Stake in Conformity Чист?

Stake in conformity мафҳуми криминологиест, ки ба он ишора мекунад, ки доштани сармоягузориҳое дар зиндагии анъанавии иҷтимоӣ, аз қабили кор, оила, таҳсил, обрӯ, мақом ё имкониятҳои оянда, ки шахс намехоҳад онҳоро аз даст диҳад, метавонад паёмадҳои ояндаи рафтори ӯро маънодортар гардонад.

Манбаъ ин мафҳумро ба кори Jackson Toby аз соли 1957 нисбат медиҳад. Мантиқ механикӣ нест; ҳар касе, ки сармоягузории иҷтимоии баланд дорад, ҳатман аз ҷиноят дур намемонад ва ҳар касе, ки сармоягузории паст дорад, ҳатман ҷиноят содир намекунад.

Андешаи маҳдудтар чунин аст:

Агар шахс дар оянда чизе дошта бошад, ки намехоҳад онро аз даст диҳад, вазни оянда дар қарорҳои имрӯза метавонад бештар шавад.

Ҳабс ба ин саҳмҳои иҷтимоӣ чӣ гуна таъсир карда метавонад?

Манбаъ баррасӣ мекунад, ки ҳабс метавонад дар соҳаҳои зерин осеби ҷиддӣ эҷод кунад:

• Шуғл
• Манзил
• Муносибатҳо
• Мақом ва обрӯи иҷтимоӣ
• Худмухторӣ
• Давомнокии таҳсил
• Имкониятҳои оянда
• Нақшҳои иҷтимоӣ, аз қабили волидайн, корманд, донишҷӯ ё узви ҷомеа

Ин соҳаҳо танҳо захираҳои моддӣ нестанд. Онҳо ҳамчунин қисме аз ҷавобҳои шахс ба саволҳои “ман кистам?” ва “дар оянда кӣ шуда метавонам?” мебошанд.

Оё Ҷазо Метавонад Таъсири Ояндаро Ба Рафтор Заъиф Кунад?

Тибқи пешниҳоди манбаъ, ҳа, дар баъзе ҳолатҳо агар ҷазо сармоягузориҳои иҷтимоиеро, ки шахс арзандаи ҳифз мешуморад, ҷиддан фарсуда кунад, оянда метавонад дастнорастар намояд ва дар натиҷа қудрати паёмадҳои оянда барои таъсир ба қарорҳои имрӯза коҳиш ёбад; аммо таҳқиқот инро ҳамчун механизми универсалӣ ё аз ҷиҳати сабабӣ исботшуда пешниҳод намекунад.

Муаллиф ҳолати шахсии худро бо ин формулаи равонӣ ифода мекунад:

“Nothing to lose. Nothing to gain.”

Ба гуфтаи манбаъ, ин ибора набояд танҳо ҳамчун бепарвоӣ ё хашм тафсир шавад. Ноумедӣ низ метавонад натиҷаи монанд ба вуҷуд орад.

Агар шахс бовар кунад, ки оянда дастнорас аст, “ҳифз кардани оянда” метавонад ангезаи рафтории заифтар гардад.

Парадокси ҷазо

Яке аз парадоксҳои марказии мақола чунин аст:

Ҷазо ҳангоми кӯшиши бузург кардани паёмадҳои рафтори нодуруст метавонад ҳамзамон баъзе аз сармоягузориҳои иҷтимоиро, ки шахс пештар аз аз даст додани онҳо метарсид, заиф намояд.

Манбаъ намегӯяд, ки ин дар ҳар ҷазо ё барои ҳар шахс рух медиҳад. Ин ҳамчун таниши эҳтимолии сохторӣ пешниҳод мешавад, ки назарияи реабилитатсия бояд онро ба ҳисоб гирад.

Саҳми Мутобиқати Аз Нав Сохташуда Чист?

Саҳми мутобиқати аз нав сохташуда сармоягузории ояндагароест, ки пас аз зарари ҷиддӣ дидани сармоягузориҳои анъанавии иҷтимоӣ ба вуҷуд меояд ва шахсро ба чизе маънодор мепайвандад, ки мехоҳад дар оянда онро ҳифз, идома, амалӣ ё соҳиб шавад.

Ҷузъҳои асосии таърифи худи манбаъ инҳоянд:

Занҷири консептуалии дар манбаъ овардашуда

Осеби саҳмҳои анъанавӣ → заъиф шудани сармоягузорӣ ба оянда → номуайянии ҳувият → пайдоиши фаъолияти маънодор → ҳадаф → ҳувияти ояндагаро → саҳми аз нав сохташуда → чизе, ки арзандаи ҳифз аст.

Чаро Ҳадаф Метавонад Ояндаро Боз Муҳим Кунад?

Тибқи пешниҳоди манбаъ, ҳадаф метавонад ояндаро дубора аз нигоҳи шахсӣ арзишманд гардонад, зеро байни шахсияте, ки инсон мехоҳад дар оянда дошта бошад, ва рафтори имрӯза пайванд эҷод мекунад; бо ин роҳ қарорҳои ҳозира на танҳо нисбат ба манъкуниҳо, балки нисбат ба эҳтимоли ояндае, ки арзандаи ҳифз аст, маъно пайдо мекунанд.

Дар ин замина манбаъ равишҳои табдили ҳувиятро дар адабиёти desistance ба корҳои Paternoster ва Bushway, Giordano ва ҳамкорон ва Maruna мепайвандад.

Намунаҳои ҳувияти оянда:

• Донишҷӯ
• Волидайн
• Нависанда
• Корманд
• Тадқиқотчӣ
• Соҳибкор
• Шахсе, ки ба ҷомеа саҳм мегузорад

Хусусияти муштараки ин ҳувиятҳо он аст, ки онҳо чизе эҷод мекунанд, ки дар оянда метавонад аз даст дода ё ҳифз шавад.

Оё зиндагиро танҳо дар атрофи “не” сохтан мумкин аст?

Манбаъ аз нуқтаи назари реабилитатсия чунин фарқ мегузорад:

Манъ маҳдудият мегузорад; ҳадаф самт медиҳад.

Қоидаҳое мисли “ҷиноят накун”, “ба шахсони манъшуда наздик нашав”, “ба ин ҷойҳо нарав” ё “ин корро накун” метавонанд рафторро маҳдуд кунанд.

Аммо онҳо худ аз худ муайян намекунанд, ки инсон ба чӣ табдил меёбад.

Яке аз ибораҳои қавии мақола чунин аст:

Одамон наметавонанд зиндагии худро танҳо дар атрофи калимаи “не” бисозанд.

Ин чӣ гуна таҳқиқот аст?

Таҳқиқот як мақолаи critical autoethnographic мебошад. Муаллиф таҷрибаи шахсии ҳабси худро бо адабиёти криминология ва desistance мепайвандад ва пешниҳоди нави консептуалӣ таҳия мекунад.

Манбаъ се сатҳи эпистемикиро равшан ҷудо мекунад:

1. Он чизҳое, ки адабиёт дастгирӣ мекунад
2. Он чизҳое, ки муаллиф таҷриба кардааст
3. Мафҳуми таҳқиқшавандае, ки аз ин ду сатҳ пешниҳод мешавад

Ин ҷудокунии сатҳҳо аз ҷиҳати методологӣ аҳамияти марказӣ дорад.

Оё Autoethnography Далели Умумии Сабабият Медиҳад?

Не. Таҷрибаи як шахс паҳншавӣ, самт ё таъсири сабабии як механизмро дар сатҳи ҷомеа исбот намекунад; дар ин таҳқиқот autoethnography барои нишон додани он истифода мешавад, ки як падида дар як зиндагӣ чӣ гуна таҷриба шудааст ва чӣ гуна саволҳои назариявӣ ба миён оварда метавонад.

Муаллиф ин маҳдудиятро дар тамоми матн такрор мекунад.

Таҳқиқот:

• Намегӯяд, ки ҳама одамон ҳабсро як хел таҷриба мекунанд.
• Намегӯяд, ки навиштан ба ҳама як хел таъсир мерасонад.
• Намегӯяд, ки доштани ҳадаф даст кашидан аз ҷиноятро кафолат медиҳад.
• Тағйири шахсии худро ҳамчун исботи механизми умумӣ пешниҳод намекунад.

Мутобиқшавӣ ва низоми маҷбуркунанда дар муҳити зиндон

Манбаъ дар муҳокимаи зӯроварӣ ва тартиботи ғайрирасмии зиндон аз корҳои Baggio ва ҳамкорон ва Skarbek истифода мебарад.

Пешниҳоди асосӣ ин аст, ки зиндон танҳо “бесарусомонӣ” нест. Фазои маҳдуд, ҳамкориҳои такрорӣ, камбудӣ ва натавонистани муассисаҳои расмӣ барои ҳалли ҳама мушкилот метавонанд миёни одамон қоидаҳои ғайрирасмӣ ва сохторҳои қудрат эҷод кунанд.

Муаллиф инро coercive stability — суботи маҷбуркунанда меномад.

Яъне муҳит метавонад пешгӯишавандатар шавад, аммо ҳатман осоишта намешавад.

Чӣ гуна мутобиқшавӣ ба зиндон берун аз он мушкил эҷод карда метавонад

Манбаъ баррасӣ мекунад, ки баъзе мутобиқшавиҳои зиндонӣ метавонанд дар дохил функсионалӣ, вале дар берун дисфунксионалӣ бошанд.

Масалан:

• Ҷустуҷӯи доимии таҳдид
• Беэътимодӣ
• Ҳушёрии аз ҳад зиёд
• Пинҳон кардани осебпазирӣ
• Идоракунии сахти обрӯ

метавонанд дар баъзе муҳитҳои зиндонӣ муҳофизаткунанда бошанд; аммо пас аз озодӣ мутобиқшавии иҷтимоӣ ва касбиро душвор гардонанд.

Навиштан Барои Муаллиф Чӣ Гуна Ба Механизми Табдил Табдил Ёфт?

Дар ривояти autoethnographic-и муаллиф, навиштан аввал ҳамчун фаъолияте барои тартиб додани фикрҳо ва зинда мондани равонӣ оғоз шудааст, вале бо гузашти вақт ба одат, интизом, салоҳият, self-efficacy, ҳувият ва лоиҳаи ояндагаро табдил ёфтааст; ба ин тартиб ояндаеро эҷод кардааст, ки ҳанӯз анҷом наёфта буд, вале арзандаи ҳифз буд.

Ин раванд дар манбаъ чунин ифода мешавад:

Саҳифа → амал → интизом → салоҳият → худдарки тағйирёфта → ҳувияти эҳтимолӣ → ояндаи нотамом → арзиш → чизе, ки метавонад аз даст равад.

Муаллиф мегӯяд, ки дар баъзе давраҳо тақрибан панҷоҳ саҳифа дар як рӯз менавишт. Ин рақам ҳамчун рафтори умумӣ барои ҳамаи маҳбусон пешниҳод намешавад, балки ҳамчун маълумоти шахсии autoethnographic оварда мешавад.

Навиштан ва субъектият

Манбаъ навиштанро ҳамчун озодие пешниҳод намекунад, ки ҷойи озодии берунаро мегирад.

Ба таври маҳдудтар, он ҳамчун соҳаи фаъолияте тавсиф мешавад, ки дар муҳити сахт назоратшаванда шахс ҳанӯз метавонад дар он қарор қабул кунад.

Ба гуфтаи муаллиф, ӯ наметавонист муайян кунад, ки рӯз мегузарад ё не, аммо метавонист қарор диҳад, ки дар як қисми он рӯз чӣ кор мекунад.

Ӯ инро на “озодӣ”, балки authorship — муаллифӣ / соҳиби амали худ будан меномад.

Survive → Discover → Build → Become

Дар қисми хулосаи мақола раванд бо чор калима ҷамъбаст мешавад:

1. Survive — Зинда мон
2. Discover — Кашф кун
3. Build — Бисоз
4. Become — Табдил ёб / Бош

Барои муаллиф зинда мондан имкон медиҳад, ки ривоят идома ёбад; кашф самт медиҳад; сохтмон барои ҳувият далел эҷод мекунад; “шудан” бошад нотамом мондани ояндаро ифода мекунад.

Оё Реабилитатсия Танҳо Бо Манъ Ва Назорат Таъмин Мешавад?

Ба гуфтаи манбаъ, не. Манъҳо, назорат ва муҷозот метавонанд ба рафтор ҳад гузоранд; аммо барои реабилитатсияи дарозмуддат имкониятҳои таҳсил, кор, муносибат, менторӣ, фаъолияти эҷодӣ ва reintegration низ муҳиманд, зеро онҳо ба шахс имкон медиҳанд ҳувияти ояндаеро рушд диҳад, ки худаш онро арзишманд, қонунӣ ва созанда мешуморад.

Таҳқиқот намегӯяд, ки дар ҳуқуқи ҷиноятӣ маҳдудиятҳо нолозиманд.

Баръакс, эътироф мекунад, ки қоидаҳо ва ҷавобгарӣ метавонанд зарур бошанд.

Аммо compliance ва rehabilitation як чиз нестанд.

Шахсе, ки таҳти назорат аст, метавонад аз он сабаб ба қоида риоя кунад, ки маҷбур аст. Пас аз озодӣ саволи асосӣ ин аст, ки оё ӯ рафтори худро бо оянда ва ҳувияте, ки худаш арзишманд мешуморад, мепайвандад ё не.

Чаро таҳсил танҳо малака нест?

Манбаъ ба meta-analysis-и RAND аз соли 2013 оид ба correctional education ишора карда, мегӯяд, ки барномаҳои таълимӣ бо recidivism-и камтар ва натиҷаҳои беҳтари шуғл алоқаманданд, дар ҳоле ки сифати далелҳо вобаста ба натиҷа фарқ мекунад.

Саҳми консептуалии муаллиф ин аст, ки таҳсил метавонад на танҳо малакаи корӣ диҳад, балки ҳувиятҳои зеринро низ эҷод кунад:

• Донишҷӯ
• Хатмкарда
• Нависанда
• Тадқиқотчӣ
• Шахсе, ки метавонад маводи душворро омӯзад

Ин ҳувиятҳо метавонанд ояндаи нотамом эҷод кунанд ва ба ин васила саҳме ба вуҷуд оранд, ки арзандаи ҳифз аст.

Кадом фаъолиятҳои дигар метавонанд саҳми аз нав сохташударо эҷод кунанд?

Манбаъ баррасӣ мекунад, ки соҳаҳои зерин метавонанд эҳтимолан вазифаи монанд дошта бошанд:

• Омӯзиши касбӣ
• Барқарор кардани муносибатҳои оилавӣ
• Менторӣ
• Соҳибкорӣ
• Кори эҷодӣ
• Хидмати ҷомеа
• Табобат
• Рушди маънавӣ
• Барномаҳои сохторёфтаи бозгашт ба ҷомеа

Аммо таҳқиқот барои ҳар яке аз инҳо таъсири автоматии табдилдиҳандаро даъво намекунад.

Оё Ҳадаф Ҳамеша Просоциалӣ Аст?

Не. Манбаъ махсус таъкид мекунад, ки танҳо доштани ҳадаф худ ба худ хусусияти мусбат ё просоциалӣ нест; ҳувияти гурӯҳи ҷиноятӣ, идеологияи ифротӣ, интиқом ё фаъолияти ҷиноятӣ низ метавонад ҳадаф ва интизоми қавӣ эҷод кунад.

Аз ин рӯ пешниҳоди мақола:

“Ҳадаф хуб аст.”

нест.

Пешниҳоди маҳдудтар чунин аст:

Саҳми аз нав сохташуда, ки ба дуршавӣ аз ҷиноят марбут аст, бояд дар ҳувияти ояндае ҷой гирад, ки бо иштироки иҷтимоии қонунӣ ва созанда мувофиқ аст.

Оё Ҷавобгарӣ Ва Тағйири Ҳувиятро Якҷоя Дидан Мумкин Аст?

Бале. Таҳқиқот бар он аст, ки шахс барои амалҳои гузаштааш ҷавобгар бошад ва ҳамзамон ҳувияташ то абад танҳо бо ҳамон амалҳо муайян нашавад, ба ҳам зид нест; мафҳуми реабилитатсия худ аллакай фарз мекунад, ки одамон метавонанд бо гузашти вақт маънодор тағйир ёбанд.

Фарқи асосии манбаъ чунин аст:

Рафтор метавонад маҳкум шавад; ҳувияти инсон маҷбур нест то абад бо рафтори маҳкумшудаи гузашта яксон бимонад.

Ин равиш ба ҷои аз байн бурдани ҷавобгарӣ, ӯҳдадории шахсро барои исботи ҳувияти нави худ тавассути рафтори оянда зиёд мекунад.

“Self-authorship” чӣ маъно дорад?

Барои муаллиф бозтаъриф кардани худ инкор кардани гузашта ё фирор аз ҷавобгарӣ нест.

Ҳувияти нав бояд тавассути:

• Рафтор
• Кор
• Эътимоднокӣ
• Пайдарҳамӣ
• Саҳми иҷтимоӣ

исбот шавад.

Аз ин рӯ, бо ибораи таҳқиқот, self-authorship is not absolution: муаллифи зиндагии худ шудан маънои сафед шуданро надорад.

Маҳдудиятҳои асосии таҳқиқот

• Маводи autoethnographic аз як шахс меояд.
• Паҳншавӣ ё сабабиятро нишон додан мумкин нест.
• Ба зиндонҳо, фарҳангҳо, ҷинсҳо, синну солҳо ва муҳлатҳои ҷазои гуногун умумӣ кардан мумкин нест.
• Байни ҳадаф ва desistance метавонад робитаи дуҷониба бошад.
• Тағйири дохилӣ норасоии имкониятҳои сохториро ҷуброн карда наметавонад.
• Ҳар ҳадаф просоциалӣ нест.
• Мафҳуми Reconstructed stake метавонад бо мафҳумҳои мавҷудаи identity, hope, generativity, self-efficacy ё social bonds ҳампӯшӣ дошта бошад.

Оё Ҳадаф Бе Имконияти Сохторӣ Кофӣ Аст?

Не. Манбаъ равшан мегӯяд, ки ташаккули ҳувияти просоциалӣ аз ҷониби шахс монеаҳои сохториро аз қабили шуғл, манзил, таҳсил, иҷозатномадиҳӣ, нақлиёт, қарз ё қабули иҷтимоӣ аз байн намебарад ва танҳо гуфтани “ҳадаф пайдо кун” дар сурати нодида гирифтани ин шароити беруна равиши аз ҳад инфиродигаро хоҳад буд.

Аз ин рӯ тағйири дохилии ҳувият ва сохтори имкониятҳои беруна бояд якҷоя баррасӣ шаванд.

Саволҳои таҳқиқотии пешниҳодшуда

1. Оё собиқ маҳбусоне, ки ҳадафи қавии просоциалӣ гузориш медиҳанд, ҳамзамон сармоягузории қавитар ба зиндагии анъанавиро ҳам гузориш медиҳанд?
2. Оё ҳадафи ояндагаро робитаи байни табдили ҳувият ва desistance-и устуворро миёнаравӣ мекунад?
3. Оё reconstructed stakes барои шахсоне, ки пеш аз ҳабс талафоти баланди кор, муносибат ё мақом доштанд, муҳимтар аст?
4. Оё барномаҳои таҳсилӣ, касбӣ, навиштан, менторӣ, муттаҳидсозии оила ё соҳибкорӣ ҳисси сармоягузорӣ ба ояндаро қавитар мекунанд?
5. Оё боварии субъективӣ ба мавҷудияти ояндаи қобили зиндагӣ, берун аз нишондиҳандаҳои объективӣ ба монанди кор, даромад ё манзил, рафторро пешгӯӣ мекунад?
6. Кадом намудҳои ҳадаф ба бекорӣ, радкунӣ, stigma ё мушкилоти назорат тобовартар мебошанд?
7. Оё муассисаҳо метавонанд саҳмҳои аз нав сохташударо бе таҳмил кардани ҳувияте, ки шахс намехоҳад, дастгирӣ кунанд?

Манбаъ барои ин саволҳо таҳқиқотҳои тӯлонӣ пешниҳод мекунад, ки мусоҳибаҳои дарозмуддатро бо ченакҳои future orientation, purpose, identity, employment, social bonds ва recidivism якҷоя кунанд.

Натиҷаҳое, ки таҳқиқот дастгирӣ мекунад

• Ҳабс метавонад баъзе сармоягузориҳои анъанавии иҷтимоиро заиф кунад.
• Шуғл, манзил ва stigma метавонанд ба reintegration пас аз озодӣ таъсир расонанд.
• Ҳувият ва худи оянда дар адабиёти desistance мафҳумҳои муҳиманд.
• Мутобиқшавии зиндонӣ метавонад пас аз озодӣ дисфунксионалӣ гардад.
• Реабилитатсия набояд танҳо ҳамчун манъи рафтор баррасӣ шавад.
• Ҳадаф ва ояндагароӣ механизмҳои эҳтимолии арзандаи таҳқиқ мебошанд.

Натиҷаҳое, ки таҳқиқот дастгирӣ намекунад

• Нишон дода нашудааст, ки ҳабс дар ҳама одамон психологияи “nothing to lose” эҷод мекунад.
• Доштани ҳадаф desistance-ро кафолат намедиҳад.
• Навиштан барои ҳама таъсири якхелаи реабилитатсионӣ надорад.
• Дард ё маҳрумият ба таври автоматӣ рушд намеорад.
• Зарарҳои зиндон бо натиҷаҳои мусбате, ки баъдтар пайдо мешаванд, қонунӣ карда намешаванд.
• Даъво намешавад, ки реабилитатсия танҳо бо иродаи инфиродӣ ба даст меояд.
• Reconstructed stake ҳанӯз миқёс ё механизми мустақили психологии тасдиқшуда нест.