Çalışmanın çıkış noktası, hemşire uygulayıcıların güncel sağlık sistemlerindeki konumuyla ilgilidir. Nurse Practitioner ya da kısaca NP, özellikle Amerika Birleşik Devletleri, Kanada, Birleşik Krallık, Avustralya ve benzeri sistemlerde ileri düzey hemşirelik eğitimi almış, belirli uzmanlık alanlarında hasta değerlendirme, tanı koyma, tedavi planlama, ilaç reçeteleme ve hastayı izleme yetkilerine sahip klinik profesyoneli ifade eder. Bu rol, klasik kayıtlı hemşirelikten farklıdır; çünkü NP yalnızca bakım uygulayan kişi değil, belirli kapsam içinde klinik karar veren, tanısal ve terapötik süreci yöneten kişidir.

Yazarın dikkat çektiği temel sorun, bu yetkinin pratikte var olmasına rağmen teorik dilinin eksik kalmasıdır. Hemşire uygulayıcılar hastaları değerlendirir, olası tanılar oluşturur, laboratuvar testleri ister, ilaç başlar, tedavi planlarını değiştirir ve klinik sonuçlardan sorumlu olur. Ancak bu faaliyetlerin hemşirelik mesleği içinde nasıl kavramsallaştırılacağı her zaman açık değildir. Çalışmaya göre bu boşluk, NP pratiğinin bazen “iş birliği”, “delegasyon”, “hekim yerine geçme”, “istisnai yetki” veya “tıbbi pratiğin hemşirelik içinde uygulanması” gibi farklı ve kararsız biçimlerde yorumlanmasına yol açmaktadır.

Çalışmanın önerdiği nursopathic medicine kavramı, bu belirsizliği gidermek için kurulmuştur. Türkçeye doğrudan yerleşmiş bir karşılığı olmadığı için kavramı “nursopatik tıp” şeklinde çevirmek mümkün olsa da, çalışmanın anlamını korumak açısından terimi nursopathic medicine olarak bırakmak daha dikkatli bir tercihtir. Yazar bu kavramla, hemşire uygulayıcıların tanı ve tedaviye ilişkin kararlarının hekimlikten ödünç alınmış bir faaliyet olmadığını; hemşirelik kimliği, hemşirelik etiği, biyomedikal bilgi, hasta merkezli bakış ve otonom sorumluluk içinde yürütülen ileri düzey bir hemşirelik pratiği olduğunu savunur.

Çalışmanın teorik çerçevesi üç bileşenin birleşimine dayanır:

Bu üçlü yapı, çalışmanın merkezinde yer alan “görev değil çerçeve” ayrımını anlamak için önemlidir. Yazar, NP’leri hemşire yapan şeyin yalnızca yaptıkları işlemler olmadığını belirtir. Çünkü tanı koymak, ilaç reçetelemek veya tedavi planlamak yüzeyden bakıldığında tıbbi faaliyetler gibi görünebilir. Ancak çalışmaya göre bu faaliyetler hangi eğitim geleneği, hangi lisans, hangi etik yönelim, hangi hasta ilişkisi ve hangi mesleki epistemoloji içinde yürütülüyorsa, profesyonel anlamını da oradan alır. NP açısından bu zemin hemşireliktir.

Çalışmanın tarihsel dayanaklarından biri Hildegard Peplau’nun 1952 tarihli hemşirelik kuramıdır. Peplau, psikoterapi uygulayan hemşirelerin psikolog veya psikiyatrist olmadığını, hemşirelik içinde genişleyen bir rol üstlendiklerini göstermişti. Gafas, benzer bir mantığı tanı ve tedavi yapan hemşire uygulayıcılar için kurar. Nasıl ki psikoterapötik işlevleri üstlenen hemşireler mesleki kimliklerini terk etmemişse, tanı ve tedavi yapan NP’ler de hemşirelikten ayrılıp tıbba geçmiş sayılmaz. Çalışmanın argümanı, rol genişlemesinin meslek terkine eşit olmadığı fikrine dayanır.

Bu noktada çalışma, hemşirelik epistemolojisi kavramını da kullanır. Epistemoloji, bilginin nasıl üretildiği, nasıl gerekçelendirildiği ve nasıl kullanıldığıyla ilgilidir. Hemşirelik epistemolojisi, yalnızca laboratuvar değeri veya biyomedikal belirtiye değil; hastanın yaşam bağlamına, işlevsel durumuna, bakım ilişkisine, deneyimine, sosyal koşullarına ve klinik kararın insani sonucuna da önem verir. Bu nedenle çalışmada NP’nin tanı ve tedavi yaparken yalnızca hastalığı değil, hastalığın hasta yaşamındaki yerini de değerlendirdiği vurgulanır.

Çalışmanın en önemli yapısal katkısı, beş klinik alan ve bunlara karşılık gelen beş klinik akıl yürütme yöntemi önermesidir. Bu alanlar, NP pratiğinin nerede işlediğini; akıl yürütme yöntemleri ise NP’nin o alanda nasıl düşündüğünü açıklar.

Bu beşli yapı, çalışmanın yalnızca mesleki kimlik tartışması olmadığını; aynı zamanda klinik pratiğin nasıl düşünüldüğünü açıklama çabası taşıdığını gösterir. Örneğin acil bakımda çalışan bir NP için akut akıl yürütme daha sık ön planda olabilir. Psikiyatri alanında çalışan bir NP için uzmanlık merceği ve uzunlamasına değerlendirme daha belirgin hale gelebilir. Kardiyoloji, dermatoloji, pediatri veya aile sağlığı gibi alanlarda çalışan NP’ler farklı belirtilere odaklanabilir. Ancak çalışmaya göre bu beş alanın tamamı her karşılaşmada en azından potansiyel olarak aktiftir; yalnızca ağırlıkları klinik ortama göre değişir.

Çalışmada verilen klinik örnek, bu teorik çerçevenin nasıl çalıştığını göstermek için önemlidir. Örnek vaka, 52 yaşında bir kadın hasta olan Ms. Gonzalez üzerinden kurulmuştur. Hasta üç haftadır yorgunluk, düşük ruh hali, konsantrasyon güçlüğü ve istemsiz 6 pound kilo kaybı yaşamaktadır. Geçmişinde iyi kontrol edilen tip 2 diyabet ve hipertansiyon vardır. Bu vaka, ilk bakışta depresif belirtilerle ilişkili gibi görünebilir; ancak çalışmanın amacı, NP’nin bu tabloyu yalnızca psikiyatrik bir etiketle kapatmadığını, beş akıl yürütme alanını aynı anda devreye soktuğunu göstermektir.

Akut akıl yürütme açısından NP, istemsiz kilo kaybı ve bilişsel değişiklikleri ciddiye alır. Tiroid bozukluğu, anemi, kontrolsüz diyabet, depresyon ve gizli malignite gibi olasılıklar aynı anda düşünülür. Burada temel soru, “bugün gözden kaçırılmaması gereken ciddi bir durum var mı?” sorusudur. Çalışma bu noktada NP’nin hastanın o günkü güvenliği ve klinik yönlendirmesi için sorumluluk üstlendiğini vurgular.

Uzunlamasına akıl yürütme açısından hastanın önceki kayıtları incelenir. Çalışmada örnek olarak 18 aylık izlem kaydından söz edilir. Hastanın HbA1c değerlerinin stabil olduğu, önceki üç vizitte ruh halinin ötimik yani duygudurum açısından dengeli olduğu, yıllık vizitten bu yana sekiz ay içinde toplam 11 pound kilo kaybettiği belirtilir. Buradaki kritik ayrıntı, kilo kaybının ruh hali değişikliğinden önce başlamasıdır. Bu zaman sıralaması, klinik düşünceyi primer depresyondan bedensel bir nedene doğru yeniden yönlendirir.

Öngörücü akıl yürütme açısından NP, olası zarar yollarını önceden ayırır. Eğer gizli malignite söz konusuysa tanıda gecikme zarar verebilir. Eğer hipotiroidi depresif belirtilere yol açıyorsa, tiroid değerlendirmesi yapılmadan yalnızca depresyon tedavisi başlamak eksik kalabilir. Eğer majör depresyon somatik belirtilerle birlikteyse, güvenlik değerlendirmesi aynı gün yapılmalıdır. Bu örnek, koruyucu bakımın yalnızca aşı veya tarama programlarıyla sınırlı olmadığını; tanısal gecikmeyi, yanlış yönlendirmeyi ve güvenlik riskini önleme anlamı da taşıdığını gösterir.

Disiplinlerarası akıl yürütme açısından NP, hangi işlemleri kendi yetki alanı içinde yapabileceğini ve ne zaman başka bir uzmanın katkısına ihtiyaç duyulacağını değerlendirir. Örnekte TSH, CBC, CMP ve PHQ-9 testlerinin istenmesi NP’nin otonom kapsamı içinde ele alınır. Metabolik değerlendirmeden sonra orta-ağır depresyon sürerse psikiyatrik yönlendirme düşünülür. Çalışma burada önemli bir ayrım yapar: klinik gerekçeyle başka bir uzmana başvurmak otonomiden vazgeçmek değildir. Aksine, kendi sınırını bilmek ve hastanın ihtiyacı gerektirdiğinde yönlendirme yapmak otonom klinik pratiğin güçlü ifadelerinden biridir. Buna karşılık yalnızca düzenleyici baskı veya güvensizlik nedeniyle refleks olarak karar devretmek, çalışmada “bağımlılık” mantığına daha yakın görülür.

Uzmanlık merceğiyle akıl yürütme, çalışmanın en dikkat çekici bölümlerinden biridir. Aynı hasta, farklı sertifikasyonlara sahip iki NP tarafından değerlendirildiğinde Objective yani nesnel bulgular bölümü farklı biçimde yapılandırılır. Aile hemşireliği sertifikalı bir NP, fizik muayeneyi vücut sistemlerine göre düzenler: genel durum, boyun, kardiyovasküler sistem, akciğer, abdomen, lenfatik sistem, deri ve nörolojik durum gibi başlıklar öne çıkar. Psikiyatri-ruh sağlığı hemşireliği sertifikalı bir NP ise aynı hastayı mental durum muayenesi üzerinden yapılandırır: görünüm, davranış, motor aktivite, duygudurum, düşünce süreci, biliş, dikkat, içgörü, ilaç yan etkileri ve risk değerlendirmesi gibi alanları kaydeder.

Çalışmanın burada söylediği şey, iki değerlendirmenin birinin doğru diğerinin eksik olduğu değildir. Tam tersine, her iki Objective bölümünün de kendi uzmanlık bağlamı içinde klinik olarak tamamlayıcı ve geçerli olduğu savunulur. Uzmanlık merceği, klinisyenin neyi gördüğünü, neyi veri kabul ettiğini, neyi öncelediğini ve ayırıcı tanıyı nasıl kurduğunu şekillendirir. Bu, NP’nin uzmanlık eğitiminin klinik değerini görünür kılar.

Çalışmanın bir diğer önemli unsuru SOAP notudur. SOAP; Subjective, Objective, Assessment ve Plan bölümlerinden oluşan klinik dokümantasyon yapısıdır. Çalışmaya göre SOAP notu yalnızca doldurulması gereken bir form değildir. NP’nin klinik akıl yürütmesinin görünür, savunulabilir ve bakım ekibiyle paylaşılabilir hale geldiği arayüzdür. Subjective bölümü hastanın şikâyetini, bağlamını ve zaman içindeki hikâyesini taşır. Objective bölümü uzmanlık merceğini en açık biçimde gösterir. Assessment bölümü akut, uzunlamasına, öngörücü ve disiplinlerarası akıl yürütmeyi sentezler. Plan bölümü ise bu akıl yürütmenin klinik eyleme dönüşmesidir.

Ms. Gonzalez örneğinde Assessment, 52 yaşındaki kadında yorgunluk, istemsiz kilo kaybı ve depresif belirtilerin birlikte değerlendirilmesiyle kurulur. Kilo kaybının ruh hali değişikliğinden önce başlaması, psikiyatrik bir tanıya geçmeden önce bedensel nedenlerin dışlanmasını gerektirir. Ayırıcı tanıda hipotiroidi, anemi, gizli malignite ve majör depresif bozukluk yer alır. PHQ-9 skoru 14 olarak belirtilir; bu değer depresif belirti şiddetinin klinik değerlendirmede dikkate alınması gerektiğini gösterir. TSH, CBC ve CMP testleri istenir, güvenlik planı belgelenir, bir hafta içinde takip planlanır ve psikiyatrik yönlendirme metabolik değerlendirme sonrasına bırakılır.

Bu yapı, çalışmanın “klinik not = klinik argüman” anlayışını ortaya koyar. Yani SOAP notu, yalnızca ne yapıldığını değil, neden öyle düşünüldüğünü göstermelidir. Özellikle tele-sağlık gibi fizik muayenenin sınırlı olabileceği ortamlarda, beş akıl yürütme alanının açık belgelenmesi klinik değerlendirmenin eksiksizliğini savunmak açısından önem kazanır.

Çalışma, mesleki kimlik belirsizliğinin yalnızca teorik bir sorun olmadığını; hemşire uygulayıcıların yaşadığı imposter sendromu ve moral distress gibi psikolojik-etik sonuçlarla ilişkili olduğunu savunur. Imposter sendromu, kişinin nesnel yetkinliğe rağmen kendi profesyonel otoritesini meşru hissetmemesi durumudur. Çalışmaya göre meslek bir kişiye yetki verip bu yetkinin teorik açıklamasını sunmadığında, klinisyen bu boşluğu kişisel yetersizlik gibi içselleştirebilir. Nursopathic medicine, NP’nin “ödünç alınmış tıp” yapmadığını, hemşirelik içinde tanı ve tedaviye ilişkin ileri düzey akıl yürütme yürüttüğünü söyleyerek bu boşluğu kapatmayı amaçlar.

Moral distress ise klinisyenin doğru klinik yolun ne olduğunu bildiği halde, kurumsal veya düzenleyici engeller nedeniyle bunu uygulayamamasından doğan etik sıkıntıyı ifade eder. Çalışma, yetki, sorumluluk ve hesap verebilirliğin birlikte ilerlemesi gerektiğini savunur. Sorumluluk verilip yetki sınırlanırsa, NP klinik sonucun yükünü taşır ama gerekli karar alanına tam erişemez. Bu durum bireysel zayıflık değil, sistemsel uyumsuzluk olarak yorumlanır.

Çalışmanın politika boyutu, John Rawls’un kurumsal adalet teorisi üzerinden kurulur. Rawls’un “bilgisizlik peçesi” düşüncesi, bir sistemin kurallarını tasarlayan kişinin sistem içinde hangi konumda olacağını bilmediği varsayımına dayanır. NP düzenlemelerine uygulandığında soru şuna dönüşür: Bir kişi hekim mi, NP mi, yoksa kırsal bölgede NP’ye erişmek zorunda olan hasta mı olacağını bilmeden bu düzenleyici kuralları kabul eder miydi?

Çalışmada tam uygulama yetkisi, azaltılmış uygulama ve kısıtlı uygulama modelleri karşılaştırılır. Tam uygulama yetkisinde hekim gözetimi gerekmez; azaltılmış uygulamada kariyer boyu iş birliği anlaşması gibi koşullar olabilir; kısıtlı uygulamada ise denetim veya delegasyon gerekir. Çalışmaya göre güvenlik açısından NP sonuçlarının eşdeğerliğini destekleyen araştırmalar varken ve kısıtlayıcı düzenlemeler özellikle yetersiz hizmet alan bölgelerde erişim engeli yaratıyorsa, kısıtlayıcı modeller Rawls’un fark ilkesi açısından sorunludur. Bu argüman, NP’lerin hekimlerden üstün olduğu iddiası değildir. Çalışma bunu meslekler arası üstünlük tartışması olarak değil, erişim, hesap verebilirlik ve kurumsal adalet tartışması olarak kurar.

Bununla birlikte çalışmanın sınırları çok nettir. Bu bir klinik etkililik çalışması değildir. Yeni hasta verisi üretmez. Bir tedavinin daha iyi olduğunu göstermez. NP uygulamalarının tüm ülkelerde aynı düzenleyici yapıya sahip olduğunu iddia etmez. Nursopathic medicine kavramının sahada ölçülmüş etkisini test etmez. Eğitim programlarına uygulanmasının imposter sendromunu kesin olarak azaltacağını deneysel olarak kanıtlamaz. Bu çalışma, öncelikle kavramsal bir dil önerisidir. Gücü, NP pratiğinde zaten var olan klinik akıl yürütmeyi isimlendirmeye çalışmasından gelir; sınırlılığı ise bu önerinin henüz hakem değerlendirmesinden geçmemiş ve deneysel olarak sınanmamış olmasından kaynaklanır.

Çalışmanın Yöntemi ve Bulguları

Bu çalışma klasik anlamda deneysel bir yöntem kullanmaz. İnsan katılımcı, hasta dosyası analizi, klinik ölçüm, laboratuvar deneyi, randomize çalışma, anket veya istatistiksel modelleme bulunmamaktadır. Yazar, çalışmayı teorik analiz ve kavramsal çerçeve geliştirme olarak yapılandırır. Metinde etik onayın gerekli olmadığı belirtilir; çünkü insan katılımcı, hayvan çalışması veya birincil veri toplama yoktur. Veri paylaşımı da uygulanabilir değildir; çünkü yeni veri oluşturulmamış veya analiz edilmemiştir.

Çalışmanın beyan edilen yapısal özellikleri şu şekildedir:

Yöntemsel olarak çalışma üç düzeyde ilerler. Birinci düzeyde, NP pratiğinin mesleki kimlik sorunu tanımlanır. Burada temel problem, tanı ve tedavi yetkisi kullanan NP’lerin bu yetkiyi hemşirelik mesleği içinde nasıl açıklayacağıdır. İkinci düzeyde, nursopathic medicine kavramı üç bileşenli bir entegrasyon olarak tanımlanır: hemşirelik, tıp ve otonom uygulama. Üçüncü düzeyde ise bu kavram beş klinik alan, beş akıl yürütme yöntemi, SOAP notu ve örnek vaka ile klinik kullanıma indirgenir.

Çalışmanın birinci tablosu, tıp pratiğini farklı profesyonel çerçeveler üzerinden açıklar:

Bu tablo çalışmanın kritik ayrımını kurar: Aynı klinik uygulama alanı, farklı mesleki gelenekler içinde farklı biçimde temellendirilebilir. Yazar, NP’nin tanı ve tedavi yapmasını hekimliğin kopyası olarak değil, hemşirelikten kaynaklanan ayrı bir profesyonel çerçeve içinde anlamlandırır.

Çalışmanın ikinci tablosu beş klinik alanı ve beş akıl yürütme yöntemini verir. Bu yapı, metnin en uygulanabilir bölümüdür. Çünkü kavramı soyut mesleki kimlik tartışmasından çıkarıp klinik karşılaşmada sorulabilecek sorulara dönüştürür. Akut bakım “şimdi ne oluyor?”, kronik bakım “hasta zaman içinde nasıl değişti?”, koruyucu bakım “hangi zararı öngörebilirim?”, disiplinlerarası bakım “ne zaman başka uzmanlık gerekir?”, uzmanlık bakımı ise “uzmanlık alanım gördüklerimi nasıl yeniden çerçeveliyor?” sorularıyla somutlaştırılır.

Çalışmanın örnek vakası, yöntemsel açıdan bir klinik araştırma vakası değildir; teorik çerçevenin nasıl işleyeceğini göstermek için hazırlanmış açıklayıcı bir vignettir. Bu nedenle Ms. Gonzalez örneği gerçek hasta verisi olarak değil, kavramsal modelin klinik karşılaşmada nasıl çalışabileceğini gösteren temsilî senaryo olarak okunmalıdır.

Çalışmanın üçüncü tablosu, NP uygulama yetkisine ilişkin üç düzenleyici modeli Rawlsçu adalet açısından yorumlar. Burada yazarın amacı yeni bir yasa önermek değildir. Metin açık biçimde nursopathic medicine’in yeni unvan, yeni lisans kategorisi veya kapsam genişletme talebi olmadığını belirtir. Düzenleyici sonuç, kavramsaldır: mevcut NP yetkisinin nasıl anlaşılacağı, öğretileceği ve savunulacağı konusunda bir dil sunmak.

Bu politik değerlendirmede dikkat edilmesi gereken nokta, çalışmanın mesleki üstünlük iddiası kurmamasıdır. Yazar, hekimlik ile NP pratiğini rakip meslekler gibi konumlandırmaktan kaçınır. Tartışma, hastaların sağlık hizmetine erişimi, düzenleyici modellerin adaleti, yetki-sorumluluk-hesap verebilirlik uyumu ve NP pratiğinin mesleki açıklığı üzerine kuruludur.

Çalışmada matematiksel, istatistiksel veya biyofiziksel bir formül bulunmamaktadır. Bu nedenle dönüştürülmesi gereken MathJax uyumlu bir denklem yoktur. Argüman; kavramsal tablolar, mesleki rol analizi, kuramsal kaynaklar, etik yorum ve klinik vignette üzerinden ilerlemektedir.

Çalışmanın güçlü yönleri şunlardır:

• NP pratiğinin yalnızca görev listesiyle değil, klinik akıl yürütme biçimiyle anlaşılması gerektiğini savunur.
• Tanı ve tedavi yetkisini hemşirelik kimliğinden koparmadan açıklamak için tutarlı bir teorik dil önerir.
• SOAP notunu yalnızca belge değil, klinik akıl yürütmenin görünür kanıtı olarak yorumlar.
• İmposter sendromu ve moral distress gibi sorunları bireysel yetersizlik yerine yapısal-kurumsal açıklık eksikliğiyle ilişkilendirir.
• NP eğitimi, preseptörlük, dokümantasyon ve sağlık politikası açısından uygulanabilir öneriler sunar.

Çalışmanın sınırlılıkları ise dikkatle korunmalıdır:

• Hakem değerlendirmesinden geçmemiştir.
• Deneysel veya klinik veri üretmemektedir.
• Nursopathic medicine kavramının eğitim, klinik performans, hasta sonuçları veya mesleki iyi oluş üzerindeki etkisi ölçülmemiştir.
• Örnek vaka temsilîdir; gerçek bir klinik çalışma verisi değildir.
• Çalışma büyük ölçüde yazarın teorik pozisyonuna ve önceki kendi çalışmasına dayanmaktadır; self-citation durumu metinde ayrıca beyan edilmiştir.
• Yapay zekâ desteği kullanımı açıklanmıştır; yazar içerik sorumluluğunu üstlendiğini belirtse de bu durum okuyucu tarafından kaynak türü ve üretim süreci açısından bilinmelidir.

Çalışma ne söylüyor? NP pratiğinin tanı, tedavi ve otonom karar verme boyutunun hemşirelik içinde teorik olarak açıklanabileceğini; bunun için nursopathic medicine kavramının beş alan ve beş akıl yürütme yöntemiyle klinik olarak kullanılabilir bir dil sunduğunu söylüyor.

Çalışma ne söylemiyor? NP uygulamasının her durumda hekimlikten daha iyi olduğunu söylemiyor. Yeni bir lisans veya yasal kapsam genişletmesi önermiyor. Klinik sonuçların bu çerçeve sayesinde iyileştiğini deneysel olarak kanıtlamıyor. Her ülkenin sağlık sistemi için doğrudan uygulanabilir bir düzenleme modeli sunmuyor. Bu nedenle çalışma, kesin kanıt değil; tartışmaya açılmış teorik bir öneri olarak okunmalıdır.

Kaynak ve Yöntem Notu

Bu makale, Lazaro Gafas tarafından hazırlanan “Nursopathic Medicine: A Theoretical Framework for Autonomous Nurse Practitioner Practice” başlıklı çalışmaya dayanılarak hazırlanmıştır. Çalışma, Journal for Nurse Practitioners için sunum formatında hazırlanmış görünmekle birlikte metinde açıkça “This preprint research paper has not been peer reviewed” ifadesi yer almaktadır. Bu nedenle çalışma, hakem değerlendirmesinden geçmemiş preprint/kavramsal çerçeve çalışması olarak değerlendirilmelidir.

Çalışmanın yazarı Lazaro Gafas, MSN, APRN, FNP-C, PMHNP-BC olarak belirtilmiştir. Çalışmada herhangi bir fon desteği alınmadığı, hasta veya kamu katkısı bulunmadığı, etik kurul onayının uygulanabilir olmadığı ve yeni veri oluşturulmadığı ya da analiz edilmediği ifade edilmektedir. Ayrıca yazar, Claude adlı büyük dil modelinin teorik argümanların yapılandırılması, metnin düzenlenmesi ve bölümler arası ilişkilendirme süreçlerinde yardımcı olarak kullanıldığını; klinik uzmanlık, teorik çerçeve ve entelektüel içeriğin kendisine ait olduğunu ve tüm sorumluluğu üstlendiğini beyan etmektedir.

Bu içerik, çalışmada sunulan kavramsal çerçeveyi Türkçe okuyucu için açıklamak amacıyla hazırlanmıştır. PDF’de bulunmayan klinik etki, hasta sonucu, tedavi başarısı, güvenlik garantisi, düzenleyici başarı veya uygulama etkinliği iddiası eklenmemiştir. Çalışma deneysel bir araştırma, klinik çalışma, randomize çalışma, hasta verisi analizi veya sistematik derleme değildir. Bu nedenle nursopathic medicine kavramı, mevcut metinde ölçülmüş ve kanıtlanmış bir klinik müdahale olarak değil, hemşire uygulayıcıların otonom tanı ve tedavi pratiğini açıklamak için önerilen teorik bir dil olarak anlaşılmalıdır.

Çalışma hakem değerlendirmesinden geçmediği için sonuçları ve kavramsal iddiaları dikkatli okunmalıdır. Özellikle mesleki rol, sağlık politikası ve düzenleyici yapı gibi alanlarda çalışma önemli tartışma başlıkları sunsa da, bu önerilerin eğitim programlarında veya klinik sistemlerde uygulanmasının etkileri ayrıca ampirik araştırmalarla sınanmalıdır.