Мақоми соҳиби ҳисса мақоми ҳуқуқиест, ки муайян мекунад оё шахс дар ширкати муайян аз нигоҳи ҳуқуқӣ соҳиби ҳисса эътироф мешавад ё не. Junhai Liu дар таҳқиқоти соли 2015-и худ бар он аст, ки ин мақомро бо нигоҳ кардан ба як ҳуҷҷат муайян кардан мумкин нест; далелҳои марбут ба соҳибӣ ба ҳисса бояд дар се қабате арзёбӣ шаванд, ки вазифаҳои гуногуни ҳуқуқӣ доранд: далели маншаъ, далели презумпсия ва далели имкони истинод бар зидди шахсони сеюм. Далели маншаъ нишон медиҳад, ки ҳисса дар натиҷаи кадом аҳди ҳуқуқӣ ба даст омадааст; далели презумпсия нишон медиҳад, ки ширкат шахсро соҳиби ҳисса эътироф кардааст; далели имкони истинод, ки ба сабтҳои феҳристи дастрас ба умум такя мекунад, махсусан эътимоди ҳуқуқии шахсони сеюм ва намоён будани вазъ дар муносибатҳои беруниро нишон медиҳад. Хулосаи асосии таҳқиқот ин аст, ки ҳангоми бархӯрди ин далелҳо ҳалкунанда он аст, ки баҳс ба муносибати дохилӣ дахл дорад ё ба муносибати беруние, ки дар он шахсони сеюми бовиҷдон иштирок мекунанд. Ин чорчӯба ба заминаи ҳуқуқи ширкатҳои Чин дар соли 2015 тааллуқ дорад ва набояд ҳамчун шарҳи мустақими ҳуқуқи амалкунандаи Чин хонда шавад.

Равиши муаллиф ба андешае асос меёбад, ки соҳиби ҳисса буданро танҳо ба мавҷудияти ном дар феҳристи ширкат фурӯкостан мумкин нест. Шахс ҳиссаро дар натиҷаи кадом аҳди ҳуқуқӣ ба даст овардааст, ширкат ӯро дар амал чӣ гуна эътироф кардааст ва шахсони сеюми берун аз ширкат ба кадом иттилооти дастрас ба умум метавонанд эътимод кунанд — инҳо саволҳои ҳуқуқии аз ҳам фарқкунандаанд. Аз ин рӯ, шартномаи интиқоли ҳисса, созишномаи афзоиши сармоя, сабти интиқоли бонкӣ, феҳристи соҳибони ҳисса, даъватҳо ба маҷлиси умумӣ ва сабтҳои феҳристи ширкат арзиши яксони исботӣ надоранд.

Таҳқиқот ҳамчунин муносибатҳои nominee shareholding-ро меомӯзад, ки дар онҳо ҳиссаҳо ба номи шахси дигар нигоҳ дошта мешаванд. Мувофиқи тафсири ҳуқуқии соли 2015-и манбаъ, агар сармоягузори воқеӣ саҳми воқеии худро ба сармоя ва созишномаи бо соҳиби бақайдгирифташудаи ҳисса басташударо дар бораи нигоҳ доштани ҳисса ба номи шахси дигар исбот карда тавонад, танҳо дар сабтҳои оммавӣ нишон дода нашудани ӯ набояд тамоми ҳуқуқҳояшро аз байн барад. Бо вуҷуди ин, мавқеи ҳуқуқии дохили ширкат бояд аз муносибати беруние, ки аз эътимоди шахсони сеюми бовиҷдон ба феҳристи дастрас ба умум ба вуҷуд меояд, ҷудо карда шавад.

Чаро муайян кардани мақоми соҳиби ҳисса масъалаи алоҳидаи ҳуқуқист?

Номуайян мондани он ки кӣ дар ширкат соҳиби ҳисса аст, танҳо баҳси хусусии байни ду сармоягузор нест. Мақоми соҳибӣ ба ҳисса метавонад ба ҳуқуқи овоздиҳӣ, иштирок дар маҷлиси умумӣ, талаби ҳисса аз фоида, ҳуқуқи гирифтани иттилоот, иштирок дар идоракунии ширкат ва манфиатҳои иқтисодӣ нисбат ба ширкат таъсир расонад. Аз ин рӯ, дар баҳсҳое, ки чанд шахс ба як ҳисса даъвои ҳуқуқ мекунанд, нахуст мақоми ҳуқуқии соҳиби ҳисса бояд муайян карда шавад.

Манбаъ қайд мекунад, ки махсусан дар ҷамъиятҳои дорои масъулияти маҳдуде, ки фоидаовар буда, сохтори пӯшидаи иштирок доранд, баҳсҳои ҳисса ва назорат метавонанд фаъолияти муқаррарии ширкатро халалдор кунанд. Муддати тӯлонӣ номуайян мондани шахсияти соҳиби ҳисса метавонад хароҷоти амалӣ кардани ҳуқуқҳои соҳибӣ ба ҳиссаро зиёд ва пешбинишавандагии ҳуқуқиро дар муносибатҳои сармоягузорӣ кам кунад.

Аммо барои муайян кардани ин мақом равиши як "ҳуҷҷати бартар" кофӣ нест. Сармоягузор метавонад воқеан сармоя гузошта бошад, вале ба феҳристи ширкат ворид нашуда бошад. Шахси дигар метавонад дар феҳристи соҳибони ҳисса сабт шуда бошад, вале исбот карда натавонад, ки ҳиссаро дар натиҷаи кадом аҳди ҳуқуқӣ ба даст овардааст. Шахси сеюм бошад, метавонад бо эътимод ба сабти феҳристи оммавии ширкат аҳд баста бошад. Ҳар яке аз ин ҳолатҳо муносибати ҳуқуқӣ ва вазифаи исботии гуногунро ба вуҷуд меорад.

Мақоми Соҳиби Ҳисса Чӣ Гуна Муайян Карда Мешавад?

Мувофиқи таҳқиқот, мақоми соҳиби ҳисса бояд на бо нигоҳ кардан ба як ҳуҷҷат, балки тавассути арзёбии якҷоя ва мувофиқ ба навъи баҳс муайян шавад: арзёбии далелҳои маншаъ, ки манбаи ҳуқуқии ба даст овардани ҳиссаро нишон медиҳанд, далелҳои презумпсия, ки эътирофи шахсро ҳамчун соҳиби ҳисса аз ҷониби ширкат нишон медиҳанд ва сабтҳои дастрас ба умум, ки намоён будани ҳуқуқиро нисбат ба шахсони сеюм таъмин мекунанд.

Вазифаҳои гуногуни се қабати далелҳо

Мақсади тақсимоти сегонаи муаллиф танҳо ба "қавӣ" ё "заиф" ҷудо кардани далелҳо нест. Ҳар як гурӯҳ ба саволи алоҳидаи ҳуқуқӣ ҷавоб медиҳад.

• Далели маншаъ: Шахс ин ҳиссаро бо кадом асоси ҳуқуқӣ ва чӣ гуна ба даст овардааст?
• Далели презумпсия: Оё ширкат ин шахсро дар муносибатҳои дохилии худ соҳиби ҳисса эътироф кардааст?
• Далели имкони истинод бар зидди шахсони сеюм: Мавқеи соҳибӣ ба ҳисса тавассути кадом сабтҳои дастрас ба умум ба ҷаҳони беруна эълон шудааст ва шахсони сеюм ба кадом сабт метавонанд эътимод кунанд?

Пас, расиди пардохти сармоя ва сабти феҳристи ширкат як воқеиятро исбот намекунанд. Якум далели маншаи муносибати сармоягузорӣ ва ба даст овардан аст; дуюм далели намуди ҳуқуқиест, ки ба ҷаҳони беруна ошкор шудааст.

Далели Маншаъ Чист?

Далели маншаъ далелест, ки нишон медиҳад шахс ҳиссаро дар натиҷаи кадом муносибати асосии ҳуқуқӣ ба даст овардааст; бори аввал ба даст овардани ҳисса тавассути сармоягузорӣ ё гирифтани ҳисса аз шахси дигар тавассути интиқол, ҳадя, мерос ё аҳди ҳуқуқии монанд дар ҳамин гурӯҳ арзёбӣ мешавад.

Далелҳои маншаъ оид ба бори аввал ба даст овардани ҳисса

Уҳдадории шахс барои гузоштани сармоя ва пардохти он ҳангоми таъсиси ширкат ё афзоиши минбаъдаи сармоя метавонад манбаи ҳуқуқии бори аввал ба даст овардани ҳисса бошад. Аз ин рӯ, таҳқиқот далели маншаъро танҳо бо як ҳуҷҷате, ки дар он "ҳуҷҷати саҳмгузорӣ ба сармоя" навишта шудааст, маҳдуд намекунад.

Мувофиқи манбаъ, ба далелҳое, ки метавонанд ба даст овардани аввалияи ҳиссаро нишон диҳанд, муқаррароти сармоя дар оинномаи ширкат, шартномаҳои таъсиси ширкат, созишномаҳои байни соҳибони ҳисса, созишномаҳои афзоиши сармоя, расидҳое, ки гирифтани пардохти сармояро аз ҷониби ширкат нишон медиҳанд ва сабтҳои бонкие, ки интиқол ба суратҳисоби бонкии ширкатро нишон медиҳанд, дохил шуда метавонанд.

Мантиқи ҳуқуқӣ дар ин ҷо ба номи ҳуҷҷат не, балки ба муносибати асосие такя мекунад, ки он исбот менамояд. Агар ҳуҷҷат ё далели дигар боэътимод нишон диҳад, ки шахс уҳдадории саҳмгузорӣ ба сармояро гирифтааст ё сармояро дар амал ба ширкат интиқол додааст, он метавонад вазифаи далелеро иҷро кунад, ки манбаи ҳуқуқии ба даст овардани аввалияи ҳиссаро шарҳ медиҳад.

Далелҳои маншаъ оид ба баъдан ба даст овардани ҳисса

Ҳисса на ҳамеша ҳангоми таъсиси ширкат ё афзоиши сармоя ба даст оварда мешавад. Шахс метавонад ҳиссаро аз соҳиби мавҷуда қабул кунад ё онро дар натиҷаи ҳодисаи дигари ҳуқуқӣ ба даст орад. Таҳқиқот инро дар гурӯҳи ба даст овардани ҳосилавӣ ё минбаъда баррасӣ мекунад.

Дар ин гурӯҳ ҳуҷҷатҳо, аз қабили шартномаҳои интиқоли ҳисса, шартномаҳои ҳадя, васиятномаҳо, ҳуҷҷатҳои марбут ба муносибатҳои мерос ё нигоҳубин, қарорҳои талоқ ё ҳуҷҷатҳои созиш, созишномаҳои тақсими молу мулк байни ҳамсарон, созишномаҳои тақсими моликияти умумӣ ва қарорҳои маъмурӣ оид ба ҷудо кардани ҳиссаҳои давлатӣ метавонанд манбаи ҳуқуқии ба даст овардани ҳиссаро нишон диҳанд.

Чаро далели маншаъ асосӣ ҳисобида мешавад?

Аҳамияти далели маншаъ дар нишон додани муносибати сабабии ҳуқуқиест, ки дар паси соҳибӣ ба ҳисса қарор дорад. Ба ибораи дигар, савол танҳо ин нест, ки "дар сабтҳои ширкат номи кӣ навишта шудааст?"; ба саволи "ин шахс ҳиссаро дар натиҷаи кадом ҳодисаи ҳуқуқӣ ба даст овардааст?" низ бояд ҷавоб дода шавад.

Дар равиши таҳқиқот, ҳанӯз ба феҳристи соҳибони ҳиссаи ширкат ворид нашудани шахси дорои далели маншаъ ба таври худкор монеъи талаби мақоми соҳиби ҳисса намешавад, махсусан дар муносибати дохилии байни ширкат ва сармоягузор. Чунин шахс метавонад аз ширкат анҷом додани расмиёти зарурии бақайдгириро низ талаб кунад.

Далели Презумпсия Чиро Нишон Медиҳад?

Далели презумпсия далелест, ки тавассути рафтор ва сабтҳои худи ширкат ба эътирофи шахси муайян ҳамчун соҳиби ҳисса ишора мекунад; феҳристи соҳибони ҳисса равшантарин намунаи он аст, аммо даъватҳои ширкат ба маҷлиси умумӣ, пардохтҳои дивиденд ва мунтазам ба шахс фиристодани ҳисоботи молиявӣ низ метавонанд ҳамон эътирофи ҳуқуқиро нишон диҳанд.

Феҳристи соҳибони ҳисса

Феҳристи соҳибони ҳиссаи ширкат яке аз сабтҳои муҳимест, ки аз нигоҳи ташкили дохилии ширкат нишон медиҳад кӣ соҳиби ҳисса эътироф шудааст. Аммо муаллиф ин феҳристро ба далели ягона ва мутлақи соҳибӣ ба ҳисса табдил намедиҳад.

Мумкин аст ширкат умуман феҳристро пеш набарад, онро нопурра пеш барад ё муносибати тағйирёфтаи соҳибӣ ба ҳиссаро ба он ворид накунад. Мувофиқи равиши таҳқиқот, иҷро накардани уҳдадории бақайдгирии худ аз ҷониби ширкат набояд ҳуқуқҳои шахсеро, ки ҳиссаро тавассути аҳди дигари аз нигоҳи ҳуқуқӣ эътиборнок ба даст овардааст, аз байн барад.

Рафтори ширкат низ метавонад эътирофро нишон диҳад

Иродае, ки нишон медиҳад ширкат шахсро соҳиби ҳисса қабул кардааст, танҳо аз феҳристи соҳибони ҳисса бароварда намешавад. Масалан, агар ширкат ба ҳамон шахс такроран даъвати маҷлиси умумӣ фиристад, ҳисса аз фоидаро пардохт кунад ё ҳисоботи солонаи молиявиро ба ӯ ҳамчун соҳиби ҳисса расонад, ин рафторҳо метавонанд презумпсияи эътирофи он шахсро ҳамчун соҳиби ҳисса аз ҷониби ширкат ба вуҷуд оранд.

Ин нукта яке аз ҷанбаҳои муҳими равиши исботии таҳқиқот аст: мақоми ҳуқуқӣ танҳо ба як расмият вобаста намешавад; тамоми муносибати воқеӣ ва ҳуқуқии байни ширкат ва сармоягузор баррасӣ мешавад.

Уҳдадории бақайдгирии ширкат

Дар чорчӯбаи ҳуқуқии соли 2015-и манбаъ, таъсис додани феҳристи соҳибони ҳисса ва дар ҳолатҳои зарурӣ бо талаби соҳиби ҳисса нав кардани он ҳамчун уҳдадории мусоидати ҳуқуқӣ ва бақайдгирие арзёбӣ мешавад, ки ба зиммаи ширкат гузошта шудааст.

Агар сармоягузор ҳиссаро қонунӣ ба даст оварда бошад, вале ширкат ҳуҷҷати саҳмгузорӣ ба сармояро тартиб надиҳад, шахсро ба феҳристи соҳибони ҳисса ворид накунад ё тағйироти зарурии феҳристи ширкатро анҷом надиҳад, муаллиф ин камбудиҳоро на ҳодисаҳое мешуморад, ки мақоми соҳиби ҳиссаи сармоягузорро худкор аз байн мебаранд, балки уҳдадориҳои бақайдгирие медонад, ки ширкат бояд иҷро кунад.

Далели Имкони Истинод Бар Зидди Шахсони Сеюм Чӣ Вазифа Дорад?

Далели имкони истинод бар зидди шахсони сеюм қабати далелҳоест, ки ошкор шудани вазъи соҳибӣ ба ҳиссаро ба ҷаҳони беруна тавассути сабтҳои дастраси умумии ширкат таъмин мекунад ва махсусан эътимоди шахсони сеюми бовиҷдонро ба ин сабтҳо ҳифз менамояд.

Чаро сабти оммавӣ фарқ мекунад?

Далели маншаъ ба муносибати асосии ба даст овардани ҳисса байни сармоягузор ва ширкат ва далели презумпсия ба эътирофи сармоягузор дар дохили сохтори ширкат таваҷҷуҳ мекунад, дар ҳоле ки сабтҳои феҳристи оммавӣ намуди ҳуқуқиеро ба вуҷуд меоранд, ки шахсони берун аз ширкат аз он иттилоот гирифта метавонанд.

Аз ин рӯ, имкони эътимод кардани шахси сеюм ба сабти расмии барои ҳама дастрас ҳангоми бастани аҳд бо ширкат ё шахсе, ки соҳиби ҳисса ба назар мерасад, арзиши алоҳидаи сиёсати ҳуқуқӣ аст. Мақсади феҳрист танҳо такрори сабтҳои дохилии ширкат нест; он таъмини ошкорбаёнӣ, пешбинишавандагӣ ва эътимоди шахсони сеюм дар аҳдҳои ҳуқуқист.

Феҳристи соҳибони ҳисса ва феҳристи оммавии ширкат як чиз нестанд

Шахсе, ки ҳиссаро гирифтааст, метавонад ба феҳристи дохилии соҳибони ҳисса ворид шуда бошад, аммо тағйирот дар сабтҳои дастраси умумии ширкат ҳанӯз анҷом нашуда бошад. Таҳқиқот ин ду сатҳи сабтро аз ҳам ҷудо мекунад.

Дар чунин ҳолат сармоягузор метавонад аз ширкат бақайдгирии тағйироти заруриро талаб кунад. Агар ширкат ин уҳдадориро иҷро накунад, манбаъ аз он ҷонибдорӣ мекунад, ки сармоягузор бояд имкони муроҷиат ба воситаҳои ҳуқуқиро дошта бошад, то ширкат ба анҷом додани расмиёти зарурии бақайдгирӣ водор карда шавад.

Се вазифаи сабти оммавӣ

Дар таҳлили таҳқиқот сабтҳои дастрас ба умум се вазифаи асосии ҳуқуқӣ доранд:

1. Ошкорбаёнӣ: Маълумоти муайяни марбут ба соҳибӣ ба ҳисса ба ҷаҳони беруна ошкор карда мешавад.
2. Эътимод: Шахсони сеюми бовиҷдон метавонанд ба вазъи ҳуқуқие, ки дар сабти оммавӣ нишон дода шудааст, эътимод кунанд.
3. Имкони истинод: Дар сурати мавҷуд будани шартҳои зарурӣ ба вазъи бақайдгирифташуда бар зидди шахсони сеюми бевиҷдон истинод кардан мумкин аст.

Ин вазифаҳо аз мантиқи далелҳое, ки дар баҳсҳои дохилии ширкат оид ба соҳибӣ ба ҳисса истифода мешаванд, фарқ мекунанд. Аз ин рӯ, феҳристи оммавӣ на дар ҳама ҳолат қавитарин далел аст ва на дар ҳама ҳолат расмияти беаҳамият.

Фарқи бақайдгирӣ байни ҷамъияти дорои масъулияти маҳдуд ва ширкати саҳмӣ

Манбаъ қайд мекунад, ки дар низоми ҳуқуқии соли 2015 тағйири соҳибони ҳисса дар ҷамъиятҳои дорои масъулияти маҳдуд бояд дар мақоми бақайдгирии ширкатҳо сабт мешуд; аммо дар ширкатҳои бо саҳмияҳо маҳдудшуда ҳар тағйири соҳиби ҳисса метавонист дар мақоми бақайдгирии ширкатҳо ба ҳамон шакл инъикос наёбад. Аз ин рӯ, дар навъи дуюми ширкат муайян кардани мақоми воқеии соҳибӣ ба ҳисса танҳо бо такя ба маълумоти мақоми бақайдгирӣ метавонад душвортар бошад.

Дар ширкатҳои оммавӣ бошад, сабтҳои коғазҳои қиматноке, ки Муассисаи нигоҳдорӣ ва клиринги коғазҳои қиматноки Чин пеш мебарад, мувофиқи арзёбии манбаъ, аз нигоҳи вазифаҳои ошкорбаёнӣ ва эътимод аҳамияти махсус доранд.

Вақте Далелҳо Ба Ҳам Зид Меоянд, Ба Кадоме Бояд Афзалият Дод?

Мувофиқи таҳқиқот, ҳангоми бархӯрди далелҳо набояд як тартиби ягона ва тағйирнопазири бартарӣ истифода шавад: дар баҳсҳои дохилии байни соҳибони ҳисса ё байни соҳиби ҳисса ва ширкат бояд ба далели маншаъ, ки манбаи воқеии ҳуқуқии ба даст овардани ҳиссаро нишон медиҳад, вазни бештар дода шавад; дар муносибатҳои беруние, ки шахсони сеюми бовиҷдон иштирок доранд, бояд вазифаи ҳифзкунандаи далели имкони истинод, ки ба феҳристи дастрас ба умум асос ёфтааст, ба ҷойи аввал барояд.

Муносибатҳои ҳуқуқии дохилӣ

Вақте ду соҳиби ҳисса ба як ҳисса даъвои ҳуқуқ мекунанд ё мақоми соҳиби ҳисса байни сармоягузор ва ширкат баҳс мешавад, маркази баҳс аксаран он аст, ки ҳисса воқеан дар натиҷаи кадом аҳди ҳуқуқӣ ба даст омадааст.

Аз ин рӯ, манбаъ дар баҳсҳои дохилии ширкат вазни далели маншаъро пеш мегузорад. Гузоштани сармоя, интиқоли ҳисса, ҳадя, мерос ё аҳди дигари ба даст овардан, ки ҳиссаро аз ҷиҳати ҳуқуқӣ ба вуҷуд овардааст, асоси моддии мақомро шарҳ медиҳад.

Муносибатҳои ҳуқуқии берунӣ

Вақте ба баҳс шахси сеюми бовиҷдоне ҳамроҳ мешавад, ки берун аз ширкат қарор дошта, бо эътимод ба сабти оммавӣ аҳди ҳуқуқӣ бастааст, масъала тағйир меёбад. Барои чунин шахс донистани созишномаҳои хусусии дохилии ширкат ё муносибатҳои сабтнашудаи соҳибӣ ба ҳисса ҳамеша имконпазир нест.

Аз ин рӯ, дар муносибатҳои берунӣ вазифаҳои эътимод ва ошкорбаёнии сабтҳои оммавӣ вазни бештар мегиранд. Равиши таҳқиқот кӯшиш мекунад, ки ҳам воқеияти моддии муносибати соҳибӣ ба ҳиссаро ҳифз кунад ва ҳам эътимоди шахсони сеюмро ба сабтҳои расмӣ дар аҳдҳои тиҷоратӣ нигоҳ дорад.

Мутобиқ кардани се қабати далелҳо

Ҳолати идеалии муаллиф ин аст, ки се қабати далелҳо якдигарро тасдиқ кунанд. Вақте шахс ҳиссаро қонунӣ ба даст меорад, набояд танҳо ба нигоҳ доштани шартнома ё расиди бонкӣ қонеъ шавад; ӯ бояд сабти худро дар феҳристи дохилии ширкат таъмин кунад ва дар ҳолати зарурӣ нав кардани сабтҳои дастраси умумии ширкатро низ талаб намояд.

Ҳамин тавр, барои як ҳисса:

• манбаи ҳуқуқии муносибати ба даст овардан,
• эътирофи шахс ҳамчун соҳиби ҳисса аз ҷониби ширкат,
• вазъи феҳрист, ки ба ҷаҳони беруна ошкор шудааст

бо ҳам мувофиқ мешаванд. Таҳқиқот ин ҳолатро ҳамоҳангии "ҳар се дар якҷоягӣ"-и се сатҳи далелҳо мешуморад.

Оё Соҳиби Пинҳонӣ ё Воқеии Ҳисса Метавонад Аз Ҷиҳати Ҳуқуқӣ Ҳифз Шавад?

Мувофиқи тафсири ҳуқуқии соли 2015-и манбаъ, ҳа: агар сармоягузори воқеӣ исбот карда тавонад, ки дар амал ба сармоя саҳм гузоштааст ва бо соҳиби номиналии бақайдгирифташудаи ҳисса дар бораи ба манфиати ӯ нигоҳ доштани ҳиссаҳо созишнома мавҷуд аст, танҳо дар сабти оммавӣ нишон дода нашудани ӯ набояд ҳамаи ҳуқуқҳои сармоягузори воқеиро нисбат ба соҳиби номиналии ҳисса аз байн барад.

Nominee shareholding чист?

Нигоҳ доштани ҳиссаҳо ба номи шахси дигар (nominee shareholding) ҳолатест, ки соҳиби воқеӣ ё пинҳонии ҳисса, ки аз ҷиҳати иқтисодӣ сармоягузорӣ кардааст, ва соҳиби номиналии ҳисса, ки дар сабтҳои ширкат соҳиби ҳисса нишон дода шудааст, шахсони гуногун мебошанд.

Дар ин сохтор сармоягузори воқеӣ метавонад сармояро таъмин кунад ва аз манфиатҳои иқтисодии ҳисса баҳра барад; дар айни замон, дар ҳуҷҷатҳои дастрас ба умум метавонад шахси дигар ҳамчун соҳиби ҳисса нишон дода шавад.

Ин тафовут барои шахсоне, ки аз берун менигаранд, мушкили муҳими иттилоотӣ ба вуҷуд меорад. Кредиторони ширкат, шарикони тиҷоратӣ ё дигар шахсони сеюм аксаран метавонанд надонанд, ки шахси бақайдгирифташуда дар асл ба манфиати каси дигар амал мекунад.

Унсурҳои асосие, ки сармоягузори воқеӣ бояд исбот кунад

Дар равиши Company Law Interpretation III-и даврае, ки манбаъ ба он такя мекунад, дар маркази ҳифзи сармоягузори воқеӣ ду унсур қарор дорад:

1. Сармоягузори воқеӣ саҳмгузорӣ ба сармояро дар амал анҷом дода бошад.
2. Байни сармоягузори воқеӣ ва соҳиби номиналии ҳисса созишнома ё мувофиқати иродаҳо оид ба нигоҳ доштани ҳиссаҳо ба номи шахси дигар мавҷуд бошад.

Исботи ин ду унсури асосӣ метавонад даъвои ҳуқуқии сармоягузори воқеиро дар муқобили он ки дар феҳристи ширкат танҳо номи соҳиби номиналии ҳисса мавҷуд аст, дастгирӣ кунад.

Амалӣ кардани ҳуқуқҳои соҳибӣ ба ҳисса метавонад далели иловагӣ бошад

Манбаъ муҳим мешуморад, ки сармоягузори воқеӣ инчунин нишон дода тавонад, ки дар идоракунии ширкат иштирок кардааст, ваколати идоракуниро истифода бурдааст ё дар амал нақши назоратро иҷро кардааст. Чунин ҳолатҳоро метавон бо навъҳои гуногуни далелҳо, аз қабили баёноти тарафҳо, ҳуҷҷатҳо, сабтҳои тасвирӣ ё садоӣ, маълумоти электронӣ ва нишондодҳои шоҳидон дастгирӣ кард.

Исботи алоҳидаи он ки ширкат муддати тӯлонӣ сармоягузори воқеиро дар амал соҳиби ҳисса эътироф кардааст, мувофиқи равиши манбаъ, метавонад мавқеи ҳуқуқии соҳиби воқеии ҳиссаро дар дохили ширкат боз ҳам мустаҳкам кунад.

Соҳибии пинҳонӣ ба ҳисса ва эътимоди шахси сеюмро набояд омехта кард

Ҳифзи сармоягузори воқеӣ дар муносибати дохилии байни ӯ ва соҳиби номиналии ҳисса маънои онро надорад, ки сабти оммавӣ дар ҳама ҳолат нисбат ба шахсони сеюм беасар дониста мешавад. Аҳамияти асосии назарияи сеқабатаи далелҳои таҳқиқот маҳз дар ҳамин ҷо ошкор мешавад.

Муносибатҳои дохилӣ ва берунӣ манфиатҳои гуногуни ҳуқуқиро ҳифз мекунанд. Ҳарчанд ҳифзи муносибати сармоягузории сармоягузори воқеӣ муҳим аст, эътимоди шахси сеюм ба сабти расмие, ки ба ӯ дастрас аст, низ арзиши алоҳидаи ҳуқуқӣ дорад. Аз ин рӯ, дар баҳсҳое, ки ҳиссаҳо ба номи шахси дигар нигоҳ дошта мешаванд, ба саволи "сармоягузори воқеӣ кист?" ва ба саволи "шахси сеюми бовиҷдон ба кадом сабт метавонад эътимод кунад?" бояд алоҳида ҷавоб дода шавад.

Усул ва Натиҷаҳои Таҳқиқот

Усули таҳқиқот

Таҳқиқот миқдорӣ ё эмпирикӣ нест. Маҷмӯи маълумот, интихоб, санҷиши оморӣ, таҳқиқоти саҳроӣ ё озмоиш вуҷуд надорад. Усули истифодашуда таҳлили доктриналии ҳуқуқӣ ва гурӯҳбандии функсионалии далелҳост.

Муаллиф муқаррароти ҳамон давраи Company Law, Civil Procedure Law ва Supreme People's Court Company Law Interpretation III-ро бо навъҳои гуногуни далелҳое, ки дар баҳсҳои соҳибӣ ба ҳисса дучор мешаванд, мепайвандад. Дар натиҷа, далелҳо на танҳо аз рӯи шакл, балки аз рӯи он ки кадом муносибати ҳуқуқиро исбот мекунанд, гурӯҳбандӣ мешаванд.

Модели сеқабатаи далелҳо

Навъҳои далелҳо танҳо аз ҳуҷҷатҳои хаттӣ иборат нестанд

Манбаъ ба маҳдуд кардани исботи мақоми соҳиби ҳисса бо чанд ҳуҷҷати стандартии корпоративӣ мухолиф аст. Мувофиқи танзими ҳамон давраи Civil Procedure Law, гурӯҳҳои гуногуни далелҳо, аз қабили баёноти тарафҳо, ҳуҷҷатҳои хаттӣ, далелҳои шайъӣ, маводи аудиовизуалӣ, маълумоти электронӣ, нишондодҳои шоҳидон, хулосаҳои коршиносон ва протоколҳои азназаргузаронӣ мавҷуданд.

Аз ин рӯ, ҳуҷҷати саҳмгузорӣ ба сармоя, феҳристи соҳибони ҳисса ё сабтҳои феҳристи ширкат муҳим бошанд ҳам, тамоми доираи воситаҳои исботро ташкил намедиҳанд. Дар баҳс дигар далелҳои боэътимоде низ бояд арзёбӣ шаванд, ки муносибати ҳуқуқии дахлдорро нишон медиҳанд.

Номувофиқии истилоҳот дар дохили манбаъ

Нусхаи англисии манбаъ мушкили истилоҳоти матни аслиро ошкоро қайд мекунад. Дар муқаддима се қабати далелҳо бо сохторе муаррифӣ шудаанд, ки маънои "далели маншаъ, далели таъсир ва далели имкони истинод бар зидди дигарон"-ро дорад, аммо дар сарлавҳаи бахши баъдӣ гурӯҳи миёна "далели презумпсия" номида шудааст.

Ҳамчунин дар як сархате, ки таъсири сабтҳои оммавиро шарҳ медиҳад, бо вуҷуди он ки замина равшан ба далели имкони истинод бар зидди шахсони сеюм дахл дорад, дар матни аслӣ истилоҳи гурӯҳи миёна як бор такрор шудааст. Нусхаи англисӣ ин мушкили навишт/истилоҳотро пинҳон накарда, ба тарзи эзоҳи поёнӣ шарҳ медиҳад.

Дар ин мақолаи Verianla барои гурӯҳи миёна ибораи далели презумпсия ва барои гурӯҳи сеюм ибораи далели имкони истинод бар зидди шахсони сеюм пайваста истифода мешавад. Ин интихоб ба фарқгузории функсионалии манбаъ асос меёбад; мақсади он хомӯшона нодида гирифтани тафовути истилоҳоти матни аслӣ нест.

Фарқгузории муносибатҳои ҳуқуқии дохилӣ ва берунӣ калиди қарори таҳқиқот аст

Муҳимтарин натиҷаи методологии манбаъ он аст, ки байни далелҳо тартиби ягонаи абстрактии бартариро муқаррар намекунад, ки ба ҳар баҳс татбиқ шавад. Муҳимтар будани кадом далел ба он вобаста аст, ки ихтилоф дар кадом муносибати ҳуқуқӣ ба вуҷуд омадааст.

Дар баҳси байни соҳиби ҳисса ва ширкат ё байни як соҳиби ҳисса ва соҳиби дигари ҳисса муайян кардани манбаи воқеии ҳуқуқии ба даст овардани ҳисса аҳамияти марказӣ пайдо мекунад. Аз ин рӯ, вазни далели маншаъ меафзояд.

Вақте дар баҳс эътимоди шахси сеюми бовиҷдони берун аз ширкат матраҳ мешавад, вазифаи ошкорбаёнии сабтҳои дастрас ба умум ба ҷойи аввал мебарояд. Ҳамин тавр, низом ҳадаф дорад ҳам муносибати воқеии соҳибӣ ба ҳисса ва ҳам амнияти ҳуқуқии муомилоти тиҷоратиро ҳифз кунад.

Хулосаҳое, ки таҳқиқот дастгирӣ мекунад

• Мақоми соҳибӣ ба ҳисса набояд ба таври худкор бо як ҳуҷҷат муайян карда шавад.
• Манбаи ҳуқуқии ба даст овардани ҳисса, эътирофи шахс аз ҷониби ширкат ва намуди феҳристе, ки ба ҷаҳони беруна ошкор шудааст, вазифаҳои гуногуни далелӣ мебошанд.
• Далелҳое, ки манбаи воқеии ҳуқуқии саҳмгузорӣ ба сармоя ё интиқоли ҳиссаро нишон медиҳанд, дар баҳсҳои дохилии ширкат аҳамияти асосӣ доранд.
• Мавҷуд набудани феҳристи соҳибони ҳисса ё нодуруст пеш бурдани он, агар дигар далелҳои қавии маншаъ мавҷуд бошанд, даъвои соҳибӣ ба ҳиссаро худкор аз байн намебарад.
• Мунтазам ба шахс пардохт кардани дивиденд, фиристодани даъват ба маҷлиси умумӣ ё пешниҳоди ҳисоботи молиявӣ аз ҷониби ширкат метавонад далели эътирофи ӯ ҳамчун соҳиби ҳисса бошад.
• Сабтҳои дастраси умумии ширкат махсусан дар ҳифзи эътимоди ҳуқуқии шахсони сеюми бовиҷдон вазифаи фарқкунанда ва қавӣ доранд.
• Дар баҳсҳои дохилӣ ба далели маншаъ ва дар баҳсҳои беруние, ки шахси сеюми бовиҷдон иштирок дорад, ба сабти оммавӣ бояд вазни бештар дода шавад.
• Нигоҳ доштани ҳиссаҳо ба номи шахси дигар дар равиши соли 2015-и манбаъ худ ба худ ғайриқонунӣ ҳисобида намешавад.
• Исботи саҳмгузорӣ ба сармоя ва созишномаи nominee holding аз ҷониби сармоягузори воқеӣ барои ҳифзи ҳуқуқҳои ӯ нисбат ба соҳиби номиналии ҳисса аҳамияти асосӣ дорад.

Хулосаҳое, ки таҳқиқот дастгирӣ намекунад

• Хулоса кардан мумкин нест, ки шахсе, ки номаш дар феҳристи ширкат сабт шудааст, дар ҳама ҳолат ва бебаҳс соҳиби воқеии ҳисса мебошад.
• Хулоса кардан мумкин нест, ки ҳар касе, ки дар амал сармоя гузоштааст, новобаста аз дигар шартҳои ҳуқуқӣ ба таври худкор соҳиби ҳисса мешавад.
• Гуфтан мумкин нест, ки феҳристи соҳибони ҳисса аз ҷиҳати ҳуқуқӣ беаҳамият аст.
• Хулоса кардан мумкин нест, ки феҳристи оммавии ширкат танҳо расмият аст; он махсусан барои шахсони сеюм вазифаи муҳими эътимод ва ошкорбаёнӣ дорад.
• Хулоса кардан мумкин нест, ки далели маншаъ дар ҳар баҳси берунӣ эътимоди шахсони сеюми бовиҷдонро ба феҳрист худкор аз байн мебарад.
• Хулоса кардан мумкин нест, ки ҳар муносибати пинҳонии сармоягузорӣ эътиборнок ё қобили ҳифз аст; манбаъ ба исботи сармоягузории воқеӣ ва созишномаи nominee holding аҳамият медиҳад.
• Тафсирҳои ҳуқуқии соли 2015-и таҳқиқотро ба ҳуқуқи амалкунандаи ширкатҳои Чин ба таври худкор татбиқ кардан мумкин нест.

Ҷанбаи қавии таҳқиқот

Қавитарин ҷанбаи таҳқиқот он аст, ки мақоми соҳиби ҳиссаро ба як расмият фурӯ намекоҳад ва мефаҳмонад, ки чаро ҳуҷҷатҳои гуногун вазни гуногуни ҳуқуқӣ доранд. Ин равиш саволи "кадом ҳуҷҷат қавитар аст?"-ро бо саволи дурусттар иваз мекунад: "Ин ҳуҷҷат кадом муносибати ҳуқуқиро исбот мекунад?"

Ҳамин тавр, сабти пардохти сармоя, шартномаи интиқоли ҳисса, феҳристи соҳибони ҳисса ва бақайдгирии оммавии ширкат дар як сабад гузошта намешаванд. Ҳар яке қабати гуногуни соҳибӣ ба ҳиссаро шарҳ медиҳад.

Маҳдудияти асосӣ

Муҳимтарин маҳдудият заминаи замонии таҳқиқот аст. Мақола муқаррароти Company Law, Civil Procedure Law-и Чин дар соли 2015 ва Supreme People's Court Company Law Interpretation III-и ҳамон давраро тафсир мекунад. Нусхаи англисии манбаъ махсус қайд мекунад, ки тағйироти баъдии ҳуқуқи ширкатҳо ба таҳлили аслӣ ба таври бозгашт ба гузашта илова нашудаанд.

Аз ин рӯ, таҳқиқот ба танҳоӣ муайян намекунад, ки дар баҳси имрӯзаи ҳуқуқи ширкатҳо кадом муқаррарот татбиқ мешавад. Дар ҳодисаи ҳуқуқии ҷорӣ бояд ҳуқуқи амалкунандаи ширкатҳо, тафсирҳои судӣ ва хусусиятҳои ҳолати мушаххас алоҳида баррасӣ шаванд.

Ёддошт оид ба Манбаъ ва Усул

Унвони аслӣ: How to Determine Shareholder Status in Equity Disputes

Унвони аслии чинӣ: 股权纠纷中如何确认股东资格

Муаллиф: Junhai Liu (刘俊海).

Муассисаи муаллиф: Renmin University of China Law School.

Навъи манбаъ: Таҳлили доктриналии ҳуқуқи ширкатҳо / мақолаи ҳуқуқӣ.

Нашри аслӣ: Economic Information Daily (Jingji Cankao Bao), 17 июни 2015, саҳ. 6.

DOI: Дар манбаъ DOI нишон дода нашудааст.

Вазъи тақриз: Таҳқиқот мақолаи ҳуқуқии рӯзнома аст; дар манбаъ дар бораи арзёбии академии ҳамтоён маълумот вуҷуд надорад.

Нусхаи англисӣ: PDF-и манбаъ нусхаи ба забони англисӣ омодашудаи таҳқиқоти аслии чинӣ мебошад.

Изҳороти AI: Манбаъ қайд мекунад, ки зеҳни сунъии тавлидкунанда дар тарҷумаи англисӣ ва таҳрири забонӣ ҳамчун ёвар истифода шудааст; далелҳои моҳиятӣ, чорчӯбаи далелҳо, сохтор ва муаллифӣ ба муаллифи аслӣ тааллуқ доранд.

Заминаи таърихии ҳуқуқӣ: Таҳлил чорчӯбаи Company Law, Civil Procedure Law ва Supreme People's Court Provisions on Several Issues Concerning the Application of the Company Law of the People's Republic of China (III)-и давраи соли 2015-ро истифода мекунад.

Ёддошти истилоҳот: Дар муқаддимаи матни аслӣ гурӯҳи миёнаи далелҳо бо иборае муаррифӣ шудааст, ки маънои "effect evidence"-ро медиҳад, аммо дар сарлавҳаи баъдӣ истилоҳи дигаре бо маънои "presumptive evidence" истифода шудааст. Ҳамчунин дар як ҷойи бахше, ки далели имкони истинод бар зидди шахсони сеюмро шарҳ медиҳад, такрори истилоҳи гурӯҳи миёна мушоҳида мешавад. Манбаи англисӣ ин номувофиқии дохилиро ошкоро қайд кардааст. Матни Verianla сохтори функсионалиро нигоҳ дошта, барои гурӯҳи миёна ибораи "далели презумпсия" ва барои гурӯҳи сеюм ибораи "далели имкони истинод бар зидди шахсони сеюм"-ро истифода кардааст.

Усули таҳқиқот: Таҳлили доктриналии ҳуқуқӣ, гурӯҳбандии далелҳо аз рӯи вазифаҳои ҳуқуқии онҳо ва муқоисаи муносибатҳои ҳуқуқии дохилӣ/берунии ширкат.

Маълумот/интихоб: Маҷмӯи маълумоти эмпирикӣ ё интихоби оморӣ вуҷуд надорад.

Омор: Вуҷуд надорад.

Формула: Вуҷуд надорад.

Шакл ва график: Дар PDF-и манбаъ графики илмӣ, ҷадвал ё шакли тасвирӣ вуҷуд надорад.

Иҷозатнома: Дар нусхаи боршуда иҷозатномаи кушодаи Creative Commons ё иҷозатномаи монанди истифодаи такрорӣ нишон дода нашудааст. Аз ин рӯ, муҳтавои Verianla ба ҷойи азнавтавлиди хеле наздики матни манбаъ, воқеиятҳои ҳуқуқӣ ва чорчӯбаи мафҳумиро бо сохтори мустақили омӯзишӣ шарҳ медиҳад.

Ҳадди асосии тафсир: Арзёбиҳои ҳуқуқии мақола низоми ҳуқуқии соли 2015-ро инъикос мекунанд. Тағйироти минбаъдаи Company Law ва таҳаввулоти судӣ ба таҳлили аслӣ ба таври бозгашт ба гузашта илова нашудаанд.