Дар механикаи квантӣ, пеш аз ченкунӣ система метавонад ҳамзамон дар якчанд ҳолати эҳтимолӣ қарор дошта бошад. Аммо ҳангоми ченкунӣ мо танҳо як натиҷаро мебинем. Ин гузариш одатан “фурӯпошии функсияи мавҷӣ” номида мешавад. Механикаи стандартии квантӣ ин фурӯпоширо ҳамчун қоидаи ҳисоб истифода мебарад, вале он ки фурӯпошӣ аз ҷиҳати физикӣ чӣ гуна ва чаро ба амал меояд, то ҳол яке аз мавзӯъҳои баҳсбарангези назарияи квантӣ мебошад.

Ин таҳқиқот мекӯшад, ки фурӯпоширо на ҳамчун постулати ҷудогона, балки ҳамчун натиҷаи як раванди нави динамикӣ ҳосил кунад. Дар модел функсияи мавҷӣ зарраи Бомиро роҳнамоӣ мекунад; зарраи Бомӣ бошад функсияи мавҷиро тадриҷан ба минтақае, ки худаш дар он қарор дорад, маҳаллӣ мекунад. Дар системаҳои микроскопӣ зарра метавонад тамоми минтақаҳои дастрасии функсияи мавҷиро гардиш кунад, бинобар ин таъсири маҳаллисозӣ дар миёна аз байн меравад ва муодилаи маъмулии Schrödinger барқарор мешавад.

Аммо дар ченкунии макроскопӣ, вақте ки функсияи мавҷӣ ба “лоб”-ҳои гуногуни аз ҳам дур ҷудо мешавад, вазъ тағйир меёбад. Лоб минтақаи аз ҷиҳати фазоӣ ҷудошудаи функсияи мавҷӣ мебошад, ки ба яке аз натиҷаҳои эҳтимолии ченкунӣ мувофиқ аст. Агар зарра дар яке аз ин лобҳо маҳкам шавад, дигар лобҳоро боздид карда наметавонад. Ин аз даст рафтани эргодикӣ, яъне натавонистани система барои гардиш дар ҳамаи ҳолатҳои дастрас, боиси фурӯпошии функсияи мавҷӣ ба як лоб мегардад. Ҳамин тавр, қоидаи Born, яъне он ки эҳтимоли натиҷаи ченкунӣ бо квадрати амплитудаи функсияи мавҷӣ дода мешавад, дар модел на ҳамчун постулат, балки ҳамчун натиҷа пайдо мешавад.

Мушкил чист?

Мушкили ченкунии квантӣ аз як саволи сода, вале амиқ сар мезанад: агар муодилаи Schrödinger функсияи мавҷиро ба таври пайваста ва детерминистӣ таҳаввул диҳад, пас чаро ҳангоми ченкунӣ танҳо як натиҷаро мебинем?

Дар механикаи стандартии квантӣ гӯё ду раванди гуногун вуҷуд доранд. Вақте ченкунӣ нест, система бо функсияи мавҷӣ ба таври ҳамвор таҳаввул меёбад. Ҳангоми ченкунӣ бошад, функсияи мавҷӣ ногаҳон ба як натиҷаи муайян фурӯ меравад. Ин қоидаи фурӯпошӣ дар амал хеле муваффақ аст, аммо аз нигоҳи назариявӣ маълум нест, ки чаро ва кай ба амал меояд.

Ба ин савол ҷавобҳои гуногун пешниҳод шудаанд. Равиши декогеренсия мегӯяд, ки ҳамкорӣ бо муҳит суперпозитсияҳои квантиро дар амал ба омехтаҳои аз ҳам фарқнопазир табдил медиҳад. Тафсири бисёрҷаҳонӣ даъво мекунад, ки ҳамаи натиҷаҳои эҳтимолӣ дар шохаҳои гуногун воқеӣ мешаванд. Механикаи Бомӣ пешниҳод мекунад, ки зарраҳо мавқеъҳои муайян доранд ва функсияи мавҷӣ ин зарраҳоро роҳнамоӣ мекунад. Назарияҳои фурӯпошии объективӣ бошад, қабул мекунанд, ки функсияи мавҷӣ аз ҷиҳати физикӣ, баъзан тавассути раванди тасодуфӣ, фурӯ меравад.

Мушкили ин таҳқиқот ин аст, ки баъзе ҷиҳатҳои қавии ин равишҳоро якҷо кунад ва ҳамзамон нуқсонҳои онҳоро коҳиш диҳад. Муаллиф мепурсад, ки чаро дар равиши pilot wave зарра танҳо ба таври ғайрифаъол аз ҷониби мавҷ роҳнамоӣ мешавад ва чаро дар назарияҳои фурӯпошии объективӣ фурӯпошӣ ҳамчун механизми тасодуфӣ ва беруна илова мешавад. Пешниҳод чунин аст: агар мавҷ зарраро роҳнамоӣ кунад ва зарра низ ба мавҷ таъсири баръакс расонад, фурӯпошии ченкунӣ метавонад ҳамчун раванди табиитар пайдо шавад.

Усул чӣ пешниҳод мекунад?

Таҳқиқот ба муодилаи Schrödinger ду узви хурд, вале аз ҷиҳати мафҳумӣ муҳим илова мекунад. Муодилаи Schrödinger муодилаи асосиест, ки нишон медиҳад функсияи мавҷии системаҳои квантӣ бо вақт чӣ гуна тағйир меёбад. Дар модели муаллиф қисми стандартии Hamiltonian нигоҳ дошта мешавад; илова бар ин, як узви сустшавӣ, ки функсияи мавҷиро дар маҷмӯъ кам мекунад, ва як узви маҳаллисозӣ, ки функсияи мавҷиро дар наздикии минтақаи ҷойгиршавии зарра тақвият медиҳад, ворид карда мешаванд.

Дар модел ψ(x,t) функсияи мавҷӣ, r(t) мавқеи зарраи Бомӣ, κ суръати маҳаллисозӣ ва σ паҳноии фазоии маҳаллисозиро нишон медиҳад. Функсияи мавҷӣ тадриҷан ба минтақае, ки зарра дар он ҷойгир аст, кашида мешавад. Аммо агар зарра тамоми минтақаҳои функсияи мавҷиро ба қадри кофӣ зуд боздид карда тавонад, ин таъсири кашиш дар миёна ба ҳама ҷо баробар паҳн мешавад ва таҳаввули классикии Schrödinger вайрон намегардад.

Ҳаракати зарра низ аз механикаи стандартии Бомӣ фарқ мекунад. Муаллиф фарз мекунад, ки зарра дар як потенсиали сохта ҳаракат мекунад, ки ба бузургии функсияи мавҷӣ вобаста аст. Ин потенсиал имкон медиҳад, ки зарра дар дарозмуддат ба тақсимоти |ψ|² наздик шавад. Ҳамин тавр, қоидаи Born дар модел на ҳамчун фарзияи ҷудогона, балки ҳамчун тақсимоти мувозинатӣ ба даст меояд.

Идеяи калидии модел эргодикӣ мебошад. Эргодикӣ маънои онро дорад, ки система дар вақти дароз фазои ҳолатҳои дастрасро ба қадри кофӣ гардиш карда метавонад. Дар системаҳои микроскопӣ зарра метавонад дар тамоми бастаи мавҷӣ ҳаракат кунад; аз ин рӯ таъсири маҳаллисозӣ дар миёна муодилаи Schrödinger-ро барқарор мекунад. Дар ченкунии макроскопӣ бошад, функсияи мавҷӣ ба лобҳои аз ҳам ҷудо тақсим мешавад; зарра танҳо дар як лоб мемонад. Дар ин ҳолат лобҳои дигар суст мешаванд ва таҷрибаи ченкунии якнатиҷагӣ пайдо мешавад.

Формулаҳо чиро мефаҳмонанд?

Формулаи асосии таҳқиқот муодилаи тағйирёфтаи Schrödinger мебошад. Гарчанде дар истихроҷи матни PDF баъзе шикастҳои сатр мавҷуданд, сохтори асосии формула чунин хонда мешавад:

Дар ин муодила узви аввал таҳаввули стандартии квантӣ аст. Узви дуюм узви сустшавӣ мебошад, ки боиси камшавии экспоненсиалии функсияи мавҷӣ дар ҳама ҷо мегардад. Узви сеюм бошад, узви маҳаллисозӣ аст, ки функсияи мавҷиро дар атрофи мавқеи зарра зиёд мекунад. Ин ду узви иловагӣ якҷоя функсияи мавҷиро ба минтақаи ҷойгиршавии зарра мекашанд.

Намояндагии стандартии Hamiltonian дар фазои мавқеъ чунин дода мешавад:

Дар ин ҷо H оператори Hamiltonian, m матритсаи масса ва V(x) энергияи потенсиалиро ифода мекунад. Ин қисм аз механикаи стандартии квантӣ меояд.

Функсияи маҳаллисозӣ дар атрофи мавқеи зарра вазни ҳамвор ва симметрӣ месозад:

Дар ин ҷо Π маҷмӯи ҷойивазкуниҳои координатии зарраҳои якхела мебошад. Ин симметризатсия имкон медиҳад, ки узви маҳаллисозӣ хосиятҳои симметрии функсияҳои мавҷии бозон ё фермионро вайрон накунад. σ муайян мекунад, ки маҳаллисозӣ дар чӣ қадар минтақаи васеи фазоӣ таъсир мерасонад.

Муодилаи ҳаракати зарра ба ҷойи қонуни стандартии суръати Бомӣ аз потенсиали сохта ҳосил карда мешавад:

Дар ин ҷо μ массаи сохта, τ миқёси энергияи монанд ба ҳарорати сохта ва Δt таъхири хурди вақт мебошад. Ин таъхир барои пешгирӣ аз он истифода мешавад, ки зарра фавран бо чуқурии мавҷие, ки худаш ба вуҷуд овардааст, ҳамкорӣ карда, худтаъсири сунъӣ эҷод кунад.

Наздикшавии тақсимоти мувозинатии зарра ба қоидаи Born бо чунин идея шарҳ дода мешавад:

Ин ифода нишон медиҳад, ки зери тақсимоти Boltzmann-и потенсиали сохта, мавқеи зарра бо |ψ|² мутаносиб мегардад. Ҳамин тавр, ҷойгиршавии зарра бо қоидаи Born мувофиқ мешавад.

Барои фаҳмидани он ки чаро модел дар системаҳои микроскопӣ ба муодилаи стандартии Schrödinger бармегардад, миёнаи узви маҳаллисозӣ гирифта мешавад:

Ин натиҷа нишон медиҳад, ки узви охир дар миёна κψ медиҳад. Он узви -κψ-ро дар муодила мувозинат мекунад. Дар натиҷа, функсияи мавҷӣ дар системаҳои микроскопӣ ва зуд ба мувозинат расанда боз ба таҳаввули стандартии Schrödinger наздик мешавад.

Ҳангоми ченкунӣ, мисоли суперпозитсияи ду натиҷа чунин навишта мешавад:

Вақте ки ин ҳолати микроскопӣ ба як дастгоҳи бузурги ченкунӣ нусхабардорӣ мешавад, ба ду шохаи макроскопии аз ҳам ҷудо табдил меёбад:

Вақте ки ин шохаҳо дар фазо хуб аз ҳам ҷудо мешаванд, зарраи Бомӣ дар яке аз онҳо маҳкам мешавад. Дар шохаҳои дигар, ки зарра дар онҳо нест, узви маҳаллисозӣ таъсир намекунад ва узви сустшавӣ онҳоро пахш мекунад.

Эҳтимоли умумии ченкунӣ, ки модел онро бо қоидаи Born мувофиқ медонад, чунин ҷамъбаст мешавад:

Дар ин ҷо |φ_i⟩ яке аз ҳолатҳои эҳтимолии натиҷаи ченкунӣ мебошад. Мувофиқи таҳқиқот, ҳангоми ченкунӣ ба кадом лоб афтодани зарра ин тақсимоти эҳтимолиятро ба таври табиӣ тавлид мекунад.

Дар шакли матритсаи зичӣ, модел ба чунин сохтор интиқол дода мешавад:

Дар ин ҷо ρ матритсаи зичӣ, [H,ρ] коммутатор, {\bar{\phi}_{r},ρ} антикоммутатор ва ρ⁻ матритсаи зичии бо таъхири хурд мебошад. Муаллиф даъво мекунад, ки дар шароити мувофиқи мувозинат матритсаи зичии интизоршаванда ба муодилаи стандартии Liouville-von Neumann бармегардад:

Ин натиҷа муҳим аст, зеро модел кӯшиш мекунад динамикаи стандартии квантиро дар сатҳи миёна ҳифз намояд ва бо ин роҳ аз зиддияти зуд бо таҷрибаҳо пешгирӣ кунад.

Паёми асосии график, ҷадвал ва схема

Схемаи рафтори микроскопӣ–макроскопӣ ҳисси асосии моделро нишон медиҳад. Вақте ки функсияи мавҷӣ дар як минтақаи ягона ва пайваста мутамарказ аст, зарраи Бомӣ метавонад тамоми ин минтақаро гардиш кунад. Дар ин ҳолат майли зарра барои маҳаллӣ кардани функсияи мавҷӣ дар миёна ба тамоми минтақа баробар паҳн мешавад ва таҳаввули стандартии Schrödinger нигоҳ дошта мешавад.

Вақте ки функсияи мавҷӣ ба лобҳои макроскопии аз ҳам ҷудо тақсим мешавад, вазъ дигар мешавад. Зарра дар яке аз ин лобҳо мемонад ва дигар лобҳоро боздид карда наметавонад. Ин аз даст рафтани эргодикӣ мебошад. Дар лобҳое, ки зарра вуҷуд надорад, функсияи мавҷӣ суст шудан мегирад. Лобе, ки зарра дар он ҷойгир аст, бошад тақвият меёбад. Дар натиҷа як натиҷаи ягонаи ченкунӣ намоён мешавад.

Симулятсияи ду шикоф нишон медиҳад, ки модел шиддати мавҷ–зарраро чӣ гуна тафсир мекунад. Дар ибтидо функсияи мавҷӣ рафтори интерференсионӣ нишон медиҳад; яъне мавҷҳои аз ду шикоф гузашта ба ҳам таъсир мекунанд. Аммо ҳангоми ҳаракат ба сӯи детектор, зарра ба як минтақаи муайян пайваст мешавад ва функсияи мавҷӣ ба ҳамон минтақа маҳаллӣ мегардад. Ҳамин тавр, модел кӯшиш мекунад ҳам паҳншавии мавҷмонанд ва ҳам натиҷаи ягонаи ченкуниро дар як динамика шарҳ диҳад.

Схемаи ченкунии зерсистема низ муҳим аст. Ченкунӣ ҳатман набояд ҳамаи дараҷаҳои озодии коинотро фурӯ резонад. Функсияи мавҷӣ метавонад дар координатаи ченшаванда ба лобҳои ҷудо тақсим шавад, дар ҳоле ки координатаҳои дигари ченнашаванда пайваста мемонанд. Ин ба модел имкон медиҳад, ки танҳо дар дараҷаҳои озодии ченшуда инҳирофи намоён тавлид кунад ва қисми боқимондаи система ба таҳаввули Schrödinger наздик бимонад.

Таҷрибаҳо чӣ гуна анҷом дода шуданд?

Ин таҳқиқот таҷрибаи лабораторӣ пешниҳод намекунад; он модели назариявӣ, ҳосилкунии аналитикӣ ва симулятсияи ададӣ дорад. Муаллиф аввал муодилаи тағйирёфтаи Schrödinger-ро муайян мекунад. Сипас нишон медиҳад, ки дар системаҳои микроскопӣ узвҳои иловагӣ дар миёна якдигарро ҷуброн мекунанд ва таҳаввули стандартии квантӣ барқарор мешавад.

Баъдан муаллиф даъво мекунад, ки ҳангоми ченкунии макроскопӣ, вақте ки функсияи мавҷӣ ба лобҳои ҷудо тақсим мешавад, зарра дар як лоб маҳкам хоҳад шуд. Ин маҳкамшавӣ боиси суст шудани лобҳои дигар мегардад. Ҳамин тавр, натиҷаи ченкунӣ на бо майдони тасодуфии фурӯпошии беруна, балки бо он муайян мешавад, ки зарра ба кадом лоб афтодааст.

Таҳқиқот ҳамчунин симулятсияи ададии таҷрибаи ду шикофро пешниҳод мекунад. Дар симулятсия бузургии функсияи мавҷӣ бо зичӣ, фазаи он бо ранг ва мавқеи зарраи Бомӣ бо аломати ҷудогона нишон дода мешавад. Параметрҳо махсус барои он интихоб шудаанд, ки фурӯпошӣ дар муддати кӯтоҳи симулятсия намоён гардад; муаллиф қайд мекунад, ки суръати маҳаллисозӣ барои мақсади намоишӣ муболиға карда шудааст.

Дар замимаҳо таҷрибаҳои навъи EPR, ченкунии зерсистемаҳо, формулаи матритсаи зичӣ, тарзи пешгирӣ аз иртиботи тезтар аз рӯшноӣ ва васеъкунӣ ба ҳолатҳои дискретӣ баррасӣ мешаванд. Ин замимаҳо нишон медиҳанд, ки модел кӯшиш мекунад аз мисолҳои содаи ченкунӣ фаротар рафта, ба саволҳои душвортари асосҳои квантӣ низ татбиқ шавад.

Натиҷаҳо чиро нишон медиҳанд?

Натиҷаи якум ин аст, ки фурӯпошии функсияи мавҷиро метавон на ҳамчун постулати ҷудо ва ногаҳонӣ, балки ҳамчун раванди тадриҷӣ модел кард, ки аз бозхӯрди дуҷонибаи байни функсияи мавҷӣ ва зарра ба вуҷуд меояд.

Натиҷаи дуюм ин аст, ки дар системаҳои микроскопӣ модел ба муодилаи стандартии Schrödinger наздик рафтор мекунад. Вақте ки зарра зуд ба тақсимоти мувозинатӣ мерасад ва тамоми минтақаҳои дастрасии функсияи мавҷиро гардиш карда метавонад, узвҳои иловагӣ дар миёна якдигарро ҷуброн мекунанд.

Натиҷаи сеюм ин аст, ки дар ченкунии макроскопӣ аз даст рафтани эргодикӣ ҳамчун механизми фурӯпошӣ кор мекунад. Вақте ки функсияи мавҷӣ ба лобҳои аз ҳам ҷудо тақсим мешавад, зарра дар як лоб маҳкам мегардад. Ин маҳкамшавӣ боиси суст шудани дигар шохаҳои эҳтимолӣ мешавад.

Натиҷаи чорум даъвои он аст, ки қоидаи Born дар модел ба таври табиӣ пайдо мешавад. Эҳтимоли он ки зарра ҳангоми ченкунӣ ба як лоби муайян афтад, ба вазни |ψ|²-и функсияи мавҷӣ дар ҳамон лоб вобаста аст. Ҳамин тавр эҳтимолиятҳои натиҷа бо механикаи стандартии квантӣ мувофиқ мемонанд.

Натиҷаи панҷум ин аст, ки модел метавонад бо декогеренсия мувофиқ кор кунад. Декогеренсия узвҳои интерференсияро байни натиҷаҳои гуногуни макроскопӣ пахш мекунад; ин модел бошад механизми иловагӣ пешниҳод мекунад, ки аз ин омехта як натиҷаи ягона ба таври объективӣ интихоб шавад.

Чаро ин муҳим аст?

Мушкили ченкунии квантӣ яке аз масъалаҳои асосии фалсафӣ ва назариявии физикаи муосир мебошад. Механикаи стандартии квантӣ натиҷаҳои ченкуниро бо дақиқии фавқулода ҳисоб мекунад, аммо ба саволи “чаро мо танҳо як натиҷаро мебинем?” дар сатҳи тафсир ҷавобҳои гуногун медиҳад. Ин таҳқиқот модели наверо пешниҳод мекунад, ки мекӯшад як натиҷаро тавассути механизми динамикӣ тавлид намояд.

Аҳамияти пешниҳод дар он аст, ки он баъзе ҷанбаҳои pilot wave ва назарияҳои фурӯпошии объективиро якҷо мекунад. Дар тарафи pilot wave зарра мавқеи муайян дорад. Дар тарафи фурӯпошии объективӣ функсияи мавҷӣ ба як натиҷа аз ҷиҳати физикӣ маҳаллӣ мешавад. Дар ин модел бошад, зарра ва мавҷ ба ҳам таъсир мекунанд ва фурӯпошӣ аз маҳкам шудани зарра дар яке аз лобҳои макроскопии ҷудошуда пайдо мешавад.

Таҳқиқот метавонад барои компютерҳои квантӣ низ аҳамият дошта бошад. Агар дар системаҳои бузурги квантӣ ҷудошавии фазоӣ ва аз даст рафтани эргодикӣ нисбат ба интизор фурӯпошии қавитар ба вуҷуд оранд, метавонанд идеяҳои нави санҷишшаванда дар бораи маҳдудиятҳои ҳисоббарории квантии калонмиқёс пайдо шаванд. Аммо ин ҳоло танҳо эҳтимоли назариявӣ аст ва дар бораи амалишавии компютерҳои квантӣ хулосаи қатъӣ баровардан мумкин нест.

Аз нигоҳи физика, ҷиҳати арзишмандтар ин аст, ки модел инҳирофҳои санҷишшавандаро пешниҳод мекунад. Хаттияти механикаи стандартии квантӣ бо дақиқии баланд санҷида шудааст. Азбаски ин модел як ғайрихаттии хурд дорад, дар таҷрибаҳои муносиб метавонад аз назарияи стандартӣ фарқ кунад. Ин онро на танҳо тафсири фалсафӣ, балки модели физикии эҳтимолан санҷишшаванда мегардонад.

Нуқтаҳои эҳтиётӣ

Таҳқиқот preprint аст ва аз арзёбии ҳамтоён нагузаштааст. Арзёбии моделҳои нав дар асосҳои квантӣ душвор мебошад; мутобиқати математикӣ, мувофиқати таҷрибавӣ, мутобиқат бо нисбият ва муносибат бо натиҷаҳои маълуми no-go бояд бодиққат таҳлил карда шаванд.

Модел ба механикаи стандартии квантӣ узвҳои хурди ғайрихаттӣ илова мекунад. Азбаски сохтори хаттии механикаи квантӣ бо таҷрибаҳои хеле дақиқ дастгирӣ шудааст, чунин пешниҳодҳо зери маҳдудиятҳои қавӣ қарор доранд. Муаллиф низ бинобар ин муҳокима мекунад, ки қимати параметри маҳаллисозии κ бояд он қадар хурд бошад, ки бо таҷрибаҳо мувофиқ монад.

Нуктаи ҳассоси дигар эҳтимоли иртиботи тезтар аз рӯшноӣ мебошад. Дар моделҳои ғайрихаттии квантӣ ин хатар зуд-зуд ба миён меояд. Таҳқиқот даъво мекунад, ки таҳаввули миёнаи матритсаи зичӣ дар шароити мувофиқ хаттӣ мемонад ва ба ҳамин сабаб мушкили иртиботи фаврӣ пешгирӣ шуда метавонад. Аммо ин далел таҳлили муфассалтари математикӣ ва физикиро талаб мекунад.

Модел дар ин марҳила релативистӣ нест. Муаллиф мегӯяд, ки баъзе унсурҳо метавонанд ба васеъкунии релативистӣ мувофиқ бошанд, аммо назарияи пурраи релативистӣ ҳанӯз пешниҳод нашудааст. Ин барои назарияи майдони квантӣ ва физикаи зарраҳои бунёдӣ маҳдудияти муҳим аст.

Симулятсияи ду шикоф фаҳмонанда аст, аммо худ ба худ тасдиқи таҷрибавӣ нест. Пеш аз он ки дурустии модел муайян шавад, суръатҳои фурӯпошӣ, миқёсҳои ҷудошавии фазоӣ, таъсири декогеренсия ва садои таҷрибавӣ бояд бо тафсил ҷудо карда шаванд.

Хулоса

Ин таҳқиқот ба мушкили ченкунии квантӣ ҳалли эҷодкорона ва техникӣ пешниҳод мекунад. Идеяи асосӣ сохтани бозхӯрди дуҷониба байни функсияи мавҷӣ ва зарраи Бомӣ мебошад. Мавҷ зарраро роҳнамоӣ мекунад; зарра бошад мавҷро ба минтақаи ҷойгиршавии худ маҳаллӣ мекунад.

Дар ҷаҳони микроскопӣ ин таъсири маҳаллисозӣ дар миёна аз байн меравад ва рафтори стандартии Schrödinger нигоҳ дошта мешавад. Дар ченкунии макроскопӣ бошад, функсияи мавҷӣ ба лобҳои ҷудо тақсим мешавад, зарра дар як лоб маҳкам мегардад ва лобҳои дигар суст мешаванд. Ҳамин тавр, як натиҷаи ягонаи ченкунӣ ҳамчун натиҷаи табиии аз даст рафтани эргодикӣ пайдо мешавад.

Барои хонандаи Verianla паёми асосӣ чунин аст: шояд фурӯпошии квантӣ қоидаи асроромезе набошад, ки дар лаҳзаи ченкунӣ аз берун илова мешавад; он метавонад раванди динамикие бошад, ки аз бозхӯрди байни мавҷ ва зарра ва аз даст рафтани эргодикӣ дар миқёси макроскопӣ ба вуҷуд меояд. Ин иддао ҳанӯз тасдиқшуда нест, аммо ба баҳси асосҳои квантӣ самти нави санҷишшаванда илова мекунад.

Ёддошт оид ба манбаъ ва усул

Ин матн бар асоси preprint-и “Pilot-waves and copilot-particles: A nonstochastic approach to objective wavefunction collapse”, ки аз ҷониби Axel van de Walle таҳия шудааст, омода гардидааст. Таҳқиқот тавассути мафҳумҳои механикаи Бомӣ, назарияҳои фурӯпошии объективӣ, муодилаи тағйирёфтаи Schrödinger, аз даст рафтани эргодикӣ, қоидаи Born, декогеренсия ва мушкили ченкунии квантӣ модели нави назариявӣ пешниҳод мекунад.

Ин мундариҷа тарҷумаи калима ба калима нест; ғояи асосии таҳқиқот мувофиқи хатти нашрии Verianla содда карда шуда, ба мақолаи таҳририи мустақили тоҷикӣ табдил дода шудааст.

Ин мундариҷа тасдиқи назарияи физикӣ ё тавсияи сармоягузории технологӣ нест. Азбаски таҳқиқот preprint-и назариявӣ ва аз арзёбии ҳамтоён нагузашта мебошад, натиҷаҳо ва иддаоҳо бояд бо эҳтиёт тафсир шаванд.