Bu tecrübî kimyâ taḥḳîḳi, lizozom hedefleyici gruplarda şâyiʿ sûretde istiʿmâl olunan morfolinin yalnız hedefleme vazîfesini görüp görmediğini değil, aynı zamanda bir H₂S floresans probunun kendi tesbît performansını ne sûretle değiştirdiğini tetkîḳ etmektedir. DNBS esaslı 1,8-naftalimit floresans probu, 2,4-dinitrobenzensülfonil grubunun bidâyetde fluorofor emisyonunu bastırdığı ve HS⁻ ile reaksiyondan sonra DNBS grubunun ayrılmasıyla floresansın yeniden zuhûr etdiği reaksiyon-esaslı bir kimyevî sensördür. Muḥaḳḳiḳler morfolin ile fluorofor arasındaki terkîbî rabṭı değiştiren S1–S5 nâmıyla beş prob sentez etmişlerdir. S1’de bir rabṭ unsuru bulunmazken S2 iki karbonlu, S3 üç karbonlu, S4 fenil ve S5 benzil rabṭ unsuru ihtivâ eder. Maḥlûl-esaslı spektroskopik ölçmelerde S2 en kuvvetli floresans artışını ve serideki en düşük tesbît ḥaddini, 0,4 µM, göstermişdir. S5 taḳrîben 7 dakikada daha sürʿatli azamî cevâba vâṣıl olmasına rağmen signal büyüklüğü pek düşük ḳalmışdır. Netîceler, morfolin ile 1,8-naftalimit çekirdeği arasındaki iki karbonlu spacer’ın bu prob ʿâʾilesinde en elverişli terkîb olduğunu göstermektedir. Bununla beraber taḥḳîḳ canlı hücre, lizozom veya hayvan görüntüleme tecrübesi ihtivâ etmemektedir; binâenaleyh netîceler maḥlûl-esaslı H₂S tesbît performansıyla maḥdûddur.

Prob serisinin esâs spektral davranışı müşterekdir. NaHS ilâve edilmeden evvel 338 nm civârında absorpsiyon görülür ve DNBS grubunun fotoindüklenmiş elektron transferi (photoinduced electron transfer, PET) vâsıṭasıyla söndürme teʾsîri sebebiyle floresans żaʿîfdir. NaHS ilâve olunduğunda 338 nm absorpsiyonu azalırken 452 nm civârında yeni bir absorpsiyon bandı ve 605 nm’de bâriz bir emisyon bandı zuhûr eder. Menbaʿ bu tebeddülü HS⁻ tarafından tahrîk olunan nükleofilik aromatik yer değiştirme reaksiyonu, yaʿnî S_NAr, ile irtibâṭlandırmaktadır.

S1–S5’in NaHS için ḥesâb olunan tesbît ḥadleri sırasıyla 2,0; 0,4; 1,1; 6,2 ve 8,2 µM’dir. S2 yalnız düşük LOD ḳıymetiyle değil, yüksek floresans çıktısı, geniş pH müsamahası, muḫtelif solventlerde çalışabilmesi ve tecrübe olunan biyolojik bakımdan alâḳalı nükleofillere karşı seçiciliğiyle serinin umûmen en muvaffaḳ probu olarak müṭâlaʿa edilmişdir.

Hidrojen sülfür, H₂S, yalnız zehirli bir gaz olarak değil, biyolojik sistemlerde signal nakline iştirâk edebilen küçük ve diffüzibl bir gazotransmitter olarak da tetkîḳ olunmaktadır. Menbaʿın istinâd etdiği literatürde endojen H₂S teşekkülü başlıca cystathionine β-synthase, cystathionine γ-lyase ve 3-mercaptopyruvate sulfurtransferase enzim sistemleriyle irtibâṭlandırılır. H₂S’in vasküler tonus, nöromodülasyon, redoks muvâzenesi ve sitoproteksiyon gibi ameliyelerle münâsebeti, bu molekülün biyolojik muhîtlerdeki mevḳiʿini ve derişimini taʿḳîb edebilen sensörlere olan alâḳayı artırmışdır.

Taḥḳîḳin husûsî sâʿiki lizozomlardır. Lizozomlar asidik hücre-dâḫilî organellerdir ve morfolin ihtivâ eden küçük moleküller żaʿîf bazik mâhiyetleri sebebiyle asidik lizozomal lümende protonlanarak ion trapping hâdisesine uğrayabilir. Bu sebeble morfolin, lizozom hedefli floresans problarında şâyiʿ sûretde istiʿmâl olunan bir terkîbî vahiddir.

Lâkin hedefleyici bir grubun prob üzerine ilâvesi kimyevî bakımdan dâʾimâ “pasif” değildir. Morfolin grubunun fluorofora ne ḳadar yakın olduğu ve aradaki rabṭ unsurunun alifatik veya aromatik olması; elektron tevzîʿini, protonlanma davranışını, mahallî mikro-muhîti ve floresansı söndüren elektron transfer yollarını teʾsîr altına alabilir. Taḥḳîḳin aslî suʾâli tam da bu noḳṭadadır: aynı H₂S reaksiyon merkezi muhâfaẓa olunurken morfolin–fluorofor rabṭının değiştirilmesi sensör performansını değiştiriyor mu?

DNBS esaslı H₂S floresans probu nasıl işler?

DNBS esaslı H₂S probunda 2,4-dinitrobenzensülfonil grubu bidâyetde fluoroforun floresansını PET mekanizmasıyla bastırır; H₂S/HS⁻ sistemiyle karşılaşıldığında daha nükleofilik HS⁻ nevʿi DNBS vahidinde S_NAr reaksiyonunu tahrîk eder, DNBS’nin ayrılmasıyla serbest fluorofor açığa çıkar ve floresans yeniden ḳuvvetlenir.

“Kapalı” hâl: DNBS floresansı niçin bastırıyor?

S1–S5 problarında 1,8-naftalimit çekirdeği floresans signalini hâṣıl etme vazîfesini derʿuhde ederken DNBS grubu reaksiyona hassâs maskeleme ve söndürme vahididir. Menbaʿ, NaHS bulunmadığında bütün probların 338 nm civârında benzer absorpsiyon gösterdiğini ve 445 nm civârındaki floresansın yalnız żaʿîf olduğunu bildirmektedir. Bu düşük emisyon DNBS grubuyla irtibâṭlı PET söndürme ameliyesiyle îżâḥ olunur.

“Açık” hâl: HS⁻ geldiğinde ne değişiyor?

NaHS ilâve edildiğinde maḥlûl içinde H₂S/HS⁻ muvâzenesi teşekkül eder. Husûsen HS⁻ kuvvetli nükleofilik hâssa gösterir ve DNBS grubuna hücûm ederek reaksiyon-esaslı ayrılmayı tahrîk eder. Tecrübede bu kimyevî tahavvül iki müstaḳil optik işâretle taʿḳîb edilmişdir: 338 nm absorpsiyonunun azalması ve taḳrîben 452 nm’de yeni absorpsiyonun teşekkülü; buna muvâzî olarak 605 nm’de bâriz floresans emisyonunun zuhûru.

Bu sebeble sistem yalnız “daha parlak oldu” sûretinde müṭâlaʿa edilmemişdir. Absorpsiyon nisbetinin değişmesi ve floresansın kuvvetlenmesi aynı kimyevî reaksiyonun iki spektroskopik göstergesi olarak istiʿmâl edilmişdir.

Morfolin niçin istiʿmâl olundu?

Morfolin taḥḳîḳ bağlamında iki ilmî rol taşır. Birincisi, literatürde asidik lizozomal muhîtde protonlanıp birikebilmesi sebebiyle lizozom hedefleme vahidi olarak istiʿmâl edilmesidir. İkincisi ise bu maḳālenin doğrudan tetkîḳ etdiği roldür: morfolinin 1,8-naftalimit çekirdeğine ne sûretle bağlandığı, H₂S tesbît performansını elektronî ve foto-fizikî yollarla değiştirebilir.

Taḥḳîḳ ikinci rolü maḥlûlde doğrudan tecrübe etmektedir. Birinci rol, yaʿnî hakîkî hücre dâḫilindeki lizozomal birikim, bu maḳālede yeni hücresel görüntüleme tecrübesiyle tasdîḳ edilmiş değildir.

Beş prob arasındaki terkîbî fark nedir?

S2 niçin en iyi performansı gösterdi?

S2, iki karbonlu alifatik rabṭ unsurunun morfolini 1,8-naftalimit çekirdeğinden kifâyet derecede ayırması sâyesinde seride en yüksek floresans artışını ve en düşük LOD ḳıymetini göstermişdir; menbaʿ, doğrudan bağlanan S1’de ve husûsen aromatik fenil/benzil rabṭ unsurlu S4–S5’de ilâve PET söndürme yollarının signali azaltabileceğini teklif etmektedir.

Bu mekanistik îżâḥ menbaʿın terkîbî muḳāyesesine müstenid yorumudur. Taḥḳîḳ elektronî yapı ḥesâbı veya kuantum-kimyâvî PET enerji diyagramı sunmamaktadır. Binâenaleyh fenil ve benzil rabṭ unsurlarının signali tam olarak hangi orbital enerji tebeddülüyle azaltdığı bu maḳālede doğrudan ḥesâb edilmiş değildir.

S2 ile S3 arasındaki fark

S2 ve S3 ikisi de alifatik spacer taşır ve her ikisi aromatik rabṭ unsurlu S4–S5’den daha iyi performans gösterir. Lâkin S2’nin floresans cevâbı daha kuvvetlidir. 500 µM NaHS şartında S1 ve S3’ün floresans şiddetleri S2’nin taḳrîben sırasıyla %40 ve %60’ı derecesinde bildirilmişdir.

S5 sürʿatli olduğu hâlde niçin iyi bir sensör sayılmadı?

S5’in kinetiği signal büyüklüğünden farklı bir performans buʿdunu gösterir. Normalize edilmiş kinetik eğride S5 taḳrîben 7 dakikada azamî ḳıymetine erişerek diğer problardan daha sürʿatli cevâb verir. Lâkin azamî mutlaḳ floresans çıktısı hayli düşüktür. Bir sensör için yalnız reaksiyonun sürʿatli olması değil, hedef ile arḳa plan arasında kifâyet derecede kuvvetli ve iʿtimâd edilir optik tefrîḳin teşekkülü de lâzımdır. Bu sebeble menbaʿ S2’yi umûmî performans bakımından üstün ḳabûl etmektedir.

Tesbît ḥaddi nasıl ḥesâb edildi?

Menbaʿ LOD ḳıymetini aşağıdaki münâsebetle ḥesâb etmişdir:

\(\mathrm{LOD} = \frac{3\sigma}{\kappa}\)

Burada σblank, yaʿnî hedef analit ilâve edilmemiş numûne signalinin 20 ölçümden ḥesâb olunan standart sapmasıdır. κ ise NaHS kalibrasyon doğrusunun eğimidir. Eğim büyüdükçe aynı derişim tebeddülüne karşı daha büyük signal değişmesi elde olunur; blank signalindeki değişkenlik küçüldükçe daha az analit miḳdârı arḳa plandan tefrîḳ olunabilir.

S2 için ḥesâb olunan 0,4 µM LOD, aynı ḥesâb usûlü altında S1, S3, S4 ve S5’den daha düşük olduğundan bu seride en yüksek tahlîlî ḥassâsiyete tekābül eder.

Ḫaṭṭî çalışma mınṭıḳası

NaHS titrasyonları 0–500 µM aralığında icrâ edilmişdir. Bütün probların 605 nm floresans şiddeti için 0–120 µM NaHS aralığında ḫaṭṭî münâsebet bildirilmişdir. Daha yüksek derişimlerde husûsen S2, S1 ve S3 doygunluğa yaklaşmışdır.

Absorpsiyon cihetinde ise A₄₅₂/A₃₃₈ nisbeti NaHS derişimi arttıkça yükselmişdir. Bu rasyometrik absorpsiyon tebeddülü, 338 nm başlangıç absorpsiyonunun azalması ile 452 nm mahsûl bandının kuvvetlenmesini aynı ölçme içinde cemʿ eder.

Solvent niçin bu ḳadar mühimdir?

1,8-naftalimit yapılarının foto-fizikî hâssaları solvent polaritesi ve solvasyon muhîtinden müteʾessir olabilir. Muḥaḳḳiḳler bu sebeble S2’yi aseton, metanol, THF, asetonitril, DMSO ve 2-metoksietanol esaslı %70 solvent/PBS ḫalîṭalarında muḳāyese etmişlerdir.

Menbaʿ ayrıca mutlaḳ floresans artışını DMSO muhîtinde 63,6 kat, MeOEtOH muhîtinde 3,3 kat olarak bildirir. Binâenaleyh solvent yalnız signal seviyesini değil, DNBS ayrılmasının ve fluoroforun ortaya çıkan foto-fizikî davranışının yekûn müşâhede olunan çıktısını da mühim derecede teʾsîr altına almaktadır.

pH, H₂S tesbîtini niçin değiştiriyor?

Sulu sistemlerde H₂S, HS⁻ ve daha yüksek pH’da S²⁻ arasında asid–baz muvâzeneleri vardır. DNBS reaksiyonunu tahrîk eden nükleofilik nevʿ bakımından bu muvâzene mühimdir. Menbaʿ, pH 1–4 aralığında NaHS ilâve edilmesine rağmen floresans artışının pek żaʿîf olduğunu ve bunu daha az nükleofilik H₂S nevʿinin ġalebesiyle irtibâṭlandırmaktadır.

pH 4–9 aralığında bâriz floresans artışı görülür. pH 10’un üzerinde ise NaHS bulunmadan dahi arḳa plan floresansının yükselmeye başladığı bildirilmiş ve bu hâl hidroksid menşeʾli DNBS ester hidroliziyle irtibâṭlandırılmışdır.

Menbaʿ burada iki muḫtelif ḥudûd ifâdesi kullanır: tecrübe münâkaşası “optimal çalışma aralığı”nı pH 4–10 olarak verirken abstract ve netîce pH 4–9 ifâdesini kullanmaktadır. Verianla bu iki ifâdeyi tek bir ḳaṭʿî aralığa dönüştürmez.

Seçicilik nasıl tecrübe edildi?

S2’nin 10 µM maḥlûlü muḥtemel müdâḫil unsurlarla ayrı ayrı inkübe edilmişdir. F⁻, Cl⁻, Br⁻, I⁻, HSO₃⁻, HSO₄⁻, IO₃⁻, OAc⁻, NO₂⁻, HPO₄²⁻ ve askorbik asid için 100 µM; hücre dâḫilinde daha yüksek derişimde bulunabilen glutatyon ve sistein için 1,0 mM istiʿmâl edilmişdir.

30 dakikalık inkübasyondan sonra 605 nm floresansında yalnız NaHS bâriz bir artış meydana getirmişdir. Sistein küçük bir signal artışı meydana getirmiş, lâkin bu artış NaHS cevâbına nisbetle pek düşük ḳalmışdır. Tecrübe olunan diğer nevʿler menbaʿda maʿnâlı bir signal meydana getirmemişdir.

Bu taḥḳîḳ lizozomlarda H₂S görüntülenmesini isbât ediyor mu?

Hayır. Morfolin lizozom hedefleyici bir terkîb olarak seçilmiş olsa da bu taḥḳîḳin tecrübeleri sentezlenen probların maḥlûl içindeki absorpsiyon, floresans, kinetik, solvent, pH ve seçicilik davranışlarını tecrübe etmektedir; hücre kültürü, konfokal görüntüleme, lizozomal ko-lokalizasyon veya in vivo biyo-görüntüleme tecrübesi bildirilmemişdir.

Bu sebeble taḥḳîḳ “lizozom hedefli sensör tasarımında morfolin rabṭ unsurunun kimyevî performansı mühimdir” netîcesini destekler. Buna muḳābil “S2 canlı hücrelerde lizozoma muvaffaḳiyetle girdi”, “lizozomal H₂S’yi kemmî sûretde görüntüledi” veya “marazı hücre içinde tesbît etdi” gibi netîceler bu menbaʿın tecrübelerinden çıkarılamaz.

Taḥḳîḳin Usûlü ve Netîceleri

Kimyevî sentez ve karakterizasyon

S1–S5 probları çok merḥaleli organik sentez yollarıyla hazırlanmışdır. Esâs strateji evvelâ ilgili morfolin-substitüe hidroksi-1,8-naftalimit ara mahsûlünün hazırlanması, ardından hidroksil grubunun 2,4-dinitrobenzensülfonil klorür ile reaksiyona sokularak DNBS esterine taḥvîl edilmesidir.

Ara mahsûller ve nihâʾî bileşikler ¹H ve ¹³C NMR spektroskopisiyle karakterize edilmişdir. Terkîbî karakterizasyona âʾid NMR spektrumları ilâve materyalde sunulmaktadır.

İstiʿmâl olunan cihazlar

UV–Vis absorpsiyon spektrumları Agilent Technologies Cary 8454 UV–Vis spektrofotometre ile ölçülmüşdür. Floresans ölçmeleri Horiba Scientific FluoroMax-4 spektrofluorometre üzerinde 0,5 cm kuvars küvet istiʿmâliyle icrâ edilmiş; eksitasyon ve emisyon slit genişlikleri 1–5 nm arasında tanzîm edilmişdir.

¹H ve ¹³C NMR karakterizasyonları oda ḥarâretinde Bruker Ascend 400, 400 MHz NMR cihazıyla yürütülmüşdür. Ara mahsûller ile nihâʾî mahsûllerin tasfiyesinde CombiFlash NextGen 300+ sistemi istiʿmâl edilmişdir.

H₂S menbaʿı ve esâs tecrübe muhîti

Maḥlûl-esaslı tecrübelerde hidrojen sülfür menbaʿı olarak sodyum hidrosülfür, NaHS, istiʿmâl edilmişdir. Esâs spektroskopik muḳāyeselerde S1–S5 probları 10 µM derişimde DMSO/PBS 7:3 (v/v), pH 7,4 muhîtinde müṭâlaʿa edilmişdir.

Menbaʿ muḫtelif tecrübe îżâḥlarında PBS derişimini aynı sûretde vermemektedir: spektral ve baʿżı solvent tecrübelerinde 0,1 mM, kinetik ve seçicilik tecrübelerinin îżâḥlarında ise 0,1 M ḳıymeti bulunmaktadır. Verianla bu ḳıymetleri tek bir derişim olarak yeniden teʾvîl etmemektedir; her tecrübe kendi menbaʿ şartıyla ele alınmalıdır.

Şekil 1: başlangıç ve H₂S sonrası spektral tebeddül

Şekil 1 dört panel ihtivâ eder. NaHS bulunmadığında S1–S5’in absorpsiyon maksimumu taḳrîben 338 nm’dedir. Floresans düşük seviyededir. 500 µM NaHS ile 30 dakika inkübasyondan sonra 338 nm bandı azalır ve 452 nm civârında yeni absorpsiyon teşekkül eder; aynı şartlarda 605 nm’de kuvvetli yeni floresans emisyonu zuhûr eder.

Panel D’de problar arasında bâriz signal büyüklüğü farkı görülmektedir. S2 en yüksek 605 nm cevâbını verirken S5 en düşük cevâbı meydana getirir. Bu grafik, rabṭ unsurunun yapısının reaksiyondan sonra hâṣıl olan optik çıktıyı kuvvetli sûretde değiştirdiğini doğrudan desteklemektedir.

Şekil 2: NaHS titrasyonu ve LOD

S1–S5, 0–500 µM NaHS aralığında titrasyona tâbiʿ tutulmuş ve spektrumlar 30 dakikalık inkübasyondan sonra kaydedilmişdir. S2 en yüksek floresans artışını göstererek 500 µM civârında plato teşkîl etmişdir. S1 ve S3 de bu derişim civârında doygunluğa yaklaşırken signal büyüklükleri daha düşük ḳalmışdır.

0–120 µM mınṭıḳasında floresans şiddeti ile NaHS derişimi arasında ḫaṭṭî münâsebet bildirilmişdir. Absorpsiyon verilerinde A₄₅₂/A₃₃₈ nisbeti NaHS arttıkça yükselmiş ve en yüksek nisbet S2’de görülmüşdür.

Şekil 3: reaksiyon kinetiği

Her prob 10 µM derişimde 500 µM NaHS ile oda ḥarâretinde inkübe edilmiş ve 605 nm emisyonu 30 dakika müddetince taʿḳîb edilmişdir. S2 mutlaḳ sûretde en büyük signal artışını verirken S5 en düşük signali meydana getirmişdir.

Normalize edilmiş eğriler S1–S4’ün taḳrîben benzer kinetik profillere mâlik olduğunu göstermektedir. S5 ise taḳrîben 7 dakika zarfında kendi azamî floresans seviyesine vâṣıl olmuşdur. Lâkin azamî ḳıymetinin düşük olması sebebiyle sürʿatli reaksiyon kinetiği, tesbît performansındaki żaʿîf signal mesʾelesini telâfî etmemişdir.

S2 ayrıca 5, 15, 25 ve 35 °C’de müṭâlaʿa edilmişdir. Daha yüksek ḥarâret 30. dakikadaki floresans şiddetini artırmış, lâkin umûmî kinetik şekil ḥarâret aralığı boyunca benzer ḳalmışdır.

Şekil 4: solvent ve pH teʾsîri

S2, altı muḫtelif %70 solvent/PBS muhîtinde tecrübe edilmişdir: aseton, metanol, THF, asetonitril, DMSO ve 2-metoksietanol. Menbaʿın alâḳalı tecrübe taʿrîfi ve Şekil 4 îżâḥı S2’nin 500 µM NaHS ile 30 dakika inkübe edildiğini bildirir.

En büyük floresans artışı DMSO’da 63,6 kat, en düşük artış MeOEtOH’da 3,3 kat olarak bildirilmişdir. Serbest M2 fluoroforuyla muḳāyese olunan geri kazanım nisbeti DMSO’da %85,4 ile en yüksektir.

Menbaʿ metninde aynı solvent tecrübesinin geri kazanım nisbetleri anlatılırken bir yerde “500 mM NaHS” yazmaktadır. Bu ḳıymet alâḳalı tecrübe protokolü ve şekil îżâḥındaki 500 µM ile tevâfuḳ etmemektedir; menbaʿ içinde açık bir birim tenâḳużı bulunduğundan Verianla ḳıymetlerden birini sessizce tashîḥ edilmiş nihâʾî ḥaḳîḳat olarak sunmamaktadır.

pH 1–13 arasında icrâ olunan tecrübede düşük pH’da cevâb maḥdûd, pH 4–9 aralığında bâriz, yüksek bazik şartlarda ise blank floresansı artan bir davranış görülmüşdür. pH 10’un üzerinde arḳa plan artışı DNBS esterinin OH⁻ vâsıṭalı hidroliziyle îżâḥ olunur.

Şekil 5: seçicilik

S2, yüksek derişimli biyolojik tioller dâḫil olmak üzere geniş bir müdâḫil paneline karşı tecrübe edilmişdir. NaHS açık farkla en kuvvetli 605 nm cevâbını meydana getirmişdir. Cys küçük bir floresans artışı meydana getirirken GSH ve tecrübe olunan diğer ionlar/askorbik asid maʿnâlı bir interferans meydana getirmemişdir.

Taḥḳîḳin desteklediği netîce

Menbaʿ verileri, morfolin grubunun 1,8-naftalimit fluoroforuna ne sûretle bağlandığının DNBS esaslı H₂S tesbîtinde büyük performans farkı meydana getirebileceğini desteklemektedir. Tetkîḳ olunan beş yapı arasında iki karbonlu spacer ihtivâ eden S2; signal büyüklüğü, LOD, solvent davranışı ve seçicilik beraber müṭâlaʿa edildiğinde en muvaffaḳ probdur.

Taḥḳîḳin desteklemediği netîce

Bu tecrübeler S2’nin insanlarda veya hayvanlarda H₂S ölçebildiğini göstermez. Hücresel lizozom hedefleme verisi sunmaz. Hücre geçirgenliği, sitotoksisite, biyolojik tevzîʿ veya canlı organizmada farmakokinetik davranış tecrübe edilmemişdir. Ayrıca maḥlûlde elde olunan LOD ḳıymetleri, hakîkî hücresel mikro-muhîtde aynı tahlîlî performansın kendiliğinden muhâfaẓa olunacağını isbât etmez.

Esâs usûlî ḥudûdlar

Taḥḳîḳin esâs ḥaddi, biyolojik tatbîḳ sâʿikine rağmen tecrübî tasdîḳin maḥlûl seviyesinde ḳalmasıdır. Ayrıca sensör performansı solvent terkîbine kuvvetle tâbiʿdir; binâenaleyh DMSO ağırlıklı tecrübe muhîtinde müşâhede olunan yüksek signalin tamâmen sulu veya hücresel muhîtde aynen muhâfaẓa olunacağı farż edilemez.

Menbaʿda spektral eğriler grafik olarak gösterilmekle beraber bütün ḫam sayısal veri noḳṭaları ana metinde cedvel hâlinde sunulmamaktadır. Bu sebeble grafik görüntülerinden yeni ve ḳaṭʿî derişim–signal ḳıymetleri istiḫrâc edilmemelidir.

Menbaʿ ve Usûl Ḥaḳḳında Not

Aslî çalışma: Influence of Morpholine Substitution on DNBS-Based 1,8-Naphthalimide Fluorescent Probes for H2S Detection.

Müellifler: Trevor Dvorak; Sara Fox-Belmonte; Noah Burbul; Haishi Cao.

Mesʾûl müellif: Haishi Cao.

Müʾessese: Department of Chemistry, University of Nebraska at Kearney, Kearney, Nebraska, USA.

Mecmûʿa: Chemistry.

Nâşir: MDPI.

ISSN: 2624-8549.

Bibliyografik ḳayıd: Chemistry, 2026, 8(5), Maḳāle 59.

DOI: 10.3390/chemistry8050059.

Neşr târîḫi: 1 May 2026.

Maḳāle nevʿi: Article; tecrübî organik/supramoleküler sensör kimyâsı ve spektroskopik karakterizasyon çalışması.

Ḥakemlik: Chemistry ḥakemli, açık erişimli bir ilmî mecmûʿadır.

Ruhsat: Creative Commons Attribution (CC BY). PDF üzerinde ruhsat sürüm numarası ayrıca beyân edilmediğinden sürüm numarası taḫmîn edilmemişdir.

Esâs tecrübe sistemi: S1–S5 morfolin ihtivâ eden DNBS esaslı 1,8-naftalimit probları; maḥlûlde H₂S menbaʿı olarak NaHS.

Esâs tahlîlî usûller: UV–Vis absorpsiyon spektroskopisi, floresans spektroskopisi, ¹H NMR ve ¹³C NMR.

UV–Vis cihazı: Cary 8454, Agilent Technologies.

Floresans cihazı: FluoroMax-4, Horiba Scientific.

NMR cihazı: Ascend 400, Bruker, 400 MHz.

Tasfiye sistemi: CombiFlash NextGen 300+, Teledyne ISCO.

LOD taʿrîfi: LOD = 3σ/κ; σ blank signalinin 20 tekrarlı ölçümündeki standart sapma, κ NaHS kalibrasyon eğrisinin eğimidir.

Esâs netîce: S2, 0,4 µM ile serideki en düşük LOD’u ve en kuvvetli umûmî floresans cevâbını göstermişdir; iki karbonlu morfolin–fluorofor spacer yapısı bu prob ʿâʾilesinde en elverişli tasarım olarak bildirilmişdir.

İlâve materyal: M ve S serilerine âʾid ¹H ve ¹³C NMR spektrumları, NaHS mevcûdiyetindeki ilâve absorpsiyon tebeddülleri ve yakın târîhli H₂S problarıyla muḳāyeseli Table S1.

Mâlî destek: Nebraska EPSCoR, OIA-2044049.

Veri erişilebilirliği: Taḥḳîḳin aslî katkılarının maḳāle ve ilâve materyalde bulunduğu; ilâve taleplerin mesʾûl müellife tevcih edilebileceği bildirilmişdir.

Menfaʿat çatışması: Müellifler menfaʿat çatışması bildirmemişlerdir.

Müellif katkıları: Investigation: Trevor Dvorak, Sara Fox-Belmonte ve Noah Burbul; writing—original draft: Haishi Cao; writing—review and editing: Haishi Cao; project administration: Haishi Cao; funding acquisition: Haishi Cao.

Menbaʿ-dâḫili raporlama notu 1: Solvent tecrübesinde alâḳalı usûl metni ve Şekil 4 îżâḥı 500 µM NaHS verirken floresans geri kazanımı paragrafında 500 mM ifâdesi yer almaktadır. Bu ḳıymetler arasındaki fark Verianla tarafından sessizce tashîḥ edilmemişdir.

Menbaʿ-dâḫili raporlama notu 2: pH münâkaşasında bâriz cevâb pH 4–9 olarak anlatılır ve ardından “optimal çalışma aralığı 4–10” ifâdesi kullanılır; abstract ve netîce ise pH 4–9 aralığını verir.

Menbaʿ-dâḫili tecrübe şartı notu: Baʿżı spektral/solvent îżâḥlarında PBS derişimi 0,1 mM, kinetik ve seçicilik îżâḥlarında ise 0,1 M olarak bildirilmişdir. Bu şartlar menbaʿda verildiği sûretde muhâfaẓa olunmalıdır.

İlmî yorum ḥaddi: Taḥḳîḳ maḥlûlde H₂S/NaHS tesbîtini tecrübe eder. Hücresel lizozom lokalizasyonu, canlı hücre görüntüleme, hayvan çalışması veya klinik tatbîḳ tasdîḳ edilmemişdir.

Görselin yeniden istiʿmâli notu: Menbaʿın Scheme 1 ve Şekil 1–5 tertîbi aynen kopyalanmamışdır. Menbaʿda doğrudan bildirilen ḳıymetler Verianla içinde müstaḳil cedvel veya source-derived şema ile temsîl olunabilir. Spektral eğrilerin ḫam verisi olmadan piksel görüntüsünden ḳaṭʿî yeni veri serisi teşkîl edilmemelidir.