyer hemşirelerin ağırlığı da önemli bir bulgudur. Katılımcıların büyük kısmı bir ile beş yıl arasında pediatri deneyimine sahiptir. Daha az deneyimli hemşireler ailelerle zorlu konuşmalar yapma, aileyi karar sürecine katma, bakım planını açıklama, aile kaygısını yönetme ve sınırları korurken iş birliği kurma konusunda daha fazla rehberliğe ihtiyaç duyabilir. Bu nedenle çalışma, oryantasyon, mentorluk ve yapılandırılmış aile merkezli bakım eğitimlerinin önemini vurgular.

Çalışmanın uygulamaya dönük önerileri özellikle daha düşük puan alan alanlara yöneliktir. Ebeveynden ebeveyne destek için akran destek grupları veya aile destek ağları oluşturulabilir. Bilgi paylaşımı için ailelere düzenli, tutarlı ve anlaşılır bilgilendirme süreçleri kurulabilir. Sağlık hizmeti sunum sistemi aile katılımını kolaylaştıracak şekilde gözden geçirilebilir. Erken kariyer hemşirelere iletişim, iş birliği ve aileyle ortak karar verme üzerine mentorluk sağlanabilir. Bu öneriler doğrudan çalışma içinde test edilmemiştir; ancak bulgulardan çıkarılan pratik geliştirme alanlarıdır.

Çalışmanın geçmiş açısından önemi, aile merkezli bakımın pediatri literatüründe uzun süredir savunulan bir ilke olmasına rağmen farklı sağlık sistemi bağlamlarında hâlâ eşit biçimde uygulanmadığını göstermesidir. Özellikle Hindistan pediatrik bakım ortamındaki hemşire deneyimlerine veri eklemesi, uluslararası literatürdeki boşluğu azaltır.

Bugün açısından önemi, çocuk hastanelerinde aile katılımının yalnızca ziyaretçi politikası veya ebeveyn memnuniyeti meselesi olmadığını göstermesidir. Aileler çocuğun belirtilerini, alışkanlıklarını, korkularını, önceki sağlık deneyimlerini ve bakım tercihlerini bilen temel bilgi kaynaklarıdır. Hemşire bu bilgiyi bakım planına dahil ettiğinde iletişim güçlenebilir, aile kaygısı azalabilir ve çocuğun hastane deneyimi daha destekleyici hale gelebilir. Ancak bu süreç eğitim, zaman, iletişim yapısı ve kurum desteği gerektirir.

Gelecek açısından çalışma, daha büyük ve çok merkezli araştırmalara ihtiyaç olduğunu açıkça gösterir. Tek özel hastane verisi, Hindistan’daki tüm pediatrik bakım ortamlarını temsil etmez. Kamu hastaneleri, kırsal merkezler, farklı eyaletler, farklı hasta yoğunlukları ve farklı kültürel-ekonomik koşullar aile merkezli bakım uygulamalarını değiştirebilir. Ayrıca yalnızca hemşirelerin öz-bildirimi değil; ailelerin, çocukların, hekimlerin ve diğer sağlık profesyonellerinin bakışı da dahil edilmelidir.

Gündelik yaşama etkisi açısından bu çalışma, hastanede çocuğu yatan aileler için önemli bir mesaj taşır. Aile merkezli bakım, ailenin hemşireye engel olması değil, çocuğun bakımında anlamlı ve güvenli biçimde ortak olmasıdır. Ancak bunun iyi işlemesi için ailelerin de açık iletişim, karşılıklı saygı, bakım ekibiyle iş birliği ve çocuğun ihtiyaçlarını paylaşma konusunda desteklenmesi gerekir. Hemşire açısından ise aileyle çalışmak yalnızca iyi niyet değil, profesyonel iletişim, sınır yönetimi, eğitim ve kurum desteği gerektiren klinik bir beceridir.

Çalışmanın güçlü yönleri arasında Hindistan pediatri bağlamında görece az çalışılmış bir konuda veri sunması, iki yerleşik ve yaygın kullanılan ölçüm aracı kullanması, farklı pediatrik klinik alanlardan hemşireleri dahil etmesi, verilerin doğrudan pediatrik bakım veren hemşirelerden toplanması ve yapılandırılmış anket yöntemiyle eksik yanıtların azaltılması yer alır.

Sınırlılıkları da önemlidir. Çalışma kesitseldir; bu nedenle tutum ve uygulama arasında neden-sonuç ilişkisi kurulamaz. Veriler öz-bildirime dayanır; hemşireler sosyal olarak beklenen yanıtları verme eğiliminde olabilir. Bu nedenle sonuçlar doğrudan gözlenen klinik uygulamaları değil, hemşirelerin bildirdiği uygulamaları ve tutumları gösterir. Çalışma tek bir özel üçüncü basamak hastanede yapılmıştır; kamu hastaneleri, kırsal ortamlar veya farklı kaynak düzeyindeki kurumlara genellenemez. Örneklem 60 kişidir ve çalışma küçük alt grup farklarını analiz etmek için güçlendirilmemiştir. Ayrıca çocukların, ailelerin ve diğer sağlık çalışanlarının görüşleri alınmamıştır.

Çalışmanın söylediği şey şudur: Bu Güney Hindistan pediatri örnekleminde hemşireler aile katılımına genel olarak olumlu bakmakta, aileleri bakım sürecinde yük olarak görmemekte, fakat aile merkezli bakım uygulamalarını orta düzeyde bildirmektedir. Daha olumlu aile katılımı tutumları, daha yüksek bildirilen aile merkezli bakım uygulamalarıyla ilişkilidir. Uygulamanın güçlendirilmesi için eğitim, mentorluk, iletişim süreçleri ve örgütsel destek önemlidir.

Çalışmanın söylemediği şey ise nettir. Bu çalışma aile merkezli bakımın çocuk sağlığı sonuçlarını bu hastanede doğrudan iyileştirdiğini kanıtlamaz. Her hemşirenin gerçek klinik davranışını gözlemlemez. Ailelerin ya da çocukların bakım deneyimini ölçmez. Eğitim programı, mentorluk ya da kurum politikası değişikliğinin etkisini test etmez. Ayrıca bulgular, tek merkezli ve öz-bildirim temelli olduğu için tüm Hindistan pediatrik bakım ortamlarına doğrudan genellenmemelidir.

Çalışmanın Yöntemi ve Bulguları

Bu çalışma, Güney Hindistan’daki bir pediatrik bakım ortamında hemşirelerin aile merkezli bakım uygulamalarını ve aile katılımına yönelik tutumlarını ölçmek için yürütülmüş kesitsel tanımlayıcı bir araştırmadır. Yeni bir klinik müdahale, eğitim programı veya hasta sonucu analizi sunmamaktadır.

FCCQ-R alan puanlarının temel hesaplama mantığı şöyledir:

\[ \text{Alan puanı} = \frac{\sum \text{Evet yanıtları}}{5} \]

Her FCCQ-R alanı beş maddeden oluştuğu için alan puanı 0 ile 1 arasında değişir. Daha yüksek değer, ilgili alanda daha fazla aile merkezli bakım uygulaması bildirildiğini gösterir.

FCCQ-R toplam puanı şu şekilde özetlenebilir:

\[ \text{Toplam FCCQ-R} = \sum_{i=1}^{45} X_i \]

Burada X_i, her bir maddeye verilen 0 veya 1 puanını ifade eder. Toplam puan 0-45 aralığındadır.

FCCQ-R ve FINC-NA arasındaki temel ilişki şöyledir:

Makale içinde korelasyon değeri bir bölümde yer tutucu biçimde “ρ = xx” olarak görünmekte, ancak özet ve devam eden sonuç/tartışma bölümlerinde değer ρ = .62, p < .001 olarak raporlanmaktadır. Bu makalede sonuç yorumlanırken yazarların açıkça bildirdiği nihai değer olan ρ = .62 kullanılmıştır; preprint metin olduğu için bu tür yazım/taslak kalıntıları dikkatle değerlendirilmelidir.

Çalışmanın teknik sonucu, hemşirelerin aile katılımına karşı olumlu tutuma sahip olmasına rağmen, aile merkezli bakım uygulamalarının tüm alanlarda eşit düzeyde güçlü olmadığını göstermektedir. En güçlü alanlar daha çok aileyi tanıma ve ilişkisel bakım boyutlarıdır; daha zayıf alanlar ise ebeveyn destek sistemleri, bilgi paylaşımı ve sağlık hizmeti sisteminin aile katılımına göre düzenlenmesi gibi daha yapısal alanlardır.

Bu nedenle çalışmanın pratik çıkarımı, bireysel hemşire tutumlarını güçlendirmenin yeterli olmadığıdır. Kurumların aile merkezli bakım için zaman, eğitim, iletişim standardı, aile destek mekanizması, yönetim desteği ve mentorluk sağlaması gerekir. Özellikle erken kariyer pediatri hemşireleri için aileyle iletişim, ortak karar verme, bakım planına aileyi katma ve sınırları koruyarak iş birliği kurma becerilerini destekleyen yapılandırılmış programlar yararlı olabilir.

Kaynak ve Yöntem Notu

Bu makale, Silvy Davis, Victoria Kain ve Elizabeth Forster tarafından hazırlanan “Nurses’ Attitudes, and Practices of Family-Centered Care in a Pediatric Care Setting in Southern India- A Cross-Sectional Study” başlıklı çalışmaya dayanılarak hazırlanmıştır. Ana metinde başlık “Nurses’ Attitudes and Practices of Family-Centred Care in a Pediatric Care Setting in Southern India” biçiminde verilmiştir.

Kaynak metin bir preprint özgün araştırma makalesidir ve metinde açıkça “This preprint research paper has not been peer reviewed” ifadesi yer almaktadır. Bu nedenle çalışma hakem değerlendirmesinden geçmemiştir. Bulgular, Güney Hindistan’da tek bir özel üçüncü basamak hastanenin pediatrik bakım birimlerinde çalışan 60 hemşirenin öz-bildirim anketlerine dayanmaktadır.

Çalışma bir klinik müdahale, eğitim programı veya hasta sonucu araştırması değildir. Aile merkezli bakım eğitiminin etkisini test etmemekte, çocukların iyileşme sonuçlarını ölçmemekte ve ailelerin bakım deneyimini doğrudan değerlendirmemektedir. Kullanılan FCCQ-R ve FINC-NA ölçekleri hemşirelerin bildirdiği uygulamaları ve aile katılımına yönelik tutumlarını ölçmektedir; doğrudan gözlenen klinik davranışları temsil etmez.

Bu içerikte PDF’de olmayan klinik etki, bakım kalitesi garantisi, aile merkezli bakım uygulamalarının bu hastanede hasta sonuçlarını kesin iyileştirdiği iddiası veya belirli bir eğitim programının etkinliği gibi desteklenmeyen sonuçlar eklenmemiştir. Çalışmanın bulguları, aile merkezli bakım uygulamalarını güçlendirmek için örgütsel destek, profesyonel gelişim, erken kariyer hemşirelere mentorluk, aileyle bilgi paylaşım süreçleri ve ebeveyn destek mekanizmaları üzerinde durulması gerektiğini düşündürmektedir.

Çalışmanın sınırlılıkları arasında kesitsel tasarım nedeniyle nedensellik kurulamaması, verilerin öz-bildirime dayanması, sosyal beğenirlik yanlılığı olasılığı, tek özel hastane ortamında yürütülmesi, küçük örneklem büyüklüğü, alt grup analizleri için yeterli güç olmaması ve çocuklar, aileler ya da diğer sağlık profesyonellerinin görüşlerinin alınmamış olması yer almaktadır. Bu nedenle sonuçlar, Hindistan’daki tüm pediatrik bakım ortamlarına veya farklı sağlık sistemlerine doğrudan genellenmemelidir.

Sonuç olarak çalışma, Güney Hindistan pediatri bağlamında hemşirelerin aile katılımına genel olarak olumlu baktığını, ancak aile merkezli bakım uygulamalarının orta düzeyde kaldığını göstermektedir. Tutum ve uygulama arasındaki pozitif ilişki, aile merkezli bakımın güçlendirilmesinde hem bireysel tutumların hem de örgütsel uygulama koşullarının birlikte ele alınması gerektiğine işaret etmektedir.