Derin petrol kuyularında çalışan yüksek dayanımlı sucker rod çelikleri aynı anda yüksek mekanik dayanım, yeterli tokluk ve H₂S, CO₂ ve Cl⁻ içeren korozif ortamlarda hidrojen gevrekleşmesine karşı direnç gerektirir. Bu çalışma, yeni geliştirilmiş bir H sınıfı yüksek dayanımlı sucker rod çeliğinde 550, 580, 610 ve 640 °C temperleme sıcaklıklarının mekanik özellikler, mikroyapı, dislokasyon yoğunluğu, hidrojen difüzyonu, hidrojen tuzakları ve hidrojen gevrekleşmesi duyarlılığı üzerindeki etkisini sistematik olarak araştırmıştır. Çelik 880 °C'de 55 dakika östenitlenmiş, su verilmiş ve daha sonra dört farklı sıcaklıkta 55 dakika temperlenmiştir. 550–640 °C arasında Rp0.2 1033 MPa'dan 859 MPa'ya, çekme dayanımı ise 1112 MPa'dan 971 MPa düzeyine doğru azalırken Charpy darbe enerjisi yükselmiş ve tüm koşullar kaynakta verilen H sınıfı mekanik gereklilikleri karşılamıştır. Hidrojen davranışı ise doğrusal değildir: etkin hidrojen difüzyon katsayısı 610 °C'ye kadar artmış, bu sıcaklıkta birinci geçirgenlik çevriminde yaklaşık 7,529 × 10⁻⁷ cm²/s ile maksimuma ulaşmış; görünen hidrojen çözünürlüğü 0,539 ppm'e düşmüş ve geri dönüşümlü/toplam tuzak yoğunluğu minimuma inmiştir. Aynı Q&T-610 koşulu SSRT'de %78,53 ile en yüksek hidrojen gevrekleşmesi duyarlılığını göstermiştir. 640 °C'de ise yaklaşık 8–10 nm boyutlu Ti ve Mo bakımından zengin MC tipi çökeltiler gözlenmiş ve bunlar geçici olarak (Ti,Mo)C olarak tanımlanmıştır. Bu nanoskopik çökeltilerin güçlü hidrojen tuzakları oluşturmasıyla etkin difüzyon yeniden azalmış ve HE duyarlılığı %74,78'e gerilemiştir. Kaynak çalışma bu nedenle 610 °C'yi hidrojen tuzak mekanizmasının “yoğunluk kontrollü” davranıştan “bağlanma özelliği kontrollü” davranışa geçtiği kritik sıcaklık, Q&T-640'ı ise incelenen koşullar içinde genel özellik dengesi açısından en uygun ısıl işlem olarak değerlendirmektedir.

Derin kuyularda sucker rod çelikleri neden hidrojen riski taşır?

Sucker rod çelikleri petrol üretim sistemlerinde yüzeydeki pompalama hareketini kuyu içindeki pompa sistemine aktaran ve tekrarlı çekme-basınç çevrimlerine maruz kalan kritik yapısal elemanlardır. Kuyu derinliği arttıkça mekanik yükler yükselirken H₂S, CO₂ ve Cl⁻ içeren korozif akışkanlarla sürekli temas hidrojenin çelik yüzeyinde oluşmasını, emilmesini ve mikroyapı içinde taşınmasını kolaylaştırabilir.

Kaynak çalışma hidrojen gevrekleşmesinin açıklanmasında üç yerleşik mekanizmaya atıf yapmaktadır: Hydrogen-Enhanced Decohesion (HEDE), Hydrogen-Enhanced Localized Plasticity (HELP) ve Hydrogen-Enhanced Strain-Induced Vacancies (HESIV). Bu mekanizmaların ortak noktası, hidrojenin dislokasyonlar, tane sınırları, çökeltiler ve diğer mikroyapısal kusurlarla etkileşmesidir.

Hidrojen Tuzakları Neden Önemlidir?

Hidrojen tuzakları, çelik içindeki hidrojen atomlarını belirli sürelerle tutabilen mikroyapısal bölgelerdir; dislokasyonlar ve tane sınırları gibi geri dönüşümlü tuzaklar hidrojeni gerilme altında yeniden serbest bırakabilirken güçlü nanoskopik çökeltiler gibi geri dönüşümsüz veya yarı geri dönüşümsüz tuzaklar hareketli hidrojeni daha kalıcı biçimde bağlayarak kritik gerilme bölgelerinde birikmesini azaltabilir.

Bu ayrım hidrojen gevrekleşmesi açısından kritiktir. Fazla sayıda geri dönüşümlü tuzak hidrojenin hareketini yavaşlatabilse de, mekanik gerilme altında tuzaktan çıkan hidrojen çatlak uçları veya tane sınırları gibi yüksek gerilme bölgelerine taşınabilir. Buna karşılık yeterli bağlanma enerjisine sahip karbür çökeltileri difüze olabilen hidrojen miktarını azaltabilir.

Deney çeliğinin kimyasal bileşimi

Malzeme üretimi ve sıcak haddeleme

Çelik vakum indüksiyon fırınında ergitilmiş ve 150 mm × 150 mm × 250 mm kütükler halinde dökülmüştür. Haddelemeden önce kütükler 1200 °C'ye ısıtılmış ve 150 dakika bekletilmiştir. Ardından 950–1050 °C sıcaklık aralığında beş paso uygulanarak 30 mm kalınlığa ve 230 mm genişliğe haddelenmiş ve oda sıcaklığına kadar havada soğutulmuştur.

Su verme ve temperleme rotası

CCT analizi su verme sonrasında ana mikroyapının martensit olduğunu göstermiştir. Kaynakta çeliğin Ac1 sıcaklığı yaklaşık 709 °C, Ac3 sıcaklığı ise yaklaşık 790 °C olarak gösterilmektedir.

Q&T işlemi aşağıdaki biçimde uygulanmıştır:

1. 880 °C'de 55 dakika östenitleme,
2. oda sıcaklığına kadar su verme,
3. 550, 580, 610 veya 640 °C'de 55 dakika temperleme,
4. havada soğutma.

Numuneler sırasıyla Q&T-550, Q&T-580, Q&T-610 ve Q&T-640 olarak adlandırılmıştır.

Temperleme Sıcaklığı Mekanik Özellikleri Nasıl Değiştirdi?

550 °C'den 640 °C'ye yükselen temperleme sıcaklığı deney çeliğinin hem Rp0.2 akma dayanımını hem de çekme dayanımını düzenli biçimde düşürmüş; buna karşılık Charpy darbe enerjisini artırmış ve Y/T oranını yaklaşık 0,93 düzeyinden 0,88 civarına indirmiştir.

Kaynak tarafından verilen mekanik özellik aralıkları şöyledir:

Bu sonuçlara göre dört koşul da kaynakta verilen H sınıfı dayanım ve darbe enerjisi şartlarını karşılamaktadır.

Bununla birlikte temperleme sıcaklığı yükseldikçe çekme dayanımı alt spesifikasyon sınırına yaklaşmaktadır. Özellikle Q&T-640 düşük Y/T oranı ve yüksek tokluğuyla avantajlı olsa da Rm'nin yaklaşık 971 MPa düzeyine yaklaşması nedeniyle dayanım güvenlik marjı daha sınırlıdır.

Kırılma yüzeyi nasıl değişti?

Tüm numunelerde belirgin boyun verme gözlenmiştir. Makroskopik kırılma yüzeyi üç temel bölgeden oluşmaktadır:

• A bölgesi: çatlak başlangıcı ve yavaş ilerleme bölgesi,
• B bölgesi: radyal hızlı çatlak ilerleme bölgesi,
• C bölgesi: yaklaşık 45° yönlenmiş nihai kesme dudağı.

550 °C'de A bölgesinde yaklaşık 10–20 μm uzunluğunda ikincil çatlaklar, yırtılma sırtları, küçük çukurlar ve yerel quasi-cleavage özellikleri görülmüştür. Temperleme sıcaklığı arttıkça ikincil çatlakların boyutu ve sayısı azalmış, kırılma yüzeyi daha homojen hale gelmiş ve lifli A bölgesinin alanı artmıştır.

610 °C'de radyal B bölgesinin belirgin biçimde kaybolması, Q&T-610 ve Q&T-640 numunelerinin daha iyi süneklik ve tokluk davranışıyla uyumludur.

Temperlenmiş martensit nasıl evrildi?

Dört koşulda da ana mikroyapı temperlenmiş martensittir. Önceki östenit tane sınırları büyük ölçüde korunurken tane içindeki martensit lath yapıları temperleme sıcaklığıyla toparlanıp birleşmiş ve genişlemiştir.

550 °C'de lath morfolojisi daha belirgindir ve ince/şerit biçimli karbürler tane sınırları ve lath arayüzlerinde yoğunlaşır. 580 °C'de karbürler büyümeye ve kümelenmeye başlar. 610 °C'de tane sınırı ve lath karbürleri daha da irileşip kısmen küreselleşir. 640 °C'de ise lath toparlanması ileri seviyeye ulaşır; tane sınırlarında daha iri karbürler, tane içinde ise çok sayıda granüler ve kısa çubuk biçimli çökelti oluşur.

Çökeltilerin türü nedir?

SEM-EDS değerlendirmesine göre yaklaşık 80–100 nm boyutlu ana karbürler sementit, yani Fe₃C'dir.

Q&T-640 üzerinde yapılan TEM incelemesinde ayrıca iki farklı nanoskopik çökelti grubu gözlenmiştir. Kısa çubuk biçimli daha iri parçacıklar çoğunlukla Fe₃C olup bir miktar Cr zenginleşmesi göstermiştir.

Daha dikkat çekici grup yaklaşık 8–10 nm çapındaki neredeyse küresel çökeltilerdir. EDS bu çökeltilerde Ti ve Mo'nun yaklaşık 1:1 atomik oranla zenginleştiğini göstermiştir. HRTEM ve FFT analiziyle birlikte değerlendirildiğinde kaynak bunları MC tipi kompleks karbürler olarak yorumlamakta ve geçici olarak (Ti,Mo)C biçiminde tanımlamaktadır.

Ayrıca yaklaşık 1–2 nm boyutunda daha küçük düzenli kare benzeri çökeltiler görülmüş, ancak boyutlarının çok küçük olması nedeniyle güvenilir EDS bileşimi elde edilememiştir. Kaynak bunların olası Ti-zengin ikincil çökeltiler olduğunu belirtmektedir.

(Ti,Mo)C Nanoçökeltileri Hidrojene Karşı Nasıl Rol Oynuyor?

Kaynağın yorumuna göre yaklaşık 10 nm'den küçük (Ti,Mo)C çökeltileri ferritik matrisle ideal koherent olmayan güçlü hidrojen tuzakları oluşturarak hareketli hidrojen atomlarını bağlar; böylece matris içindeki difüze olabilir hidrojen miktarını ve kritik kusurlarda hidrojen birikme olasılığını azaltabilir.

Dislokasyon yoğunluğu

XRD ve modifiye Williamson–Hall analizi, temperleme sıcaklığı arttıkça dislokasyon yoğunluğunun monoton biçimde düştüğünü göstermiştir. Q&T-640 en düşük dislokasyon yoğunluğuna sahiptir.

Kaynak bunu yüksek temperleme sıcaklığında martensitik matrisin toparlanması, dislokasyonların yok olması ve yeniden düzenlenmesiyle açıklamaktadır. Bu değişim iki açıdan önemlidir: dislokasyon sertleşmesinin azalması mekanik dayanımı düşürüp sünekliği artırırken, aynı zamanda geri dönüşümlü hidrojen tuzaklarının sayısını da azaltmaktadır.

Hidrojen geçirgenlik deneyi

Hidrojen taşınımı Devanathan–Stachurski çift elektrolitik hücresiyle ölçülmüştür. 1,0 mm kalınlığındaki membranlarda hidrojenin sucker rod eksenine paralel yönde hareket etmesi sağlanmıştır.

Hidrojen giriş tarafında:

• 0,1 mol/L H₂SO₄,
• 0,25 g/L tiyoüre,
• 10 mA/cm² sabit katodik akım yoğunluğu

kullanılmıştır.

Çıkış tarafında 0,1 mol/L NaOH bulunmuş ve +300 mV anod potansiyeli uygulanmıştır. Deneyden önce elektrolitler çözünmüş oksijeni azaltmak amacıyla dört saat azotla purj edilmiştir.

Geri dönüşümlü ve geri dönüşümsüz hidrojen tuzaklarını ayırmak için iki aşamalı şarj–deşarj prosedürü kullanılmış, iki hidrojen şarj çevrimi arasında 72 saat beklenmiştir.

610 °C Neden Kritik Bir Geçiş Sıcaklığıdır?

610 °C'de etkin hidrojen difüzyon katsayısı maksimuma, görünür hidrojen çözünürlüğü ile geri dönüşümlü ve toplam hidrojen tuzak yoğunlukları minimuma ulaşmış ve aynı koşul hidrojen gevrekleşmesi duyarlılığının en yüksek olduğu nokta olmuştur.

Birinci geçirgenlik çevrimi sonuçları

550→610 °C arasında etkin hidrojen difüzyon katsayısı yaklaşık 4,2 × 10⁻⁷ cm²/s'den 7,5 × 10⁻⁷ cm²/s'ye yükselmiştir. Aynı aralıkta Cap yaklaşık 0,984 ppm'den 0,539 ppm'e düşmüştür.

640 °C'de davranış tersine dönmüş; Deff yaklaşık 4,7 × 10⁻⁷ cm²/s düzeyine gerilerken Cap 0,838 ppm'e yükselmiştir.

İkinci geçirgenlik çevrimi

Hidrojen tuzak yoğunluğundaki değişim

Hidrojen tuzak yoğunluğu temperleme sıcaklığıyla doğrusal değişmemiştir. Hem geri dönüşümlü hem de toplam tuzak yoğunluğunda 610 °C civarında belirgin minimum görülmüştür.

550 °C'de çok sayıda dislokasyon ve ince karbür bulunması yüksek tuzak yoğunluğu sağlamaktadır. Temperleme sıcaklığı 610 °C'ye kadar yükseldiğinde dislokasyon yoğunluğu düşmekte ve karbürler irileşmektedir. Bunun sonucunda hidrojeni tutan etkin bölge sayısı azalmakta ve hidrojenin malzeme içinde daha hızlı hareket etmesi mümkün hale gelmektedir.

640 °C'de ise durum yalnız “tuzak sayısı” ile açıklanamaz. Yeni oluşan nanoskopik (Ti,Mo)C çökeltileri daha yüksek bağlanma enerjisine sahip güçlü tuzaklar sağlayarak hidrojen taşınımını yeniden sınırlamaktadır.

Çalışmanın Yöntemi ve Bulguları

SSRT hidrojen gevrekleşmesi deneyi

Hidrojen gevrekleşmesi duyarlılığı slow strain rate testing (SSRT) ile ölçülmüştür. Numuneler 15 mm ölçü boyuna ve 4 mm çapa sahip dişli dumbbell biçiminde hazırlanmıştır.

Hidrojen şarj elektroliti:

• 0,1 mol/L H₂SO₄,
• 0,25 g/L tiyoüre

içermektedir.

5 mA/cm² sabit akım yoğunluğu uygulanmış, numuneler 24 saat ön şarja tabi tutulmuş ve SSRT deneyleri 1 × 10⁻⁶ s⁻¹ deformasyon hızında gerçekleştirilmiştir.

Hidrojen gevrekleşmesi duyarlılığı kırılma uzamasındaki kayıpla hesaplanmıştır:

\[ I_{\delta}=\frac{\delta_0-\delta_H}{\delta_0}\times100\% \]

Burada \(\delta_0\) havadaki kırılma uzaması, \(\delta_H\) ise hidrojen ortamındaki kırılma uzamasıdır.

Hidrojen plastikliği ne kadar düşürdü?

Havasız/hidrojen şarjsız numuneler yaklaşık %20 civarında kırılma uzaması gösterirken hidrojen şarjlı numunelerde bu değer yaklaşık %5 seviyesine düşmüştür.

Dört durumda da Iδ yaklaşık %74–79 aralığındadır. Bu nedenle çalışma çeliğin test edilen hidrojen ortamında genel olarak belirgin HE duyarlılığı gösterdiğini vurgulamaktadır.

Hidrojen Gevrekleşmesi Neden 610 °C'de En Yüksek?

610 °C'de dislokasyonlar ve etkin karbür tuzaklarının toplam yoğunluğu minimuma inerken hidrojen difüzyonu maksimuma ulaştığı için hidrojen atomlarının çatlak uçları, tane sınırları ve diğer yüksek gerilme bölgelerine daha hızlı taşınabilmesi mümkün olmuş ve SSRT'de Iδ %78,53 ile en yüksek değere ulaşmıştır.

550–610 °C arasında temperleme ilerledikçe:

• dislokasyon yoğunluğu azalır,
• geri dönüşümlü tuzak sayısı düşer,
• sementit parçacıkları irileşir,
• etkin tuzak sayısı azalır,
• hidrojen difüzyon katsayısı yükselir.

Kaynağın mekanistik yorumuna göre bu durum hidrojenin mikroçatlak ve tane sınırı gibi gerilme yoğunlaşma bölgelerine daha kolay erişmesine izin vermektedir.

610 °C'den 640 °C'ye geçildiğinde ise yaklaşık 8–10 nm (Ti,Mo)C çökeltilerinin ortaya çıkışı yeni ve daha güçlü hidrojen tuzakları sağlayarak difüze olabilir hidrojenin hareketini azaltmaktadır. Bu nedenle HE duyarlılığı Q&T-640'da tekrar düşmektedir.

“Yoğunluk Kontrollü” ve “Bağlanma Özelliği Kontrollü” Tuzak Mekanizması Nedir?

Kaynak çalışmanın önerdiği modele göre 610 °C'nin altında hidrojen taşınımını esas olarak dislokasyon ve ince sementit gibi tuzakların toplam sayısı belirlerken, 610 °C'nin üzerinde özellikle nanoskopik (Ti,Mo)C gibi yüksek bağlanma enerjili çökeltilerin niteliği ve hidrojen bağlama gücü daha baskın hale gelmektedir.

PDF'nin mekanizma şeması bu geçişi üç bölgeyle göstermektedir:

550–610 °C: çok sayıda dislokasyon ve sementit → yüksek tuzak yoğunluğu → hidrojen taşınımı daha sınırlı.

610 °C: tuzak yoğunluğu minimum → hidrojen hareketliliği maksimum → HE duyarlılığı zirvesi.

640 °C: nano-(Ti,Mo)C çökeltileri → güçlü bağlanmalı yeni tuzaklar → etkin hidrojen difüzyonunda azalma.

Neden Q&T-640 Genel Olarak En Uygun Koşul Seçildi?

Q&T-640, incelenen dört sıcaklık içinde en düşük Y/T oranını, en yüksek tokluk eğilimini, Q&T-610'a göre daha düşük hidrojen gevrekleşmesi duyarlılığını ve hâlâ H sınıfı standardını karşılayan mekanik dayanımı birlikte sunduğu için kaynak tarafından en iyi toplam özellik dengesi olarak değerlendirilmiştir.

Ancak bu sonuç dikkatle yorumlanmalıdır. Q&T-640'ın çekme dayanımı yaklaşık H sınıfı alt sınırına yakındır. Dolayısıyla sıcaklığın daha da yükseltilmesinin aynı avantajları sürdüreceği veya 640 °C'nin farklı bileşimdeki bütün sucker rod çelikleri için optimum olduğu çalışma tarafından gösterilmemiştir.

Çalışmanın desteklediği sonuçlar

• 550–640 °C arasında temperleme sıcaklığı arttıkça mekanik dayanım azalmakta, tokluk artmaktadır.
• Dislokasyon yoğunluğu temperleme sıcaklığıyla monoton biçimde azalmaktadır.
• Hidrojen difüzyon katsayısı 610 °C'ye kadar artmakta, 640 °C'de yeniden düşmektedir.
• 610 °C geri dönüşümlü ve toplam hidrojen tuzak yoğunluğunun minimum olduğu kritik koşuldur.
• SSRT hidrojen gevrekleşmesi duyarlılığı Q&T-610'da %78,53 ile maksimumdur.
• Q&T-640 numunesinde yaklaşık 8–10 nm Ti-Mo zengin MC tipi çökeltiler görülmüştür.
• Bu çökeltiler kaynak tarafından olası (Ti,Mo)C güçlü hidrojen tuzakları olarak yorumlanmıştır.
• Q&T-640 incelenen dört koşul arasında genel mekanik/HE dengesi açısından en uygun durumdur.

Çalışmanın desteklemediği sonuçlar

• Temperleme sıcaklığının sürekli artırılmasının hidrojen gevrekleşmesini sürekli azaltacağı gösterilmemiştir.
• 610 °C optimum temperleme sıcaklığı değildir; tersine HE duyarlılığının maksimum olduğu koşuldur.
• 640 °C bütün sucker rod çelikleri için evrensel optimum sıcaklık değildir.
• Laboratuvar SSRT sonucu gerçek kuyudaki hizmet ömrünü doğrudan vermez.
• Çalışma H₂S/CO₂/Cl⁻ içeren gerçek çok fazlı kuyu ortamında uzun dönem saha deneyi değildir.
• Nanoçökeltilerin tamamının kesin kimliği atomik düzeyde tartışmasız biçimde doğrulanmış değildir; kaynak 8–10 nm parçacıkları (Ti,Mo)C olarak geçici biçimde atamaktadır.
• 640 °C'nin üzerindeki temperleme sıcaklıkları incelenmemiştir.

Çalışmanın mühendislik açısından önemi

Çalışmanın mühendislik açısından en önemli katkısı, mekanik özellik optimizasyonunun hidrojen gevrekleşmesi optimizasyonuyla aynı sıcaklık eğilimini izlemek zorunda olmadığını göstermesidir. Yalnız çekme dayanımı, tokluk veya Y/T oranına bakılarak belirlenen bir temperleme sıcaklığı, hidrojen taşınımı açısından kritik bir durum yaratabilir.

Özellikle 610 °C civarında dislokasyonların azalması ve karbürlerin irileşmesi mekanik tokluğu iyileştirirken aynı anda hidrojen tuzak yoğunluğunu azaltmakta ve hidrojen hareketliliğini artırmaktadır. Bu durum mikroyapısal “daha yumuşak ve daha tok” bir yapının otomatik olarak daha yüksek hidrojen direnci anlamına gelmediğini ortaya koymaktadır.

640 °C'deki nanoskopik Ti–Mo karbürlerinin oluşması ise alaşım tasarımı ile temperleme sıcaklığının birlikte değerlendirilmesi gerektiğini göstermektedir. Aynı sıcaklık, farklı Ti/Mo içeriğine sahip başka bir çelikte aynı çökelti popülasyonunu üretmeyebilir.

Kaynak ve Yöntem Notu

Özgün çalışma: Effect of tempering treatment on mechanical properties and hydrogen embrittlement susceptibility of a novel H-grade sucker rod steel.

Yazarlar: Xiaoran Sun, Zhongyu Zhao, Wei Hou, Yadong She, Zhiyan Sun, Zhi Tong, Hongyu Zhou ve Wenyue Zheng.

Sorumlu yazarlar: Hongyu Zhou ve Wenyue Zheng.

Kurumlar: National Center for Materials Service Safety, University of Science and Technology Beijing; HBIS Materials Technology Research Institute.

Platform: SSRN.

SSRN Abstract ID: 6901783.

DOI: 10.2139/ssrn.6901783.

SSRN gönderim/yayın tarihi: 8 Haziran 2026.

Kaynak türü: Malzeme bilimi, metalurji ve hidrojen gevrekleşmesi alanında deneysel preprint araştırması.

Hakemlik durumu: Hakem değerlendirmesinden geçmemiştir. Kaynak PDF üzerinde açık biçimde “This preprint research paper has not been peer reviewed” ifadesi bulunmaktadır.

Deney malzemesi: 0,30 C–0,25 Si–0,85 Mn–0,85 Cr–1,70 Ni–0,25 Mo–0,06 Ti wt.% esaslı yeni H sınıfı yüksek dayanımlı sucker rod çeliği.

Isıl işlem: 880 °C / 55 dakika östenitleme + su verme + 550, 580, 610 veya 640 °C / 55 dakika temperleme + havada soğutma.

Temel karakterizasyon yöntemleri: SEM, XRD, modifiye Williamson–Hall dislokasyon analizi, TEM/HRTEM, EDS, Devanathan–Stachurski hidrojen geçirgenlik ölçümü, çekme, Charpy darbe ve SSRT.

SSRT koşulları: 0,1 mol/L H₂SO₄ + 0,25 g/L tiyoüre; 5 mA/cm² hidrojen şarjı; 24 saat ön şarj; 1 × 10⁻⁶ s⁻¹ deformasyon hızı.

Hidrojen geçirgenlik koşulları: 1,0 mm membran; giriş tarafında 0,1 mol/L H₂SO₄ + 0,25 g/L tiyoüre ve 10 mA/cm²; çıkış tarafında 0,1 mol/L NaOH ve +300 mV; iki şarj çevrimi arasında 72 saat.

Ana bulgu: 610 °C hidrojen difüzyonu ve tuzak mekanizması açısından kritik geçiş sıcaklığıdır; Q&T-610 HE duyarlılığının maksimum olduğu durumdur. Q&T-640 ise incelenen aralıkta mekanik özellikler ve HE direnci arasındaki en iyi genel dengeyi sağlamaktadır.

Finansman: S&T Program of Hebei, China (254Z1015G); National Natural Science Fund of China (W2431035 ve 52301030); Beijing Natural Science Foundation (2264110).

Çıkar çatışması: Yazarlar bilinen finansal çıkar çatışması veya çalışmayı etkileyebilecek kişisel ilişki bildirmemiştir.

Veri erişimi: Kaynak, verilerin talep üzerine sağlanacağını belirtmektedir.

Lisans / yeniden kullanım: SSRN kayıt sayfası açık yeniden kullanım lisansı göstermemekte ve hakların saklı olduğunu belirtmektedir. Bu nedenle makale şekilleri Verianla'da doğrudan kopyalanmamalı; bilimsel verilere sadık özgün yeniden çizimler kullanılmalıdır.

Temel yorum sınırı: Çalışma laboratuvar ölçeğinde belirli bir alaşım bileşimi ve dört temperleme sıcaklığı için yapılmıştır. Bulgular gerçek derin kuyu ömrü, saha arıza olasılığı veya farklı sucker rod çeliklerinde aynı optimum sıcaklık olarak doğrudan genellenemez.