Şiddet riski değerlendirmesi ve yönetimi eğitimi, ruh sağlığı alanında çalışan öğrencilerin ve uzmanlık eğitimi alan profesyonellerin şiddet, saldırganlık ve akut ajitasyonla ilişkili klinik durumları yapılandırılmış biçimde değerlendirmeyi, önlemeyi ve yönetmeyi öğrenmesini amaçlayan bir eğitim alanıdır. Bu kapsam belirleme derlemesi, psikiyatri ve psikoloji başta olmak üzere ruh sağlığı eğitiminde kullanılan yaklaşımları inceleyen 17 çalışmayı değerlendirmiştir. Bulgular, birçok programda şiddetle ilgili eğitim bulunmasına rağmen eğitimin çoğunlukla kısa süreli, parçalı veya daha geniş derslerin içine yerleştirilmiş olduğunu; yapılandırılmış ve uzunlamasına müfredatların az olduğunu göstermektedir. Yalnız didaktik öğretim temel bilgi ve klinik muhakemeyi geliştirebilse de uygulamalı becerilerin ve güvenin geliştirilmesinde sınırlı görünmektedir. Standartlaştırılmış hastalar, simülasyon, yapılandırılmış geribildirim ve didaktik hazırlığı birleştiren karma modeller ise uygulamalı beceri, algılanan yeterlik ve klinik hazırlık açısından daha güçlü sonuçlarla ilişkilendirilmiştir. Bununla birlikte çalışma, mevcut kanıt tabanının heterojen olduğunu; örneklemlerin çoğu kez küçük olduğunu, uzun dönem izlem ve gerçek klinik sonuç ölçümlerinin sınırlı kaldığını vurgulamaktadır.

Derlemenin temel mesajı, şiddet eğitiminin yalnızca “tehlikeli bir hastayı kontrol etme” öğretisi olarak görülmemesi gerektiğidir. Etkili eğitim; şiddet riski değerlendirmesi, sözel gerilimi düşürme, iletişim, hukuki ve kurumsal yükümlülükler, güvenlik protokolleri, olay sonrası destek ve hasta merkezli yaklaşımı birbirine bağlayan çok katmanlı bir klinik yeterlik modeli gerektirir. Kaynak ayrıca aşırı risk vurgusunun ruhsal hastalığı olan kişilere ilişkin damgalamayı güçlendirebileceğine dikkat çekerek eğitimin hasta deneyimi, etik değerlendirme ve yansıtıcı uygulamayla dengelenmesi gerektiğini tartışmaktadır.

Neden bu eğitim alanına ihtiyaç duyuluyor?

Ruh sağlığı hizmetleri, sağlık çalışanlarının sözlü tehdit, fiziksel saldırı ve ajitasyonla karşılaşabildiği klinik ortamlardır. Derlemede aktarılan önceki kanıtlar, sağlık çalışanlarında işyeri şiddetinin önemli bir mesleki risk olduğunu; psikiyatri servislerindeki çalışanların özellikle yüksek maruziyet yaşayabildiğini göstermektedir. Ancak makalenin odak noktası şiddetin epidemiyolojisini yeniden ölçmek değil, bu riskle karşılaşacak psikiyatri ve psikoloji öğrencilerinin nasıl eğitildiğini ortaya koymaktır.

Bu ayrım önemlidir. Klinik ortamda bir hastanın şiddet riski yalnız kişisel sezgiyle değerlendirilecek bir konu değildir. Çalışmanın aktardığı eğitim çerçeveleri; yapılandırılmış risk değerlendirme araçlarını, klinik muhakemeyi, iletişim becerilerini ve kurumsal güvenlik süreçlerini birlikte ele almaktadır. HCR-20, START, VRAG-R, Brøset Violence Checklist ve Dynamic Appraisal of Situational Aggression gibi araçlar kaynakta şiddet riskinin yapılandırılmış değerlendirilmesine ilişkin örnekler olarak ele alınmaktadır. Derleme bu araçların birbirine karşı tanısal üstünlüğünü test etmemekte; eğitim programlarının bu tür yapılandırılmış yaklaşımları nasıl öğrettiğine odaklanmaktadır.

Şiddet Riski Değerlendirmesi Eğitimi Nedir?

Şiddet riski değerlendirmesi eğitimi, öğrencinin şiddet veya saldırganlık olasılığını yalnız sezgisel biçimde tahmin etmesi yerine risk etmenlerini, yapılandırılmış değerlendirme yöntemlerini, klinik muhakemeyi ve uygun risk yönetimi planını sistematik biçimde kullanmayı öğrenmesini amaçlayan eğitimdir. İncelenen programlarda bu alan çoğunlukla teorik içerik, vaka tartışmaları ve yapılandırılmış araçlarla ele alınmış; uygulamalı ve deneyimsel öğretim ise daha değişken düzeyde yer almıştır.

Derlemenin önemli bulgularından biri, intihar riski değerlendirmesinin psikoloji programlarında daha düzenli öğretilmesine karşın başkalarına yönelik şiddet riskinin aynı ölçüde sistematik biçimde ele alınmamasıdır. İncelenen ulusal psikoloji eğitimi araştırmalarından birinde, risk değerlendirme müfredatı bulunan programların yalnız yaklaşık %10'unun hetero-agresif risk konusunu ele aldığı bildirilmiştir. Ayrıca klinik staj yöneticilerinin bu eğitimi lisansüstü program yöneticilerine göre daha önemli görmesi, akademik müfredat ile klinik ortamın gereksinimleri arasındaki kopukluğa işaret etmektedir.

Didaktik eğitimin rolü

Didaktik yaklaşım; ders anlatımı, kılavuzların incelenmesi, vaka örnekleri ve küçük grup tartışmaları gibi yöntemleri içerir. İncelenen çalışmalar, bu yaklaşımın risk etmenlerinin tanınması, yapılandırılmış değerlendirme çerçevelerinin öğrenilmesi ve klinik muhakemenin geliştirilmesinde yararlı olduğunu göstermektedir. Örneğin HCR-20 merkezli eğitimlerde öğrenciler tarihsel, klinik ve risk yönetimi etmenlerini değerlendirmeyi, risk düzeyi hakkında yapılandırılmış düşünmeyi ve müdahale planı geliştirmeyi öğrenmiştir.

Bununla birlikte, bilgi sahibi olmak ile gerçek bir klinik durumda davranabilmek aynı yeterlik değildir. Derlemede kullanılan Miller'ın yeterlik piramidi bu ayrımı açıklamak için önemlidir. Öğrenci önce bir konuyu bilir, ardından ne yapılacağını nasıl bildiğini gösterir, simülasyonda bunu gösterebilir ve en üst düzeyde gerçek klinik ortamda davranışı uygular. İncelenen literatür büyük ölçüde “knows how” ve “shows” düzeylerinde yoğunlaşmış; gerçek klinik performansı temsil eden “does” düzeyine ilişkin kanıt daha sınırlı kalmıştır.

Simülasyon Temelli Eğitim Neden Öne Çıkıyor?

Simülasyon temelli eğitim, öğrencinin ajitasyon, saldırganlık veya şiddet riski içeren klinik durumları gerçek hastaya zarar verme riski olmadan deneyimleyerek iletişim, gerilimi düşürme, değerlendirme ve karar verme becerilerini uygulamasına olanak tanıdığı için öne çıkmaktadır. Derlemede simülasyon ve standartlaştırılmış hasta kullanan çalışmalar, pasif veya yalnız didaktik yaklaşımlara kıyasla daha yüksek öz güven, algılanan yeterlik ve uygulamalı performansla ilişkilendirilmiştir; ancak mevcut çalışmaların çoğunun küçük örneklem ve kısa izlem süreleri nedeniyle uzun dönem klinik etkiyi kesinleştirmediği özellikle korunmalıdır.

Standartlaştırılmış hasta, belirli bir klinik senaryoyu tutarlı biçimde canlandırmak üzere eğitilmiş kişidir. Bu yaklaşımda öğrenci yalnız doğru cevabı söylemek yerine durumun içinde iletişim kurmak, hastanın davranışını değerlendirmek, güvenliği gözetmek ve gerilimi azaltmaya çalışmak zorundadır. Eğitmen ve standartlaştırılmış hastadan gelen yapılandırılmış geribildirim de öğrencinin hangi davranışının işe yaradığını veya hangi noktada geliştirilmesi gerektiğini anlamasına yardımcı olur.

Williams ve çalışma arkadaşlarının karşılaştırdığı eğitim modelinde akut ajitasyon yönetimi için standartlaştırılmış hasta tabanlı simülasyon, geleneksel kılavuz okumasıyla karşılaştırılmış ve simülasyon grubunda bilgi ile öz güven açısından daha olumlu sonuçlar bildirilmiştir. Diğer programlarda da çevrim içi veya sınıf içi teorik hazırlık, standartlaştırılmış hasta senaryoları ve eğitmen eşliğinde çözümleme bir araya getirilmiştir.

Karma eğitim modeli

Karma eğitim, teorik öğretim ile uygulamalı deneyimi aynı öğrenme zincirinde birleştirir. Tipik yapı; önce risk değerlendirme ilkeleri, gerilimi düşürme teknikleri veya hukuki çerçeve hakkında hazırlık yapılması; ardından klinik senaryo veya standartlaştırılmış hasta simülasyonu gerçekleştirilmesi; sonrasında da yapılandırılmış çözümleme ve geribildirim verilmesidir.

Bu yapı yalnız “hangi tekniğin kullanılacağını” öğretmez. Öğrenci aynı zamanda kararın ne zaman verilmesi gerektiğini, hastayla nasıl iletişim kurulacağını, güvenliğin nasıl korunacağını ve uygulamanın nasıl belgeleneceğini deneyimleyebilir. Derleme genelinde geribildirim, tekrar ve güvenli uygulama ortamı etkili eğitimin yinelenen bileşenleri olarak öne çıkmaktadır.

Gerilimi düşürme temel bir yeterlik

Sözel gerilimi düşürme veya de-eskalasyon, şiddet riskinin yönetiminde kişinin ajitasyonunun daha fazla yükselmesini önlemeyi ve mümkün olduğunca işbirliğini yeniden kurmayı amaçlayan iletişim ve davranış stratejileridir. İncelenen müfredatların çoğunda de-eskalasyon merkezi bir eğitim hedefidir. Fiziksel veya farmakolojik kısıtlama eğitimi bazı simülasyonlarda bulunmakla birlikte, de-eskalasyon kadar tutarlı biçimde ele alınmamıştır.

Bu nokta hasta güvenliği açısından da önemlidir. Kaynak tartışması, zorlayıcı müdahalelerin fiziksel ve psikolojik zararlarla ilişkili olabileceğini; buna karşılık sözel gerilimi düşürmenin kısıtlayıcı uygulamaların azaltılmasına katkıda bulunabileceğini aktarmaktadır. Bu nedenle şiddet yönetimi eğitiminin hedefi yalnız personeli korumak değil, mümkün olduğunda hastanın özdenetimini yeniden kazanmasını destekleyen terapötik bir yaklaşım oluşturmaktır.

Kurumsal ve hukuki boyut neden ihmal edilmemeli?

Şiddet riski yalnız bireysel klinisyen becerisine indirgenemez. Derlemede daha az sayıdaki program; güvenlik protokolleri, olay bildirim süreçleri, hukuki yükümlülükler, dokümantasyon, çevresel tasarım, psikolojik destek ve olay sonrası süreçleri eğitimin parçası olarak ele almıştır. Kaynak yazarları bu alanın önemli bir boşluk olduğunu vurgulamaktadır.

Örneğin bir öğrenci gerilimi düşürme konusunda iyi eğitilmiş olsa bile hangi durumda yardım çağıracağını, olayın nasıl raporlanacağını, kurumun güvenlik prosedürünü veya hukuki sorumluluklarını bilmiyorsa eğitim eksik kalabilir. Bu nedenle şiddet eğitimi hem bireysel klinik becerileri hem de kurum düzeyindeki güvenlik sistemini kapsayan bir yeterlik olarak değerlendirilmelidir.

Damgalama ve etik sınır

Şiddet eğitiminin tasarımında önemli bir etik sorun vardır: psikiyatrik hastaları sürekli “tehlike” bağlamında ele alan bir eğitim, ruhsal hastalık ile şiddet arasında basitleştirici bir eşleştirme yaratabilir. Derleme, Thornicroft'un bilgi eksikliği, önyargı ve ayrımcı davranış bileşenlerinden oluşan stigma çerçevesini tartışarak bu riske dikkat çekmektedir.

Bu nedenle eğitim; riskin tanınmasının yanında hasta perspektifi, iyileşme yönelimli yaklaşım, yansıtıcı uygulama ve etik karar vermeyi de içermelidir. Akut bir durumda güvenlik ile hasta özerkliği arasında gerilim bulunabilir. Eğitim yalnız kontrol ve personel güvenliğine odaklanırsa bu etik boyut yeterince işlenmeyebilir.

Çalışmanın desteklediği ve desteklemediği yorumlar

Çalışmanın desteklediği: mevcut eğitim literatürü parçalı ve heterojendir; yapılandırılmış ve uzunlamasına müfredatlar yaygın değildir; yalnız didaktik eğitim temel bilgi açısından yararlıdır fakat uygulamalı yeterlik için tek başına sınırlı olabilir; simülasyon, standartlaştırılmış hasta, geribildirim ve karma eğitim modelleri bilgi, öz güven ve performans gibi öğrenme çıktılarında daha olumlu sonuçlarla ilişkilendirilmiştir; de-eskalasyon, risk değerlendirmesi ve iletişim ana yeterlikler arasındadır.

Çalışmanın desteklemediği: simülasyon eğitiminin bütün psikiyatri programlarında kesin olarak şiddet olaylarını azalttığı, tek bir eğitim modelinin bütün kurum ve kültürlerde üstün olduğu, eğitim kazanımlarının uzun yıllar korunduğu veya incelenen eğitimlerin doğrudan hasta sonuçlarını iyileştirdiği sonucuna varılamaz. Özellikle 12 aydan uzun sürdürülebilirliğe ilişkin yüksek kaliteli kanıt sınırlıdır ve genel şiddet olayı sıklığı üzerindeki etki belirsizdir.

Çalışmanın Yöntemi ve Bulguları

Bu Kapsam Belirleme Derlemesi Nasıl Yapıldı?

Araştırmacılar PubMed/MEDLINE, Embase, PsycINFO ve Google Scholar veri tabanlarını başlangıçlarından Ekim 2025'e kadar taramış; psikiyatri veya psikoloji bağlamındaki adli/hukuki unsurlar, şiddet veya hetero-agresif risk ve eğitim/müfredat kavramlarını birleştiren bir arama stratejisi kullanmıştır. Dahil edilen çalışmaların kaynakçaları da ek çalışmalar için elle taranmıştır. Arama stratejisi psikiyatri ve ruh sağlığı konusunda uzman bir sağlık bilimleri kütüphanecisiyle geliştirilmiş; derleme önceden kaydedilmemiştir.

Dahil edilme ve dışlanma ölçütleri

Çalışmaya; psikiyatri veya psikoloji öğrencileri, tıp öğrencileri, psikiyatri asistanları, fellows, lisansüstü psikoloji öğrencileri veya erken kariyer ruh sağlığı profesyonellerinde şiddet veya hetero-agresif davranışın değerlendirilmesi, önlenmesi ya da yönetimine ilişkin bir eğitim bileşeni bulunan yayınlar dahil edilmiştir.

Didaktik ders, atölye, simülasyon, de-eskalasyon eğitimi, çevrim içi eğitim veya entegre müfredat gibi en az bir öğretim yöntemi açıklanmalı ve eğitim içeriği, uygulama bağlamı ya da öğrenme çıktıları hakkında bilgi verilmeliydi. İngilizce veya Fransızca yayınlar değerlendirilmiştir. Eğitim bileşeni olmadan yalnız klinik risk değerlendirmesine odaklanan çalışmalar; uygun ruh sağlığı eğitim popülasyonu içermeyen çalışmalar; tek olgu sunumları; yalnız konferans özeti düzeyindeki yayınlar ve yeterli yöntemsel ayrıntı vermeyen yayınlar dışlanmıştır.

Veri çıkarımı ve kalite değerlendirmesi

Veriler önceden hazırlanmış standart bir veri çizelgeleme formuyla Microsoft Excel üzerinde çıkarılmıştır. Araştırmacılar yazar ve yıl bilgileri, çalışma tasarımı, eğitim ortamı, hedef öğrenci grubu, klinik bağlam, eğitim yöntemi, ele alınan şiddetle ilişkili yeterlikler, değerlendirme yöntemleri, sonuçlar, uygulama güçlükleri ve literatürde belirlenen boşlukları kaydetmiştir.

İlk veri çıkarımını bir araştırmacı gerçekleştirmiş, ikinci bir araştırmacı doğruluk ve tamlık açısından kontrol etmiş, uyuşmazlıklar tartışma ve uzlaşıyla çözülmüştür. Metodolojik kalite, çalışma tasarımına uygun Joanna Briggs Institute (JBI) değerlendirme araçları kullanılarak iki değerlendirici tarafından bağımsız biçimde incelenmiştir. Kapsam belirleme derlemesinin amacı gereği çalışmalar kalite puanı nedeniyle dışlanmamış; kalite değerlendirmesi bulguların gücünü ve sınırlılıklarını yorumlamak için kullanılmıştır.

PRISMA çalışma seçimi

PDF'nin sonuç paragrafındaki çıkarılmış metinde tam metni istenen kayıt sayısı bir noktada “6” olarak görünmektedir. Ancak PRISMA şekli 236'yı göstermekte; 236 − 2 = 234 ilişkisi de sonraki seçim aşamalarıyla tutarlı olduğundan, yukarıdaki tablo kaynak görselindeki 236 değerini esas almaktadır.

Neden çalışmalar dışlandı?

İncelenen eğitim yaklaşımlarının ana deseni

Simülasyon ve Karma Eğitim Modellerinin Bulguları Nasıl Yorumlanmalı?

Derleme, simülasyon ve karma eğitim modellerinin öğrencilerin bilgi, öz güven, algılanan yeterlik ve bazı performans ölçümlerinde didaktik veya pasif eğitim yaklaşımlarından daha olumlu sonuçlar verdiğine işaret etmektedir; ancak bu sonuçlar “simülasyonun gerçek dünyadaki şiddet olaylarını kesin olarak azalttığı” şeklinde yorumlanmamalıdır. Kanıtların önemli bölümü kısa dönem öğrenme çıktıları, öz bildirimler ve sınırlı örneklemler üzerine kuruludur; becerilerin uzun vadede korunması ve gerçek klinik sonuçlara aktarılması daha az incelenmiştir.

Örnek eğitim modelleri

McNiel ve çalışma arkadaşlarının HCR-20 merkezli didaktik programında risk etmenlerinin tanınması, klinik vignette'lar üzerinde tartışılması, risk düzeyinin yapılandırılması, müdahale planlarının geliştirilmesi ve adli-tıbbi dokümantasyon ele alınmıştır. Programın ardından risk değerlendirme ve dokümantasyon becerilerinde gelişmeler bildirilmiştir.

Williams ve çalışma arkadaşları akut ajitasyon yönetiminde standartlaştırılmış hastayla yapılan simülasyonu geleneksel kılavuz okumasıyla karşılaştırmış ve simülasyonun öğrencilerin öz güveni ve bilgisi açısından daha olumlu sonuç verdiğini bildirmiştir. Gerçekçi senaryolar ve kişiye özgü anlık geribildirim katılımcılar tarafından özellikle değerli bulunmuştur.

Shenai ve çalışma arkadaşlarının modeli de-eskalasyon hazırlığını yataklı ve ayaktan tedavi senaryolarındaki standartlaştırılmış hasta uygulamaları ve yapılandırılmış geribildirimle birleştirmiştir. Benzer biçimde Viarani ve çalışma arkadaşları çevrim içi hazırlık modülünü standartlaştırılmış hasta simülasyonu ve eğitmen tarafından yürütülen çözümlemeyle bir araya getirmiştir.

Rickert ve çalışma arkadaşları ateşli silahlarla ilişkili şiddetin önlenmesinde hukuki çerçeve ve danışmanlık eğitimini uzmanlık alanına uyarlanmış standartlaştırılmış hasta senaryolarıyla birleştirmiş; kaynak bilgisi, güven ve hukuki farkındalıkta artışlar bildirmiştir. Vestal ve Salles'in programları ise video kaydı, yansıtıcı gözlem, geribildirim ve tekrar uygulamalarını içeren çok aşamalı modeller kullanmıştır.

Ortak yeterlikler

• De-eskalasyon: sözel ve davranışsal yöntemlerle ajitasyonu azaltma ve işbirliğini destekleme.
• Şiddet riski değerlendirmesi: yapılandırılmış araçlar, risk etmenleri ve klinik muhakemenin birlikte kullanılması.
• İletişim: saldırganlık, aile içi şiddet veya ateşli silahlar gibi hassas konuları yargılamadan ele alma.
• Akut ajitasyon yönetimi: güvenlik, sözel müdahale ve gerektiğinde daha kısıtlayıcı seçeneklerin klinik bağlamının anlaşılması.
• Dokümantasyon ve yönlendirme: klinik kararların kaydedilmesi ve uygun destek/başvuru yollarının bilinmesi.
• Kurumsal güvenlik: olay bildirimi, güvenlik prosedürleri, destek sistemleri ve olay sonrası süreçlere aşinalık.
• Hukuki çerçeve: risk yönetiminin ilgili mesleki ve yasal yükümlülüklerle birlikte düşünülmesi.
• Disiplinler arası çalışma: psikiyatri, psikoloji, hemşirelik, acil tıp ve diğer ilgili meslekler arasında koordinasyon.

Metodolojik kalite ve kanıt gücü

Çalışmaların metodolojik kalitesi homojen değildir. Anket çalışmaları çoğunlukla amaçlarını ve örneklemlerini açıklamış olsa da öz bildirime, kesitsel tasarımlara ve bazen doğrulanmamış ölçüm araçlarına dayanmıştır. Bu durum nedensel yorum ve genellenebilirliği sınırlar.

Müfredat ve program tanımları eğitim içeriğini ayrıntılı verebilse de çoğunda karşılaştırma grupları, standart değerlendirme sistemleri veya açık sonuç ölçütleri bulunmamıştır. Simülasyon ve karma eğitim çalışmaları, özellikle ön-test/son-test tasarımı, performans temelli ölçüm veya yapılandırılmış debriefing kullanıldığında görece daha güçlü yöntemsel özellikler göstermiştir. Buna rağmen küçük örneklem, kısa takip ve bilgi/öz güven gibi yakın dönem çıktılara odaklanma sık görülen sınırlılıklardır.

Temel sınırlılıklar

• Dahil edilen çalışmaların sayısı sınırlıdır ve tasarımlar oldukça heterojendir.
• Örneklemler çoğu zaman küçük, homojen ve tek bir eğitim programına özgüdür.
• Önceki klinik deneyim veya eğitim düzeyi her çalışmada yeterince ayrıştırılmamıştır.
• Seçim yanlılığı ve sosyal beğenirlik yanlılığı özellikle öz bildirimli sonuçlarda etkili olabilir.
• Becerilerin gerçek klinik uygulamaya aktarılması nadiren doğrudan değerlendirilmiştir.
• Takip ve tazeleme eğitimi çoğu programda sınırlıdır.
• Standartlaştırılmış hasta çeşitliliği ve senaryoların gerçekçiliği programlar arasında değişmektedir.
• Farklı biyopsikososyal hasta profillerine ayrıntılı biçimde uyarlanmış eğitim modelleri eksiktir.
• Hiçbir dahil çalışma uygulamanın kesin eğitim maliyetlerini veya kapsamlı maliyet-fayda analizini sunmamıştır.
• On iki ayın ötesindeki sürdürülebilir etki konusunda yüksek kaliteli kanıt azdır.

Gelecekte nasıl bir eğitim modeli öneriliyor?

Yazarların sentezinden çıkan model, tek seferlik bir ders yerine aşamalı ve uzunlamasına bir eğitim yapısıdır. Önce yapılandırılmış şiddet riski değerlendirmesi, de-eskalasyon ve iletişim gibi temel bilgiler verilmesi; ardından deneyimli eğitmen gösterimi, standartlaştırılmış hasta veya simülasyon uygulaması ve güvenli bir ortamda yapılandırılmış çözümleme yapılması önerilmektedir.

Senaryoların kültürel ve sosyodemografik çeşitliliği temsil etmesi, zaman içinde güncellenmesi ve tekrar oturumlarının eklenmesi önemlidir. Yazarlar ayrıca hastaların veya hasta ortaklarının deneyimsel uzman olarak eğitim süreçlerine katılmasının araştırılabileceğini belirtmektedir.

Değerlendirme yalnız öğrencinin “kendimi daha güvende hissediyorum” yanıtına dayanmamalıdır. Kaynak, öz değerlendirmelerin yanı sıra değerlendirilen klinik vignette'lar veya standartlaştırılmış hasta performansı gibi daha nesnel ölçümlerin kullanılmasını önermektedir.

Kaynak ayrıca eğitim maliyeti ve lojistik yükünün göz ardı edilmemesi gerektiğini vurgulamaktadır. Video bankaları, tekrar kullanılabilen eğitim materyalleri, hasta ortakları ve gelecekte yapay zekâ veya sanal gerçeklik gibi yaklaşımlar olası eğitim araçları olarak tartışılmaktadır. Bunlar mevcut derlemede etkinliği kanıtlanmış standartlar değil, gelecek çalışmalar için önerilen araştırma yönleridir.

Kaynak ve Yöntem Notu

Özgün başlık: Educational Approaches to Violence Risk Assessment and Management in Psychiatry and Psychology: A Scoping Review

Yazarlar: Désirée Muller-Mallet, Béatrice Ouellon, Lionel Cailhol, Stéphanie Borduas Pagé, Alexandre Hudon.

Sorumlu yazar: Alexandre Hudon.

Kurumlar: Université de Montréal Psikiyatri ve Bağımlılık Bölümü; Institut Universitaire en Santé Mentale de Montréal; Centre de Recherche de l’Institut Universitaire en Santé Mentale de Montréal; Institut National de Psychiatrie Légale Philippe-Pinel; Centre de Recherche en Pédagogie de la Santé, Université de Montréal.

Dergi: Psychiatry International.

Yayınevi: MDPI, Basel, Switzerland.

Cilt / makale: Psychiatry International, 2026, Cilt 7, Makale 126.

DOI: 10.3390/psychiatryint7030126

Yayın tarihi: 5 Haziran 2026. Makale 13 Ocak 2026'da alınmış, 24 Nisan 2026'da revize edilmiş ve 29 Mayıs 2026'da kabul edilmiştir.

Kaynak türü: Kapsam belirleme derlemesi (scoping review). Çalışma yeni klinik hasta verisi üreten bir deney değildir; mevcut eğitim literatürünü haritalamakta ve eleştirel olarak betimlemektedir.

Arama kapsamı: PubMed/MEDLINE, Embase, PsycINFO ve Google Scholar; veri tabanlarının başlangıcından Ekim 2025'e kadar. Referans listeleri ayrıca elle taranmıştır. Derleme önceden kaydedilmemiştir.

Kalite değerlendirmesi: Joanna Briggs Institute değerlendirme araçları, çalışma tasarımına göre seçilmiştir. Kalite değerlendirmesi iki araştırmacı tarafından bağımsız yapılmış; kapsam belirleme derlemesinin doğası gereği çalışmalar kalite puanı nedeniyle dışlanmamıştır.

Lisans: © 2026 yazarlar; Creative Commons Attribution (CC BY) açık erişim lisansı.

Finansman: Fondation de l’Institut universitaire en santé mentale de Montréal ve Institut de valorisation des données (IVADO) tarafından dolaylı olarak desteklenmiştir.

Etik kurul: Uygulanabilir değil.

Bilgilendirilmiş onam: Uygulanabilir değil.

Veri erişilebilirliği: Çalışmada yeni veri oluşturulmadığı veya analiz edilmediği belirtilmiştir.

Çıkar çatışması: Yazarlar çıkar çatışması olmadığını bildirmiştir.

Yazar katkıları: Kavramsallaştırma ve metodoloji D.M.-M. ve A.H.; formal analiz D.M.-M. ve A.H.; araştırma A.H.; veri düzenleme D.M.-M., B.O. ve A.H.; özgün taslak D.M.-M., B.O., L.C., S.B.P. ve A.H.; gözden geçirme ve düzenleme tüm yazarlar tarafından gerçekleştirilmiştir. Görselleştirme, süpervizyon, proje yönetimi ve finansman edinimi A.H. tarafından yürütülmüştür.

Temel yorum sınırı: Derleme, eğitim modellerini karşılaştıran heterojen ve çoğunlukla küçük ölçekli literatürü sentezlemektedir. Simülasyon ve karma öğrenmenin daha olumlu eğitim çıktılarıyla ilişkilendirilmesi, bu yöntemlerin bütün klinik ortamlarda gerçek şiddet olaylarını azalttığını veya uzun dönem hasta sonuçlarını iyileştirdiğini kanıtlamaz.

Verianla içerik yöntemi: Bu metin kaynak makalenin tam çevirisi veya paragraf-paragraf yeniden yazımı değildir. Kaynağın bibliyografik kimliği, yöntemleri, sayısal seçim akışı, bulguları, sınırlılıkları ve yazarların yorum sınırları korunarak bağımsız Türkçe bilimsel öğrenme yapısı oluşturulmuştur. Kaynak şekilleri doğrudan kopyalanmamış ve kaynakta bulunmayan bilimsel veri eklenmemiştir.